ถุงมือฟ้าประทาน

เรื่องราวของดิวทำให้เจมส์ตกตะลึงขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เขาพัฒนาโทรศัพท์มือถือ เริ่มจากเทคโอเวอร์บริษัทแห่งหนึ่งในชื่อว่า TNZ ภายหลังเปลี่ยนเป็น LIMBO มาพร้อมกับการเปิดตัวอันยิ่งใหญ่

โทรศัพท์เครื่องดังกล่าวมาพร้อมกับแอปพลิเคชันที่ถูกพัฒนาโดยบริษัทไนต์แมร์ มันน่าทึ่งมาก เจมส์ไม่คิดว่าสิ่งเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นได้ อย่างน้อยก็ในประเทศไทย

ด้วยเหตุนี้เขาจึงจับตาดูดิวเป็นพิเศษ

กระทั่งมาถึงวันงานเปิดตัวสวนสนุกพาราไดซ์เวิร์ด

ดิวมีปากเสียงกับนักธุรกิจบางคน โดยชายหนุ่มใส่รองเท้าแตะ เขาดูราวกับไม่ให้เกียรติสถานที่ ซึ่งทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้มีแต่ตัวตนที่สามารถขับเคลื่อนเศรษฐกิจได้

แน่นอนว่าดิวไร้มารยาท แต่เขาร่ำรวยและมีชื่อเสียงเกินไป ทำให้ใครหลายคนเลือกที่จะมองความสนุกสนานห่างๆ

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นเมื่อดิวใช้เท้าตวัดเข้าศีรษะลูกหลานคนรวย ฝ่ายนั้นสลบเหมือดคาที่ ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

เจมส์ในสภาพสวมโค้ทสีดำลุกขึ้นยืน ตามด้วยปรบมือ ทำให้บรรยากาศโดยรอบที่เงียบสงบกลับมาดำเนินต่อ ใครหลายคนเริ่มมองไปที่เขา

ตอนนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าเจมส์เป็นใคร

นี่คือหนึ่งในนักธุรกิจมากความสามารถ การพบเขาใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้เส้นสายเลย ดังนั้นเมื่อเห็นเจมส์ทุกคนจึงพากันสูดหายใจเข้าลึก

คนหนึ่งร่ำรวยล้นฟ้า

อีกคนมีธุรกิจที่สามารถทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ อีกทั้งยังเป็นการเปิดศักราชใหม่ของวงการเกมมือถือ และโทรศัพท์ที่มีความแรงอันยิ่งยวด

ดิวมองชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่พร้อมกับหญิงสาวสวยสามคน นอกจากนั้นยังมีชายในชุดสูทหัวล้าน นับว่าเป็นกลุ่มคนที่โดดเด่นด้านความหน้าตาดี

“เป็นการโจมตีที่ยอดเยี่ยมมาก ผมเชื่อว่าใครหลายคนคงมองไม่เห็นเท้าของคุณเมื่อครู่ รวมทั้งตัวผมด้วย” เจมส์ในสภาพสวมโค้ทสีดำกล่าวชม โดยไม่สนใจลูกเจี้ยบที่ถูกเตะจนสลบอยู่บนพื้น

“ขอบคุณสำหรับคำชม ว่าแต่คุณคือ...” ดิวสังเกตอีกฝ่ายว่าเป็นใคร

ตามความเข้าใจของเขา ชายหนุ่มคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ในขณะที่คนอื่นกำลังเงียบอยู่เขาเป็นคนเดียวที่เดินเข้ามา ด้วยท่าทางสบายๆ และผู้หญิงสวยซึ่งอยู่ข้างกาย

เป็นชายที่ลึกลับและน่าค้นหา

เรืองฤทธิ์เริ่มแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน “คุณไม่เคยเห็นหน้าเขาใช่ไหม แหงละผมก็ไม่ค่อยเห็นหน้าเขาหรอก นี่คือหนึ่งในผู้ถือหุ้นคนที่ 5 หากนับจากคุณคนที่ 6 คุณเจมส์หนึ่งในผู้ถือหุ้นสวนสนุก พาราไดซ์เวิล์ด”

นี่เหรอคือหนึ่งในผู้ถือหุ้นที่ดิวอยากรู้มาตลอด

ชายคนนี้น่าสนใจจริงเชียว

“สวัสดีครับคุณเจมส์ ยินดีที่ได้พบนะครับ” ดิวเริ่มทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“เช่นกันครับ คุณดิว” เขายิ้มตอบและยื่นมือขวาทักทาย

ดิวสังเกตมือซ้ายของชายหนุ่ม มันเป็นถุงมือสีดำหนัง ให้ความรู้สึกประหลาด ทำไมกันนะเขาถึงใส่มัน ดูไม่เข้ากับตัวเขาเลย นอกจากนั้นยังสวมแค่ข้างเดียว

เจมส์สังเกตเห็นว่าเขากำลังมองอะไรอยู่ จึงอธิบายว่า “พอดีบ้านผมประกอบอาชีพชาวประมงน่ะครับ ตอนเด็กซนไม่เข้าเรื่อง เลยได้แผลจากการจับปลา”

