ท้าทายดินแดนพระเจ้า

เฉินเซี่ยงกลับมาถึงตึกราชาเม็ดยา เขารีบเก็บตัวฝึกฝนภายในห้องส่วนตัวทันที เวลานี้ซูเหม่ยเหยาเป็นผู้สอนเขาเกี่ยวกับวิธีการป้องกันพิษลึกลับ มิฉะนั้น หากเขาพบเจอกับสถานะดังเช่นที่ผ่านมา เขาอาจจะไม่โชคดีเหมือนวันนี้

“ปีศาจน้อย เจ้าสมควรล่อหลอกไอ้แก่นั่นให้ออกมาสู้กับเจ้า ตอนนี้เจ้าให้โอกาสมันเตรียมตัว เจ้ายังใจอ่อนเกินไป” เป่ยยู่ยู่กล่าว นางสวมใส่ชุดสีดำ มือทั้งสองข้างกอดอกอยู่พร้อมกับเอนกายพิงกำแพง ดวงตาที่กระจ่างใสราวกับน้ำแข็งของนางแสดงออกถึงเจตนาสังหารอันดุเดือด

ซูเหม่นเหยาหัวเราแผ่วเบาพลางกล่าว “ศิษย์พี่ ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่ง..ท่านเคยกล่าวไว้ว่า...ท่านพึงพอใจในการจัดการกับสิ่งต่างๆ ของเด็กน้อยผู้นี้เป็นอย่างมาก ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วหรือ…?”

เป่ยยู่ยู่แค่นเสียง “ฮึ่ม...เขายังไม่มีความเกลียดชังมากพอ และยังไม่แน่วแน่กับการสังหารมากพอ”

“พี่สาวยู่ยู่ ท่านไม่เบื่อที่จะสวมใส่เสื้อผ้าตัวเดิมๆ เช่นนั้นหรือ? ดูนี่สิ...ข้าซื้อหาชุดใหม่ๆ สวยๆ ให้ท่าน...เป็นอย่างไรบ้าง?” เฉินเซี่ยงหัวเราะพลางกล่าว เพื่อทำให้ 2 สาวงามพึงพอใจ เฉินเซี่ยงจะหันไปใช้วิธีที่ดีที่สุดเท่าที่เขารู้ นั่นคือการแนะนำเสื้อผ้าสวยๆ ที่สตรีชื่นชอบสวมใส่มากที่สุด ด้วยวิธีนี้ เขาต้องได้รับผลตอบรับที่ดีแน่นอน

ใบหน้าสง่างามของเป่ยยู่ยู่เปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย ทั้งน้ำเสียงของนางยังเปลี่ยนเป็นค่อนข้างอ่อนโยน “ตอนนี้ไม่จำเป็น”

ซูเหม่ยเหยาป้องปากของนางด้วยมือที่นุ่มนวลและเริ่มหัวเราะ นางบุ้ยริมฝีปากน้อยๆ ของนางพลางคร่ำครวญ “เจ้าหนู ศิษย์พี่ข้าป้อนยาชนิดใดแก่เจ้ากัน? นางมีเสื้อผ้าเยอะกว่าข้าเสียอีก ทั้งข้ายังปฏิบัติต่อเจ้าด้วยดีเสมอมา แต่สิ่งที่ข้าได้รับช่างน้อยนิดเสียนี่กระไร เจ้ามันลำเอียง...” เฉินเซี่ยงแลบลิ้นปลิ้นตา พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ สูบเอากลิ่นหอมจากร่างกายของซูเหม่ยเหยา เขาจงใจทำท่าทางเศร้าโศกพร้อมกล่าว “หากข้าไม่ทำเช่นนี้...แล้วข้าจะทำให้พี่ยู่ยู่รู้สึกดีขึ้นได้เช่นไรเล่า?”

