ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

"เสด็จป้า ท่านต้องจัดการเรื่องนี้ให้ข้านะเพคะ"

เสียงเซียวจิ่วเดินเข้ามายังโถงของตำหนักฮองเฮาก่อนที่ตัวของหญิงสาวจะเข้ามาเสียด้วยซ้ำ ฮองเฮาและจิ่งอันหันไปทางต้นเสียงพบเซียวจิ่วที่เดินเข้ามาพร้อมกับบุตรีของเหล่าขุนนางอีก 2-3 คน ทั้งหมดคำนับฮองเฮาก่อนจะเดินเข้ามาสมทบกับเซียวจิ่ว

"เจ้ามีเรื่องอันใดหรือ"

ฮองเฮาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ มิได้แสดงสีหน้าอย่างใด เซียวจิ่วที่มองฮองเฮาจับมือจิ่งอันพลันเหลือบไปเห็นกำไลที่ตนอยากได้มานานอยู่ในมือหญิงสาวที่นางเกลียดยิ่งทำให้นางเพิ่มความเกลียดหญิงสาวขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

"เสด็จป้า ท่านมอบกำไลที่ข้าชอบให้มันหรือเพคะ"

หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ นางเคยเอ่ยขอจากฮองเฮามาหลายต่อหลายครั้ง แต่พระนางกลับมิเคยใจอ่อนมอบให้นางแม้ซักครั้ง ฮองเฮามองเซียวจิ่วก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ

"ตกลงเจ้ามีเรื่องอันใดกันหรือ"

"ว่าที่พระชายาอ๋องสี่กลั่นแกล้งข้า นางทำให้ข้าตกสะพานตัวเปียกเพคะ"

ฮองเฮาหันไปมองสตรีอีก 2-3 คนที่ตามเซียวจิ่วมาด้วยสายตาตั้งคำถาม สตรีทั้งหมดก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบสายตาขององค์ฮองเฮา

"กงกง ตอนเจ้าพาว่าที่พระชายาอ๋ิงสี่มาหาข้า เกิดเรื่องเช่นนั้นหรือไม่"

"ทูลฮองเฮา ตอนนั้นคุณหนูเซียวได้เรียกว่าที่พระชายาอ๋องสี่ไว้บริเวณสะพานจริงพะยะค่ะ แต่ตอนที่คุณหนูเซียวตกน้ำนั้นตอนนั้นว่าที่พระชายาได้หันมาหากระหม่อมเพื่อให้กระหม่อมพามาตำหนักพะยะค่ะ ทั้งกระหม่อมและว่าที่พระชายาจึงมิได้เห็นตอนคุณหนูเซียวตกน้ำพะยะค่ะ"

กงกงประจำพระองค์เอ่ยตอบอย่างนอบน้อม เซียวจิ่วหันไปมองกงกงด้วยสายตาไม่พอใจ แต่กงกงกลับมิได้สนใจในสายตานั้น

"เสด็จป้า"

เสียงเซียวจิ่วเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางที่สะดีดสะดิ้งจนจิ่งอันอดหมั่นไส้ไม่ได้ สตรีในอาภรณ์แดงจังหันไปทางจิ่งอันที่ยืนสงบอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน

"เจ้ากลับไปเตรียมตัวเถอะอีกไม่นานก็จะถึงวันมงคลของเจ้าแล้ว ตอนนี้ที่บ้านของเจ้าคงร้อนใจไม่น้อยที่ข้าเรียกเจ้าเข้าวังมาเช่นนี้"

"ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา"

"กงกง ไปส่งนางแทนข้าทีนะ"

"พะยะค่ะฮองเฮา"

กงกงเดินนำจิ่งอันที่น้อมคำนับฮองเฮาก่อนจะเดินตามตนออกไป

"ในเมื่อพวกเจ้ามาแล้ว เช่นนั้นมานั่งปักผ้าเป็นเพื่อนข้าหน่อยก็แล้วกัน"

นางกำนัลหยิบผ้าและไหมสีต่าง ๆ ออกมา เซียวจิ่วและเหล่าสตรีที่ตามนางมาต่างมองหน้ากันไปมาแม้มิอยากจะนั่งปักผ้าแต่ตอนนี้พวกเขากลับไม่สามารถหนีไปไหนได้จึงได้แต่จำใจต้องนั่งปักผ้าอยู่กับฮองเฮาตรงนั้น

