อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

ตอนที่ 45 จะจัดการคุณลุงที่ไม่ดียังไงดี“คนสวย เธอชื่อว่าอะไรเหรอ? ทำไมฉันรู้สึกพวกเราเหมือนเคยเจอกันมาก่อนเลย” หมิ่นลี่เชื่อความรู้สึกของตัวเองมากนักท้ายที่สุด ผู้หญิงที่สวยที่พบเจอด้านนอก สามารถพบเห็นได้ทุกที่ แต่ใช้ว่าจะมีสักกี่คนกันที่จะทำให้เขานั้นประทับใจได้ความประทับใจของเขานั้นเกิดขึ้นในช่วงที่เพิ่งออกจากโรงเรียน และได้เห็นผู้หญิงคนนึง เขาทั้งเหลือบมองเธอและเฝ้าดูอยู่หลายครั้ง จนได้รับรู้ว่านิสัยของผู้หญิงคนนั้นตรงกับสไตล์ที่เขาต้องการมากนักอย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะมีชื่อเสียงในฐานะเจ้าหญิงดอกไม้ ซึ่งเขาก็ทำได้แค่ถอนหายใจออกมาแค่อย่างเดียว“หยางหยางหน่วนหน่วน พวกเราไปกันเถอะ” อันโหรวไม่สนใจเขาอีกต่อไป ก่อนจะจับมือลูกของเธอทั้งสองแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าต่อหมิ่นลี่ปฏิเสธที่จะยอมแพ้ ก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้าเพียงแต่ขยับตัวมากจนเกินไป ส่งผลให้แว่นของอันโหรวร่วงหล่นไปบนพื้นเสียงดังแกร่ก ดังขึ้นซึ่งนั้นทำให้เขาได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอเข้า….แม้ว่าจะไม่ได้แต่งหน้า แต่ใบหน้าที่ราวกับหิมะ รูปม่านตาที่ดกดำ ริมฝีปากที่แดงก่ำนุ่มลึก ผมสีดำที่ยาวสลวย ล้วนแล้วเป็นความงามที่น่าทึ่งมากนักช่วงเวลานั้นเองหมิ่นลี่ก็พลันนึกขึ้นมาได้ ไม่แปลกใจนักทำไมเขาถึงได้ดูคุ้นเคยมากนักอันหยางหยิบแว่นกันแดดสีดำขึ้นมา ก่อนจะหันไปรอบ ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา ส่งผลให้หมิ่นลี่รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้นเขาก็รู้สึกหวาดกลัวภายใต้ดวงตาเล็กๆของเขา?แต่เมื่อมองไปแล้ว เขาก็รู้สึกมีบางอย่างผิดปกติ กลิ่นอายนี่มันช่างดูคล้ายกับจิ่งเป่ยเฉินมากนัก….ทันใดนั้นเอง หมิ่นลี่ก็รู้สึกอยากจะถอดแว่นกันแดดออกจากใบหน้าของเด็กตัวเล็กเพียงแต่ว่า ตอนนี้เขานั้นมีเรื่องที่ต้องทำก่อน หมิ่นลี่มองไปที่อันโหรว และยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย และเอ่ยออกไปว่า “ผมรู้จักคุณ”อันโหรวรู้สึกตกใจเล็กน้อย เมื่อครู่เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ ปากก็พลางบอกว่ารู้จักเธอเสียได้เป็นไปได้ยังไง?ครั้งแรกที่เธอได้พบเห็นหมิ่นลี่ก็อยู่ที่โรงแรมไค่ฮั่ว แต่ในตอนนั้นก็แต่งหน้าน่าเกลียดมากนักถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเสียงดังอันเป็นเอกลักษณ์ เกรงว่า เธอก็คงจำเขาไม่ได้แน่ๆ“แน่นอนว่าคุณไม่รู้จักผมหรอกนะ” หมิ่นลี่เงยคางขึ้นบนใบหน้า พร้อมพลางหัวเราะอย่างมีชัย “แต่ทว่า ผมเห็นคุณที่อยู่ใกล้ๆถนนเซียงเจียง มันช่างดูงดงามมากนัก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเธออีกครั้งนึง”อันโหรวมองหน้าเขาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย และพูดไปว่า “ถนนเซียงเจียง?”