พระจันทร์ลอยเหนือหลังคาหอพักสีน้ำตาลเก่าเขานั่งอยู่ที่ปลายเตียง ร่างเปลือยครึ่งท่อน ดวงตาจ้องภาพในหน้าจอเล็ก ๆจากแอพกล้องที่เขาเชื่อมไว้กับมือถือ
“คืนนี้เธอไม่เปิดไฟในห้องน้ำ...น่าสงสัยนิดหน่อย”
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนักเพราะภาพอินฟราเรดยังคงชัดเจนพอที่จะมองเห็นทรวดทรงได้ชัด เธอกำลังอาบน้ำ มือไล้ผ่านแผ่นหลังลูบต้นคอ สบู่ที่เธอใช้เป็กลิ่นลาเวนเดอร์ เขาจำได้ดีเพราะเคยขโมยมาดมครั้งหนึ่งแล้ว
ประมาณตีหนึ่งเธอดับไฟนอนตามปกติ เขารออีกครึ่งชั่วโมง และเมื่อแน่ใจว่าไฟในห้องเธอดับสนิทเขาก็เริ่ม “พิธีกรรม” ประจำของเขา... เขาสอดมือไปใต้เตียง ล้วงถุงผ้าเล็ก ๆที่เก็บไว้ ข้างในมี "ของสะสม" กางเกงในของเธอที่เขาเคยขโมยเมื่อตอนเธอแขวนไว้แห้ง
ตัวนี้เป็ผ้าลูกไม้สีชมพูอ่อนมุมขอบมีรอยปักลายเล็ก ๆ เขาเอาไว้ดมเวลา ‘้าความใกล้ชิด’ เขาเอามันมาแนบจมูกสูดกลิ่นเบา ๆ กลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ ยังหลงเหลือ แต่กลิ่นที่เขาตามหา...มันลึกกว่านั้น กลิ่นธรรมชาติของเธอ... กลิ่นที่ไม่ควรมีใครได้กลิ่น ยกเว้นเ้าของเท่านั้นหรือไม่ก็คนรัก มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำ...
ในห้อง 302 เงียบ เขาเคลื่อนตัวเบา ๆ ออกจากห้องตัวเอง เดินไปที่หน้าห้องเธอ
จังหวะก้าวเขาชำนาญจนไม่เกิดเสียง ไฟทางเดินดับไปแล้วเหลือเพียงไฟสลัวจากโคมไฟปลายระเบียง
เขาเอากระดาษแข็งบางๆ แหย่เข้าไปตรงซอกประตู กลอนที่เธอล็อกไม่แน่นพอเพราะประตูบานนี้เอียงจากการใช้งานหลายปี เสียง “คลิก” ดังขึ้นเบา ๆ เขาแง้มบานประตูออก...
10