“ฮึ่ม...กลายเป็นว่าเจ้าฉลาดกว่าพวกเราเล็กน้อยเช่นนั้นรึ?” เป่ยยู่ยู่แค่นเสียงพร้อมกล่าว

“ศิษย์พี่...เมื่อท่านไม่เต็มใจ เหตุใดจึงไม่ให้เสื้อผ้าพวกนี้แก่ข้าเล่า!” ซูเหม่ยเหยาเย้าแหย่

“เจ้ากล่าวถามเพื่อให้ข้ายกเสื้อผ้าพวกนี้ให้เจ้าจริงๆ รึ? ปกติ..เราก็แบ่งปันเสื้อผ้าแก่กันและกันเสมออยู่แล้วนี่” เป่ยยู่ยู่กล่าว

เฉินเซี่ยงรู้ว่าสาวงามทั้ง 2 นี้อาศัยอยู่ภายในบ้านหลังเล็กที่อยู่ในแหวนตลอดทั้งวัน นางต้องเบื่อเป็นแน่ ดังนั้นเฉินเซี่ยงจึงสั่งเสื้อผ้าที่งดงามพร้อมสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ เพื่อพวกนางอยู่เสมอ เช่นนั้นพวกนางจะไม่ได้รู้สึกแย่จนเกินไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ...เพียงเพื่อให้นางทั้งสองมีความสุข แม้พวกนางจะเป็นยอดฝีมือผู้มิอาจหาผู้ใดเปรียบ แต่ตอนนี้พวกนางสูญเสียความแข็งแกร่งทั้งหมด พวกนางจึงเป็นเพียงสตรีธรรมดาสามัญเท่านั้น

เป่ยยู่ยู่และซูเหม่ยเหยาทราบวิธีที่จะจัดการกับพิษที่ไร้กลิ่นไร้สี พวกนางจะสอนสิ่งที่พวกนางรู้แก่เฉินเซี่ยงเร็วๆ นี้ หลักๆ แล้วคือวิธีการป้องกันเส้นลมปราณโดยใช้ปราณแท้จริง หลังออกจากห้องส่วนตัว เฉินเซี่ยงเดินไปยังซุ้มไม้ในสวนหลังร้าน เหมิ่งโบ๋และเฉินหลู่ซ่งเองก็อยู่ที่นั่น พวกเขากำลังแลกเปลี่ยนทักษะปรุงยาแก่กันและกัน เฉินเองก็ร่วมวงสนทนากับพวกเขาด้วย ทั้งสามพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของพวกเขาต่อไป ทำให้พวกเขาทั้งหมดได้รับผลประโยชน์

“เจ้าหนู เจ้าสร้างปัญหาอีกครั้งแล้วนะ! ด้วยอายุเพียงเท่านี้ของเจ้า...ข้าหล่ะไม่เข้าใจเจ้าจริงๆ ว่าเหตุใดเจ้าจึงมีความสามารถพิเศษในด้านการสร้างปัญหาเช่นนี้?” เฉินหลู่ซ่งส่ายหน้าพลางหัวเราะ

เหมิ่งโบ๋เองก็หัวเราะอย่างแจ่มใสพลางกล่าว “เจ้าหนูนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ มิเช่นนั้น...ข้าจะจะพ่ายแพ้แก่มันได้อย่างไร? ดูเหมือนว่าสงครามระหว่างตระกูลเฉินของเจ้ากับตระกูลเหยาคงไม่ได้หลีกเลี่ยงได้แล้วสินะ...”

เฉินเซี่ยงแสยะยิ้มพลางกล่าวตอบ “ตระกูลเหยามันรนหาที่เอง ข้าคิดว่าข้าทำถูกแล้ว”

“นายน้อยเฉิน ผู้จัดการ ผู้อาวุโสราชาเม็ดยา ข้าไม่คิดว่าพวกท่านจะอยู่ด้วยกันที่นี่!” น้ำเสียงแสนหวาน นุ่มนวล ละมุนละไมดังลอยมาจนทำให้เฉินเซี่ยงสะดุ้งโหยง เจ้าของเสียงนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ‘ฮวาหยุ่ยถิง’ สำหรับเรื่องระหว่างเฉินเซี่ยงและฮวาหยุ่ยถิง ชายชราทั้งสองเดาได้เพียงไม่กี่อย่าง มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดคฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงจะยินยอมพร้อมใจขายสมุนไพรวิญญาณราคาถูกแสนถูกให้กับตึกราชาเม็ดยาเช่นนี้เล่า