ห้าปีก่อนหน้านั้น เธอมักจะเดินจับมือกับโอวหยางลี่ที่ถนนเซียงเจียง เพียงแต่ว่าตอนนั้นทำไมเขาถึงเห็นได้ล่ะ?“เพียงแต่ว่า ตอนนั้นน่ะ รู้สึกได้ว่าข้างหลังเธอมีชายหน้าขาวตัวเล็กๆอยู่ด้วย คงเป็นแฟนเธองั้นสินะ” หมิ่นลี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปที่อันหน่วน เขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า “เด็กสองคนนี้ เป็นลูกของเธอจริงๆเหรอ”อันหยางเดินเข้ามาตรงกลางระหว่างอันโหรวและหมิ่นลี่ และพูดไป “แม่จ๋าเป็นผู้ให้กำเนิดผม คงไม่มีทางหรอกนะที่คุณจะให้กำเนิดมา?”เสียงที่เย็นชาดังขึ้น พร้อมกับแว่นตาสีดำเล็กๆน้อย ที่ดูไปแล้วก็หล่อไม่เบาเอ่ยขึ้นมา“”ถ้าหากมีลูกที่เจ๋งขนาดนี้ ฉันก็คงมีความสุขน่าดู เพียงแต่ฉันไม่ได้ให้กำเนิดขึ้นมาหรอก ผู้ชายที่ไหนจะให้กำเนิดลูกขึ้นมาได้ล่ะ” หมิ่นลี่ยักไหล่ ก่อนที่ดวงตาจะโค้งงอและเอ่ยถามไป “ว่าแต่เจ้าหนูน้อย เธอชื่อว่าอะไรเหรอ น้ำเสียงท่าทางแบบนี้ ดูเด็ดขาดไม่เบา”อันโหรวดึงลูกชายของเธอไว้ข้างหลังของตนอีกครั้ง พร้อมกับทำท่าป้องกันขึ้นทันทีหมิ่นลี่และจิ่งเป่ยเฉินเป็นพี่น้องที่รักกัน แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พบหยางหยาง“ถ้าชอบท่าทีแบบนี้มากนัก ก็กลับบ้านไปทำเองสิ” พูดจบ อันโหรวก็ดึงหยางหยางและหน่วนหน่วน ออกไปข้างหน้าโดยทันที“อย่าพึ่งรีบร้อนไปสิ ผมยังพูดไม่จบเลย เด็กสองคนนี้ มาเล่นสวนสนุกกันนะ ทำไมสามีของคุณถึงไม่มาด้วยล่ะ?”ทันใดนั้นเอง อันหน่วนก็เอียนหัวน้อยๆของเธอ และตอบกลับไปว่า “พ่อของหนูวันนี้งานยุ่งมาก เลยมากับพวกเราไม่ได้”อันโหรวมองไปยังลูกสาวตัวน้อย ไม่นานนักลูกสาวตัวน้อยของเธอก็กระพริบตาส่งสัญญาให้ลูกพูด ไม่นานลูกสาวของเธอก็เอ่ยตอบไปว่า “แม่จ๋า พี่ชายบอกกับหนูมาว่า วันนี้จะจัดการคุณลุงไม่ดีคนนี้ยังไงดี”“พวกลูกนี่ เด็กแสบจริงๆ” อันโหรวเอามือแตะไปที่จมูกของลูกสาวตัวน้อย เธอก็พลางหัวเราะคิกคักออกมาหมิ่นลี่นั้นเป็นใคร แน่นอนย่อมเป็นคุณชายของตระกูลหมิ่น เขาไม่แม้แต่สนใจเรื่องเล็กน้อยๆ ดวงตาของเขาก็แทบไม่เขยิบขึ้น ถ้าหากสนใจจนะกลั่นแกล้งละก็ ต้องทำให้มันจบๆไปเลย ซึ่งง่ายมากนักสำหรับตัวของอันโหรวเองที่จะหลีกหนี“ตอนนั้นสามีของคุณคงไม่ใช่ผู้ชายหน้าขาวเล็กๆนั้นหรอกใช่ไหม? ถ้าหากใช่ เขาก็คงโชคดีที่ได้ภรรยาแบบคุณไป เพียงแต่ว่า คุณได้สามีต่างชาติมายังงั้นเหรอ”ไม่อย่างงั้นลูกสาวของเธอ จะดูเหมือนกับลูกครึ่งแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะ? ..... ตอนที่ 