“โห...ฟังดูน่ากลัวจังนะครับ ปลาพวกนั้นเนี่ย”

ดิวอยากจะรู้เหลือเกินว่าปลาอะไรถึงได้มีเขี้ยวฟันรุนแรงขนาดนั้น แต่เขาไม่โง่พอจะถามให้เสียมารยาท

มันเป็นเรื่องส่วนตัว เขาไม่ควรละลาบละล้วงเกินไป นอกจากจะสนิทสนมกันจริงๆ

“ฮ่าๆ ไม่หรอกครับ ปลาปกติมันไม่อันตรายหรอก แต่ที่มันอันตรายก็เป็นเพราะปลาที่ผมเลี้ยงต่างหาก”

ผ่านมาหลายปี ด้วยทีมของลลิชมันเป็นเรื่องง่ายที่เจมส์จะสร้างฟาร์มปลาเป็นของตัวเอง

ด้วยเหตุนั้นทำให้เขาต้องลงทุนลงแรงไปเป็นจำนวนมาก ไม่ค่อยได้ติดตามข่าวสารเกี่ยวกับสวนสนุกพาราไดซ์เวิลด์ และไม่ค่อยมีเวลาเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้น

ทะเลคือธุรกิจขนาดใหญ่ มันเติบโตในอัตราที่ก้าวกระโดด

ด้วยเรือ 'จอมเขมือบ' ทรัพยากรที่อยู่ในทะเลถูกสำรวจโดยเจมส์แทบทั้งหมด อีกทั้งมันยังทำให้เกิดการขาดแคลนของจำนวนสัตว์ทะเลที่กำลังจะมาถึงในหลายสิบปี เขาจึงต้องมีมุมมองที่กว้างไกล

นั่นคือการสร้างฟาร์มปลานั่นเอง

ด้วยเหตุนั้น ทำให้เขาต้องใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานนับปี เพราะพันธุ์ปลา เร่งการเจริญเติบโตและทำสิ่งน่าเหลือเชื่อมากมาย

แลปดังกล่าวตั้งอยู่ใต้ท้องทะเลลึก เรือดำน้ำทั่วไปไม่สามารถเข้าไปถึงพื้นที่ส่วนตัวได้ มันถูกปิดเป็นความลับ และมีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าถึงข้อมูลเหล่านี้ นอกจากนั้นมีเพียงหุ่นกะลาสีที่ทำงานอยู่ที่นั่น

ปลาของเจมส์ที่ถูกเพราะพันธุ์จะมีร่างกายใหญ่กว่าเดิมซึ่งเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ นอกจากนั้นมันยังดุร้าย แต่เนื้ออร่อยหวานอย่าบอกใคร

ด้วยเหตุนี้ปลาเหล่านั้นจึงถูกขายในราคาที่สูงลิ่วในตลาด และมีเพียงโรงแรมในเกาหลีใต้และเรือ 'ธันเดอร์โบ๊ท' ที่พอจะเข้าถึงรสชาติแสนอร่อย

เจมส์มองสถานการณ์โดยรวมแล้วรู้สึกว่าไม่ควรคุยกัน จึงกล่าวว่า “ตอนนี้คุณดิวไม่ว่างใช่ไหมละครับ ดูท่าจะมีเรื่องให้จัดการ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อ้อแล้วถ้าหากคุณดิวไปที่พัทยา ก็อย่าลืมแวะไปหาผมนะครับ ผมจะพาออกเรือไปตกหมึก กินซาชิมิสูตรพิเศษ รับรองว่าไม่มีที่ไหนอร่อยเท่าผมทำ”

“ตกหมึกเหรอครับ ฟังดูน่าสนใจดีนะ ไว้ถ้าผมมีเวลาว่างจะแวะไปแล้วกันนะครับ” ดิวไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ อีกอย่างเขาคือหนึ่งในผู้ถือหุ้นสวนสนุก วันหน้าย่อมมีโอกาสได้เจอหน้ากันตอนประชุม ผูกมิตรไว้ย่อมดีกว่า

“ด้วยความยินดีครับ” เจมส์โบกมือลา พร้อมกับเลขาสาวและทอยที่เดินออกไปกับเขา

เมื่อออกจากงานเข้าไปนั่งอยู่บนรถราคาแพงสีทอง หยกที่อยู่ในชุดราตรีสีแดงเปิดโชว์เนื้อหนังได้พูดขึ้นว่า

“คุณดิวนี่สุดยอดเลยนะคะ ผ่านไปไม่กี่ปีเองแต่เขากลับกลายเป็นนักธุรกิจยิ่งใหญ่ ตอนนั้นยังเป็นแค่นักร้องยูทูปเบอร์ตัวเล็กๆ แม้จะมีชื่อเสียงบ้างแต่ก็อยู่ในวงที่จำกัด”