ชายชราทั้งสองต่างเงียบและทำเป็นไม่สนใจขณะที่หัวใจของเฉินเซี่ยงแปรเปลี่ยนเป็นขมขื่น

ชุดของฮวาหยุยถิงในวันนี้เข้ารูปเป็นอย่างมาก เรือนร่างที่งดงามราวกับหยกเนื้อดีของนางสวมทับด้วยชุดสีขาว นางดูราวกับนางฟ้าที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลงในความงดงาม นางมีรสนิยมที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร เมื่อจ้องมองไปที่นาง เฉินเซี่ยงต้องยกย่องนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่บางครั้ง เขาก็ดูค่อนข้างเป็นทุกข์เช่นกัน

เมื่อเห็นท่าทางที่เป็นทุกข์ของเฉินเซี่ยง ฮวาหยุ่ยถิงกล่าวด้วยอารมณ์โกรธ “ข้ารู้ว่าท่านเกลียดข้า..”

เฉินเซี่ยงรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “ไม่ๆ เพียงแค่พี่สาวหยุ่ยถิง ท่านช่าง…..เป็นที่ดึงดูดสายตายิ่งนัก ดึงดูดเสียจน…….อีกนิดหนึ่งก็อาจจะเกิดอาชญากรรมได้แล้ว!”

นางเปลี่ยนเป็นมีความสุขในทันที นางหัวเราะพลางกล่าวอย่างนุ่มนวล “ท่านกังวลเกี่ยวกับข้ารึ? ผ่อนคลายหน่อยสิ… ตราบใดที่ท่านเข้าร่วมกับนิกายดันเซี่ยงเถาหยวน ท่านจะกลายเป็นนักปรุงยาที่ยอดเยี่ยม และเมื่อถึงเวลานั้น….ข้า….จะเป็นของท่าน”

เฉินเซี่ยงส่ายหน้าพร้อมกล่าว “ไม่ ข้าบอกไปแล้ว..ว่าข้าต้องการเข้าร่วมนิกายยอดนักสู้”

นางแค่นเสียงแผ่วเบาพลางกล่าว “ยอดดวงใจของข้า... ตอนนี้เจ้ากำลังคิดถึงผู้อื่นอยู่หรือ?”

เฉินเซี่ยงกล่าวตอบอย่างรวดเร็ว “ไม่.. ย่อมไม่ใช่ พี่สาวหยุ่ยถิง ท่านน่ารักจริงๆ นะ แต่ท่านก็รู้ ว่าข้าหมั้นกับเซี่ยนเซี่ยนแล้ว แต่หากท่านต้องการเป็นภรรยาน้อยของข้า เซี่ยนเซี่ยนต้องยินยอมเสียก่อน…..”

ฮวาหยุ่ยถิงถอนหายใจอย่างแผ่วเบา แล้วแลบลิ้นใส่เฉินเซี่ยง ทำให้เขารู้สึกตลกขบขัน นางกล่าว “ข้าไม่ต้องการเป็นภรรยาน้อยของท่าน ข้าต้องการเป็นสาวใช้ท่านมากกว่า”

“เอาหล่ะ ข้ากำลังจะกลับไปนิกายดันเซี่ยงเถาหยวนในวันนี้ เหตุใดท่านไม่มากับข้า?” นางกล่าวถาม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เฉินเซี่ยงประหลาดใจพร้อมกล่าวตอบ “นิกายดันเซี่ยงเถาหยวน? ข้าตัดสินใจไปแล้วว่าจะไปที่นิกายยอดนักสู้ ขอบคุณสำหรับความเห็นใจของท่าน แต่ข้าต้องขอปฏิเสธ”

“ไม่ต้องประหลาดใจไป จ้าวคฤหาสน์แต่ละคนต่างถูกเรียกว่า ‘ฮวาหยุ่ยถิง’ ข้าเองก็ดูแลจัดการคฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงมา 2 ปีแล้ว และตอนนี้ข้าต้องกลับไปแล้ว ข้าต้องบอกเจ้าว่าชื่อที่แท้จริงของข้าไม่ใช่ฮวาหยุ่ยถิง!” นางกล่าว ท่าทางของนาเปลี่ยนเป็นคนผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความผิดหวัง และเดินจากเฉินเซี่ยงไป...