46 คุณชอบอะไรกันแน่หลังจากนั้นเสียงของหมิ่นลี่ก็ตะโกนดังมาจากด้านหลัง เขาเอ่ยเสียงออกมาเสียงดัง ทำให้คนส่วนใหญ่ในสวนสนุกต่างมองกันเต็มไปหมดอันโหรวทำได้เพียงแค่หยุดก้าวเดินนึงก้าว ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ และเอ่ยออกไปว่า “ใช่ ฉันทิ้งนายหน้าขาวนั้นแล้ว และก็หาสามีต่างชาติเจอ คุณมีปัญหาอะไรอย่างงั้นเหรอค่ะ?”น้ำเสียงก้าวร้ายและเอ่ยออกมาด้วยความรุนแรง หมิ่นลี่ฉายภาพนึกขึ้นมาได้ ดวงตาของผู้หญิงที่อยู่ภายในแว่นตาสีดำนั้นมันคล้ายดั่งคมมีดที่เฉือนคมเขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “ถ้ารู้แต่แรกว่าเธอกับไอหน้าขาวนั้นเลิกกัน ฉันคงไม่พูดอะไรมากและไม่ไปเยอรมนีแน่ๆ! สไตล์นี้แหล่ะที่ฉันชอบ!”ในปีนั้น เขารู้สึกสะเทือนใจมาก เมื่อเห็นเธอเดินจากไปอย่างเงียบๆ ระหว่างที่เดินอยู่บนถนนที่มีต้นไม้รายล้อมแสงแดดสาดส่องผ่านช่องวางมากระทบกับตัวเธอนั้น มันหาที่ใดเอ่ยอธิบายมาได้!ยิ่งไปกว่านั้นเอง ถ้าหากคนในครอบครัวเห็นเขาเรียนจบแล้ว อย่างน้อยเขาก็จะแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้ นี่คือสองอย่างที่เขาคิดจะทำ“คุณลุง สไตล์ที่คุณชอบคืออะไรเหรอค่ะ?” อันหน่วนเอ่ยเสียงที่นุ่มนวลออกมา ดวงตาสีฟ้าของเธอนั้นพลางเบิกกว้าง และแอบมองไปที่หมิ่นลี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลังจากนั้นอันหน่วนก็หัวเราะอีกครั้งพร้อมกับเลิกคิ้ว และฉายดวงตาเล็กๆ ที่ทำให้คนรู้สึกสับสนพอสมควร “หนูชอบของที่หอมๆ กลิ่นตัวแม่จ๋าเองก็หอม”หมิ่นลี่ยังคงตกตะลึงพอสมควรไม่รู้เลยว่าจะเอ่ยอธิบายยังไงต่อ ก่อนจะพูดไปนั้น อันหยางก็ได้เอ่ยคำพูดที่เย็นชาออกมา “ไม่ว่าลุงจะชอบสไตลแบบไหนก็ตาม แต่แม่จ๋าของผมไม่ชอบคุณหรอกนะ”อันโหรวไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำ เด็กสองคนนี้กลับจัดการเสียจนหมิ่นลี่สิ้นคำพูดไปเลย“แม่จ๋า คุณลุงคนนี้โง่จังเลย พวกเราไปกันเถอะ”อันหยางบีบไปที่มือของแม่ตน ก่อนจะเอ่ยรอยยิ้มปรากฎขึ้นมาบนหน้าที่เย็นชาของตน“ได้ พวกเราไปกันเถอะ” อันโหรวอุ้มเด็กน้อย ก่อนจะเดินไปข้างหน้าต่อเมื่อมองไปที่คนสามคนเดินไป หมิ่นลี่ก็รู้สึกแข็งกระด้างก่อนที่จะค่อยๆกลับคืนเป็นปกติอย่างไรก็ตามแต่ผู้หญิงคนนั้นเขาเคยเห็นเธอมาก่อน ตัวเธอนั้นเปรียบดั่งหยกบริสุทธิ์งดงามเฉกเช่นเดียวกับหิมะที่อยู่บนภูเขาที่ปกคลุมจนสะอาดสะอ้านและน่าหลงใหล คิดไม่ถึงเลยว่า พอได้มาพบเธออีกครั้ง เธอกลับมีลูกเสียแล้ว แถมเด็กยังพูดจาฉะฉานเสียอีก!!หมิ่นลี่เริ่มรู้สึกหงุดหงิด เขาถูกเด็กสองคนปั่นหัว แถมยังไม่ชื่นชอบในตัวของเขาอีก? พ่อของเด็กพวกนี้เป็นใครกันแน่นะ?