Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สามสิบหก หาญท้าชะตาฟ้า 10

การเดินทางอีกหนึ่งวันการก้าวไปอีกหนึ่งก้าว

ทำให้ผมตระหนักถึงคำพูดที่ว่า

ลุงโง่สูญเสียลารู้ได้อย่างไรว่ามิใช่วาสนา?

เพราะสูญเสียจึงได้รู้คุณค่า

เพราปล่อยวางถึงรองรับได้

ตอนนี้ร่างก่ายของผมแทบจะกลวงว่างเปล่า

แต่นั่นก็เรียกว่าทำให้ผมรอดตายจากการตัวแตกระเบิดและเริ่มสัมผัสพลังของฟ้าดินค่อยๆปรับสมดุลย์ร่างกายให้เข้าสู่ที่เดมทีละก้าวทีละก้าว

ผมรู้สึกว่าตนเองค่อยๆห่างไกลจากมนุษย์ไปทุกที

แต่ละก้าวทำให้รู้สึกเหมือนมองร่างกายตนเองจากสายตาของคนภายนอก

เป็นผู้ที่บังคับขับขี่ร่างกายของตนเองมากกว่าจะเป็นของเรา

แต่กลับมีความเข้าใจสัมผัสใกล้ชิดกับกระบี่อรุณมากกว่าเดิม

กระบี่ที่อยู่ข้างเอวของเขานั้นสูบแสงอาทิตย์เข้าไปมากกว่าที่สะท้อนออกมา

และการสั่นพ้องราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

ความรู้สึกของแหวนเอกธำมรงค์และเซารอนก็คงประมาณนี้ล่ะนะ

เราพยายามจะเดินผ่านนครลั่วหยางเพื่อให้สามารถซื้อหาม้าและเรือขนส่งต่างๆเพื่อเดินทางไปทางใต้ได้อย่างสะดวก

รวมไปถึงกระจายคนไปตามที่ต่างๆด้วยเพื่อไม่ให้ใส่ไข่ไก่คนของผมและเส้นสายต่างๆไว้ในตะกร้าใบเดียว

การเดินทางนั้นราบเรียบมากกว่าที่ผมจะคิด

ผมนึกว่าจะเจอกับพวกโจรต่างๆในระหว่างทาง

แต่นึกอีกทีคนที่สั่งการพวกโจรได้ก็คือผมนี่ล่ะ

จะทะเลาะกับลูกน้องตนเองไปทำไม?

คนที่เอาโจรไปลอบโจมตีพระเอกและอวิ๋นซวงก็คือผม

โชคดีหรือโชคร้ายที่พวกเขาและเธอมีศัตรูมากเกินไปจะเรียกว่าผมรอดร่างแหมาได้ก็อาจจะว่าได้

พวกเรากระจายไปหลายๆกลุ่มเพื่อเดินทางเข้านครลั่วหยางและจัดซื้อหาข้าวของเพื่อเดินทางต่อไป