แพรไหมเห็นด้วยกับคำพูดเหล่านั้น

“นั่นสินะ เขาเก่งจริงๆ จากนักแข่งโนเนมบนสนามเมื่อตอนนั้น กลายเป็นนักธุรกิจใหญ่ หนึ่งในผู้ถือหุ้นสวนสนุกพาราไดซ์เวิลด์...การเติบโตของเขาน่ากลัวจริงๆ”

ซีเปียไม่ได้พูดอะไร แต่ก็เห็นด้วยกับทั้งสองคน

“ชมเขาเกินไปแล้ว ชมขนาดนี้พวกคุณไม่ไปเป็นเลขาของเขาเลยล่ะ” ชายหนุ่มแหย่พวกเธอยิ้มๆ

หยกหัวเราะไร้เดียงสา แล้วขยับเข้ามาใกล้เขา จงใจดันเต้าเต่งตึงไปข้างหน้า ปากจิ้มลิ้มเผยอเห็นฟันสวย

“ท่านประธาน เราทุกคนยินดีทำงานให้คุณไม่อยากย้ายไปที่อื่นหรอกค่ะ นอกจากนั้นเรายินดีติดตามคุณตลอดไป เพราะฉะนั้นอย่าไล่พวกเราเลยนะคะ”

นี่คือความรู้สึกจริงๆ ของหยก

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอสุขสบายดีมาก การมีชีวิตเป็นเลขาไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะต้องไปนั่นไปนี่ตลอดเวลา แต่ก็มีความสุขกับมัน โดยเฉพาะเมื่ออยู่กับเจ้านายที่เก่งกาจและน่าทึ่ง

เจมส์หัวเราะเล็กน้อยแล้วโอบเอวหญิงสาว เธอไม่ได้ปฏิเสธและเต็มใจให้เขาทำแบบนี้

สำหรับเจมส์นี่คือการหาความสุขเล็กน้อย

หากเป็นผู้หญิงทั่วไปเขาไม่มีทางทำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว แต่พวกเธอคือคนที่เข้าใจและอยู่ด้วยกันมานานไง เพราะฉะนั้นจึงสามารถที่จะรับความสัมพันธ์ประเภทนี้ได้

........

กลับมาถึงพัทยาชายหนุ่มก็พักผ่อนหนึ่งวันเต็ม

ช่วงนี้เขารู้สึกเหนื่อยเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะการเติบโตของช่อง 44 อาจทำให้คนบางกลุ่มไม่พอใจ

แต่อย่างใดก็ตามเขาไม่ได้โดดเดี่ยวหรือไร้รากฐานในอุตสาหกรรมบันเทิง

ด้วยหมากที่ถูกวางไว้อย่างไอรดามันแค่รอเวลาที่ทุกอย่างจะสุกงอมเต็มที่ จากนั้นเขาก็จะฮุบกิจการทุกอย่าง...

ตอนนี้ปล่อยให้คนเหล่านั้นมีความสุขไปก่อนเถอะ

คนที่ชนะทีหลังย่อมได้ทุกอย่าง

หลังจากพักผ่อนเต็มแรง เจมส์ลงมาที่ฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาขนาดใหญ่

ทางเข้าของมันตั้งอยู่เขตชานเมืองของพัทยา โดยอ้างว่าเป็นศูนย์วิจัย เป็นโดมสูงเหมือนฮอลล์จัดแสดงนิทรรศการต่างๆ ทว่าภายในใครจะรู้ว่ามันว่างเปล่า โดยประตูจากที่นี่ได้เชื่อมต่อกับฟาร์มปลาใต้ทะเลลึก

มันไม่ใช่ประตูสายรุ้งที่ทำหน้าที่นั้น แต่เป็นเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารจากเรือ 'ธันเดอร์โบ๊ท' เจมส์นำมาติดตั้งไว้ที่ห้องฆ่าเชื้อก่อนเข้าไปในแลป

นี่ถือเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ทุกอย่างที่อยู่ด้านในต้องสะอาด ดังนั้นทุกคนจึงต้องสวมชุดสีขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ปิดหน้าปิดตา ยากที่จะบอกได้ว่าเป็นใครต้องมองผ่านป้ายชื่อบนหน้าอก

เจมส์ซึ่งเป็นเจ้าของก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาสวมชุดที่ทางบริษัทออกแบบ แล้วเดินเข้าไปทำความสะอาดผ่านเครื่องขนาดใหญ่พร้อมกับเลขาหยก

นี่เองเป็นจุดที่เครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารทำงาน แต่ไม่มีใครู้ เพราะตำแหน่งยืนยังอยู่ที่เดิม ห้องทั้งสองถูกออกแบบให้เหมือนกัน พวกเขาจะรู้แค่ว่ามันเกิดแสงสว่างวูบวาบ และน่าจะมาจากเครื่องพ่นทำความสะอาดร่างกาย ทำให้ไม่มีใครสงสัยว่าตนถูกย้ายมายังสถานที่อีกแห่ง ใต้ทะเลลึก