เมื่อเขาตระหนักคิดได้ว่าตัวเองนั้นกำลังสิ้นหวัง หมิ่นลี่ก็รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้แล้วไม่นานนัก เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อเตรียมจะโทรหาไปยังฉีเซิ่งเทียน และเรียกเขาออกมาดื่มเหล้ากันหน่อยเพียงแต่ว่าไม่ง่ายเท่าไหร่นักอีกฝ่ายก็รับโทรศัพท์และเอ่ยด้วยเสียงคำรามทันที“อย่าพึ่งมากวน ฉันกำลังยุ่งอยู่!”　หมิ่นลี่รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเก่า พลางตอบกลับเสียงดังไปว่า “คิดว่าใหญ่โตมากหรือไง ฉันถึงได้ไปก่อกวนนายเนี่ย?”“พี่ใหญ่พวกเรา ไปเคี้ยวเนื้อสดตัวน้อยๆแล้ว โอเคไหม? ฉันกำลังยุ่งอยู่ กำลังขอร้องให้ปล่อยกวางน้อยตัวนั้นไป” ฉีเซิ่งเทียนไม่มีทางเลือก จึงเอ่ยปากบอกไปว่าจิ่งเป่ยเฉินกำลังบินไปอังกฤษ ทั้งยังไม่พูดอะไร กับมอบกิจการบริษัทให้เขาดูแลรับช่วงต่อไปแทนเสียได้เมื่อเขาบอกว่าฟ้าไม่อาจยอมรับ แต่ก็ไม่สนใจพลางลงมือโดยทันที“ยุ่งมากขนาดนั้นเลย มาดื่มเหล้ากันหน่อยเหอะ วันนี้ฉันพึ่งเห็นผู้หญิงเมื่อห้าปีที่แล้วที่เคยหลงใหล แต่รู้อะไรป่ะ เธอคนนั้นมีลูกแล้ว แถมยังมีลูกสองคนอีก สามียังเป็นคนต่างชาติด้วย!”ฉีเซิ่งเทียนผงะมือโดยทันที แล้วถอยหายใจอีกครั้งนึงเขาสามารถบอกได้ไหม ว่าเมื่อคืนนี้ประธานจิ่งนอนหลับกับผู้หญิงที่อัปลักษณ์ แต่ผู้หญิงอัปลักษณ์นั้นยังมีลูกสองคนอีกให้ตายสิ!เมื่อเทียบกับหมิ่นลี่แล้ว จิ่งเป่ยเฉินดูยังไงก็ทับซ้อนกว่ากันเยอะ“เอาเถอะ ผ่านไปห้าปีแล้ว ตอนนี้จำไว้ว่าต้องทำอะไรอยู่! ต้องรีบตามหาผู้หญิงคนนั้น ดูท่าไม่ว่ายังนายก็เปลี่ยนผู้หญิงที่ชอบไปเรื่อย ๆเถอะ” ฉีเซิ่งเทียนบ่นสักพัก ทันใดนั้นก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมากลางหัวใจหมิ่นลี่ถอนหายใจ และคิดว่าก็จริง ห้าปีกว่าแล้ว เขาต้องทำอะไรได้บ้างแหล่ะ　　……ในขณะที่อันโหรวกำลังซื้อน้ำขวดเล็กๆ เขาก็มองลูกสาวของเธอดื่มกิน พวกเธอดื่มเสร็จก็ได้ขึ้นไปยังชิงช้าสวรรค์ต่อหลังจากที่ซื้อตั๋ว เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอีกครั้งนึง เมื่อมองไปข้างหน้า ร่างกายของเธอก็พลันแข็งทื่อ ผู้หญิงคนนั้นคือ….“เหอเหมียว ลูกพี่ลูกน้องของเธอบอกมาว่า ถ้าจะหาผู้ชายรวยส่วนใหญ่ไว้ใจไม่ได้ และเธอเองก็เป็นหญิงชู้ของโอวหยางลี่ ไม่ว่ายังไงเขาก็สามารถไม่สนใจเธอได้ทั้งนั้น”ผู้หญิงที่ตอบกลับคือ เหอเฉ่า อันโหรวเคยเห็นภาพของเธอมาก่อนที่แท้ สองคนนี้คือพี่น้องกันนี่เอง ****************แอบสงสารจิ่งเป่ยเฉินนะครับ ตามหาคนที่ชอบ แต่เจ้าตัวก็กลับเล่นตัว แอบอินในบทจิ่งเป่ยเฉินมากกก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

45 + 46

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

45 + 46

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้