ได้โอกาสเกิดใหม่ ทำไมต้องยุคสามก๊กด้วย

ระบายความอัดอั้นเสร็จรู้สึกว่าอายเหมือนกัน

“เอาเหอะ เก็บแรงเก็บสมองไปทำงาน...ไปทำเครื่องบีบน้ำอ้อยดีกว่า”

เครื่องบีบหรือเครื่องคันน้ำอ้อย

ได้ต้นแบบมาจากการค้นหาใน ซีตาห์ โดยเป็๞

เครื่องบีบน้ำอ้อยแบบโบราณ การทำงานเป็๞การหนีบอ้อยด้วยไม้

ตัวเครื่องจะเป็๞ไม้ทั้งหมดจะมีแค่รางรับน้ำที่ทำด้วยไม้ไผ่

ใช้เวลาในการสร้างสามชั่วยาม

“พรุ่งนี้เช้าพวกเราค่อยมาบีบน้ำอ้อยกัน”

......ก่อนนอน.....

หานอี้ใช้ระบบค้นหาข้อมูลวิธีทำน้ำตาลอ้อย

ได้สูตรการทำน้ำตาลอ้อยแบบบ้านๆ

“สูตรนี้ละ สามารถทำได้ง่ายวัสดุอุปกรณ์สามารถหามาได้”

.....เช้าวันใหม่.....

วันนี้ทุกคนอยู่บ้านพร้อมเพรียงกันแม้จะยังไม่เชื่อว่าทำเงินได้จริง

“ท่านแม่ท่านปอกเปลือกประมาณนี้นะมันช่วยให้เบาแรงเวลาบีบหรือหนีบ”

“ท่านพี่ค่อยๆ ป้อนอ้อยเข้าเครื่องนะทำให้เป็๞จังหวะกับคนบีบ”

“ระวังมือด้วยนะความปลอดภัยสำคัญที่สุด”

“ท่านพ่อบีบใช้แรงประมาณนี้พอเดียวไม้คันโยกหัก”

“หานถง! เ๯้าไปล้างหม้อให้สะอาดกว่านี้”

 “อย่าให้มีคราบดำๆจุดพวกนี้ จะให้ดีใช้ทรายหยาบขัด”

“ล้างหม้อเสร็จก็เตรียมไฟไว้ได้เลย”

หานซีกับพ่อคั้นน้ำอ้อยจนเสร็จ  หานอี้ประมาณการด้วยสายตา

“อืม...น่าจะเกินห้าลิตรได้เยอะกว่าที่คาด”

หลังจากกรองด้วยผ้าสะอาดแล้วจึงน้ำมาต้ม

เร่งไฟให้ร้อนจนน้ำอ้อยเดือดคนตลอดเวลา เพื่อไม่ให้น้ำตาลไหม้

เมื่อน้ำอ้อยเริ่มงวดก็ผ่อนไฟลงแต่ต้องใช้ไม้พายคนให้ทั่วและบ่อย

ใช้ไฟอ่อนจนน้ำอ้อยเริ่มเหนียวเป็๞สีน้ำตาล

จึงนำไปใส่กระบอกไม้ไผ่ที่ทำการผ่าครึ่งไว้ขนาดเท่ากันหมด

รอให้เย็น แล้วตัดเป็๞ลูกเต๋าชิ้นเล็กๆห่อด้วยใบตอง

“หานถงเ๯้าไปเอาชานอ้อยที่เหลือไปตากแดด สามารถนำไปทำเป็๞ไม้ฝืน”

หานอี้ล้างทำความสะอาดเครื่องบีบ

“พรุ่งนี้พวกเราเข้าเมืองไปเสนอขายน้ำตาลกัน”

เข้าเมืองมาทั้งสี่คนก็ไปตั้งร้านแบบแบ่งขายเพื่อที่จะทำให้สินค้าเป็๞ที่รู้จัก

โดยให้ หานซีกับหานถง เฝ้าร้าน

ส่วนหานอี้กับแม่ไปเสนอขายตามโรงเตี๊ยมต่างๆ

“ท่านแม่เราเข้าไปหาเถ้าแก่เว๋ยก่อนแล้วกัน”   โรงเตี๊ยมที่รับไม้ฝืนประจำ

“ไหนไม้ฝืนของพวกเ๯้า”  ลูกน้องคนสนิทเถ้าแก่เว๋ยยืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมพอดี

“ทางเราต้องขออภัยท่านด้วยที่วันนี้ไม่มีไม้ฝืน”    หานอี้กล่าว

“อ่อ...แต่ข้ามีของดีมานำเสนอ”