ชุดแต่งงานถูกแขวนในห้องของจิ่งอัน เสี่ยวเถานั่งมองด้วยความปลาบปลื้มใจและอดมิได้ที่จะพูดโอ้อวดให้บ่าวเรือนอนุเซิ่งได้ยิน

"เสี่ยวเถา ๆ นั่นกล่องอะไรหรือ"

บ่าวรับใช้เรือนอื่น ๆ เดินเข้ามาถามเสี่ยวเถาที่เดินนำบ่าวอีก 3 คนเพื่อนำของพระราชทานไปเก็บยังเรือนขณะที่จิ่งอันได้พากงกงเข้าไปพบเสนาบดีจิ่ง

"เป็นของพระราชทานจะฮองเฮามอบให้คุณหนูใช้ในงานมงคล"

"เจ้าอย่าบอกนะว่า.."

"ถูกต้อง นี่เป็นชุดแต่งงานพระราชทานที่องค์ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงพระราชทานให้คุณหนูที่เป็นว่าที่พระชายาของอ๋องสี่"

"เช่นนั้นรถม้าเมื่อกี้นี้ก็"

"ถูกต้อง เป็นกงกงส่วนพระองค์ของฮองเฮาที่มาส่ง และตอนนี้คุณหนูของข้าได้พากงกงดื่มชากับนายท่าน"

ทุกคนต่างพยักหน้าเข้าใจและอดอิจฉาในวาสนาของเสี่ยวเถาไม่ได้ เพราะหากคุณหนูของนางได้ดีแน่นอนว่าบ่าวข้างกายคุณหนูย่อมได้ดีตามไปด้วยอย่างแน่นอน

"จริงสิ นี่คือขนมที่คุณหนูซื้อมาให้ข้าแจกจ่ายให้พวกเจ้า ไป ๆ เอาไปแบ่งกัน"

บ่าวที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างพากันเข้ามารับขนมที่เสี่ยวเถาแจกให้บ่าวคนอื่น ๆ

"ขอบใจเจ้ามากนะเสี่ยวเถา เจ้าช่างโชคดีที่ได้อยู่กับคุณหนูใหญ่"

"ใช่ ๆ "

"ก็แค่ชุดแต่งงานพระราชทาน ทำโอ้อวดไปได้"

บ่าวเรือนอนุเซิ่งพูดขึ้นเมื่อเห็นเสี่ยวเถาพูดขึ้นอย่างอิจฉา

"ข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวหมาบ้าแถวนี้จะกัดเอา"

เสี่ยวเถาเอ่ยกับบ่าวเรือนอื่น ๆ ก่อนจะเดินหนีไป หญิงสาวมิอยากให้คุณหนูของตนมีปัญหาจึงหาทางเลี่ยงบ่าวเรือนอนุเซิ่งมาโดยตลอด แต่คุณหนูของนางเคยกำชับหญิงสาวเอาไว้ว่า 'เสี่ยวเถา อย่าปล่อยให้ใครมีความสุขบนความทุกข์ของเจ้า ข้ามิใช่จิ่งอันคนเดิมที่จะถูกรังแกได้ง่าย ๆ อีกต่อแล้ว เช่นนี้แล้วเจ้าก็อย่าไปยอมให้ใครรังแกอีก เข้าใจหรือไม่'

"นี่เจ้าว่าใครเป็นหมาบ้า"

เสี่ยวเถาส่ายหน้าและมิได้สนใจ หญิงสาวหันเดินกลับเรือนไปในทันที

"เสี่ยวเถา เจ้าเดินหนีไปเช่นนี้พวกมันจะหัวเราะเยาะเจ้าได้นะ"

บ่าวรับใช้ที่เดินมาทางเดียวหับหญิงสาวเอ่ยขึ้น เสี่ยวเถายิ้มบางบาง

"หมามันเห่า เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องลงไปเห่าแข่งกับมันหรือ มิใช่ว่าข้ากลัวหรอกนะ แต่ข้ามีเรื่องให้ต้องทำมากเกินกว่าจะมาเสียเวลากับเรื่องพวกนี้"

บ่าวรับใช้ที่เดินมาด้วยกันพยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันไปทำหน้าที่ของตน