“ข้าขอโทษจริงๆ แต่ถ้าข้ามีโอกาส ข้าจะไปหาท่านที่นิกายดันเซี่ยงเถาหยวน” เฉินเซี่ยงถอนหายใจ

นางกล่าวด้วยรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบที่สุด “ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่คฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงขายสมุนไพรให้ตึกราชาเม็ดยา แม้ว่าข้าจะจากไปแล้ว คฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงจะยังคงร่วมมือกับตึกราชาเม็ดยาต่อไป อีกทั้งราคาสมุนไพรจะไม่เพิ่มขึ้นแน่นอน”

เฉินเซี่ยงสับสนว่าทำไมนางถึงต้องการเป็นสาวใช้ของเขา ถึงกระนั้นเขายังคงรู้สึกขอบคุณนางเป็นอย่างมาก “ขอบคุณ ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นสาวใช้ข้าหรอก… เพราะเราสหายของกันและกัน! ในอนาคต...ข้าจะไปหาท่านที่นิกายดันเซี่ยงเถาหยวน”

นางหัวเราะพลางกล่าว “ท่านไม่ต้องการให้ข้าเป็นผู้หญิงของท่าน ท่านจะต้องเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน! จำไว้นะ...ท่านต้องมาหาข้าที่นิกายดันเซี่ยงเถาหยวน ตอนนี้...ข้าจะยังไม่บอกกล่าวชื่อของข้า ข้าไม่ต้องการให้ท่านตามหาข้าได้ง่ายนัก!”

หลังจากนางกล่าวจบ นางโผเข้าหาเฉินเซี่ยงพร้อมประทับรอยจูบ แล้ววิ่งพลางหัวเราะจากไป ทิ้งให้เฉินเซี่ยงแข็งค้างราวกับตุ๊กตาหิน

“ระ..เรื่องอะไรของสตรีผู้นี้เนี่ย?” เฉินเซี่ยงเลียริมฝีปากที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นหอมอยู่ เขารู้สึกยอดเยี่ยมอย่างบอกไม่ถูก

ซูเหม่ยเหยาหัวเราะพลางกล่าวอย่างนุ่มนวล “เหยาจิงน้อยผู้นี้ตั้งใจจะกินเจ้า แต่ข้าก็ยังไม่มั่นใจว่าเจ้าโชคดีขนาดนั้นได้ยังไง ก่อนหน้านี้ก็เป็นซู่เซี่ยนเซี่ยน และตอนนี้ก็ยังมีเหยาจิงน้อยผู้นี้ที่ชอบพอเจ้า”

เฉินเซี่ยงแค่นเสียง พลางกล่าวเสียงทุ้มต่ำด้วยความโอ้อวดเป็นอย่างมาก “อะ.ฮึ่ม! .. นั่นก็เป็นเพราะเสน่ห์ของข้ายังไงเล่า! แล้วท่านจะเข้าใจเหตุผลในอนาคต!”

วันนี้แม้เฉินเซี่ยงไม่ได้สกัดกลั่นเม็ดยา แต่เขายังคงเก็บสะสมน้ำลายมังกรเพื่อเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพร และเขายังเริ่มเตรียมการสกัดกลั่นเม็ดยาระดับมนุษย์ขั้นสูงพร้อมด้วยเม็ดยาระดับวิญญาณขั้นต่ำ นี่ถือเป็นความท้าทายใหม่ของเขา เพราะตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับ 8 ขอบเขตนักสู้แล้ว

ช่วงเช้าของวันถัดมา เฉินเซี่ยงปรากฏตัวขึ้นบริเวณทางเข้าตระกูลเหยา วันนี้เป็นการแข่งขันระหว่างเหลิ่งยู่หลานและซ่งหนานหมิง ผู้หนึ่ง...คือมกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดินักสู้ตอนใต้ ผู้หนึ่ง...คือบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่แห่งจักรวรรดินักสู้ตอนใต้ ทั้งสองต่างมีความแข็งแกร่งระดับ 7 ขอบเขตนักสู้ นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนคาดหวังให้ทั้งสองประมือกัน

………………………….