หานอี้แกะห่อใบตองแล้วยื่นให้คนสนิทเถ้าแก่เว๋ย

“ก้อนขี้ผึ้ง เ๯้าเอายามาให้ข้าดูทำไม”

“ที่จริงอันนี้คือก้อนน้ำตาลมันให้ความหวานคล้ายน้ำผึ้ง แต่ราคาถูกกว่า

และเก็บได้นานกว่า”

เชิญท่านชิมได้เลยกินให้เค้าดูไปหนึ่งคำ คนสนิทเถ้าแก่เว๋ยชิมแล้ว๻๷ใ๯

ในความหวาน ที่แตกต่างจากน้ำผึ้ง

“เข้ามานั่งด้านไหนก่อนข้าจะไปตามเถ้าแก่”

.....................ชายอ้วนเตี้ยหน้ากลมเดินมาพร้อมรอยยิ้ม

“เ๯้ามาเสนอขาย ก้อนน้ำตาล...รึ”     แล้วมองไปที่ก้อนสีน้ำตาล

“ใช่ครับ...เชิญเถ้าแก่ลองชิม”

หลังจากได้ลองชิมเถ้าแก่เงียบอยู่ครู่หนึ่ง

“หวานดี กลิ่นก็ไม่แรง ข้าชอบมันนะที่เ๯้าว่าเก็บได้นาน นานประมาณไหน”

“ถ้าเก็บในที่แห้ง หรือมีฝาปิดจะอยู่ได้เป็๞ปีน้ำตาลยังคงเดิมไม่เปลี่ยนสี”

เถ้าแก่เว๋ยพอใจเป็๞อย่างมากจึงซื้อไปครึ่งหนึ่ง

ทั้งสองคนไปเสนอขายที่โรงเตี๊ยมอื่นกว่าจะขายหมดก็เข้าออกหลายที่อยู่

โรงเตี๊ยมอื่นค่อนข้างขายยากเจรจาอยู่นานกว่าจะซื้อ

บ้างที่ก็ไม่รับ ไม่เปิดใจหานอี้ได้เรียนรู้หลายอย่างจากการขายครั้งนี้

เขาตัดสินใจจะเน้นขาย ในตลาดเป็๞หลัก

และจะส่งขายแค่โรงเตี๊ยมเถ้าแก่เว๋ยที่เดียวพอ

มาถึงแผงขายของในตลาดน้ำตาลยังขายไม่ได้เลย

เค้าเอามือก่ายหน้าผากทันทีสองคนนี้ใช้ให้เฝ้าร้านก็นั่งเฝ้าจริงๆ

คนผ่านไปผ่านมาคงคิดว่าเป็๞ขี้ผึ้งที่ขายตามร้านยาทั่วไป

ถึงเวลาสวมบทบาทลุงแดงที่ขายแตงโมในตลาดนัดเทศบาลแล้วละ

“น้ำตาลจ้า น้ำตาลหวานๆ น้ำตาลก้อนเก็บได้นานเป็๞ปีจ้า.....”

“เชิญเข้ามา มาดู มาลองชิมหวานอร่อยถูกใจแน่นอนจ้า”

“น้ำตาลจ้า น้ำตาลหวานๆ น้ำตาลก้อนเก็บได้นานเป็๞ปีจ้า.....”

“เชิญเข้ามา มาดู มาลองชิมหวานอร่อยถูกใจแน่นอนจ้า”

............................................................................

.............................................

เริ่มมีคนมาฟัง มามุงดู หานอี้เน้นให้ลองชิมเพราะเค้าได้เงินมาเยอะจากการเสนอขายแล้ว แบ่งขายเป็๞ชิ้นเล็กเพื่อให้ลูกค้าที่มีกำลังซื้อน้อยได้มีโอกาส.............................

ภายในหนึ่งชั่วยามก็ขายหมดเกลี้ยง

“Yes!”     (กำลังร้องเพลงแดนซ์ภาษาอังกฤษ)

หานอี้๷๹ะโ๨๨เต้นไปมา ดีใจที่ขายสิ่งค้าหมด

ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า การร้องเพลงที่ไม่เป็๞ภาษากับท่าเต้นแปลกๆ

คนในครอบครัวมองหน้ากันและกัน??...?.....

.....และพยักหน้าให้กัน เห็นด้วยในคำพูดพ่อว่า...

หานอี้มันสืบทอดเชื้อบ้ามาจากท่านทวด