เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        ซูเจียวเจียวเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบข้างจึงประคองใบหน้าของเขาขึ้นมา แล้วประทับจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากของเขา

        “คุณไปเรียนรู้วิธีการยั่วยวนเหล่านี้มาจากไหนกันคะ?”

        นิ้วเรียวเล็กขาวเนียนของเธอแตะลงบนหน้าอกของเขา

        เซียวหยวนหมิงกุมมือของเธอขึ้นมาจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องมีใครสอนหรอกครับมันเป็นสิ่งที่ผมคิดอยู่ในใจ เป็นสิ่งที่ผมปรารถนาเป็นความรู้สึกที่หลั่งไหลออกมาจากใจจริงโดยธรรมชาติ”

        ซูเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้“ดีจริงๆ เลย พูดจาหวานหูได้มากขนาดนี้เห็นทีว่าช่วงนี้คุณคงอ่านหนังสือได้ไม่เสียเปล่าแล้ว”

        ในขณะที่ทั้งสองกำลังพลอดรักกันอยู่นั้นเสียงของป้าหวังก็ดังมาจากนอกรั้ว “เซียวหยวนหมิงยุวชนซู พวกเธออยู่บ้าน…”

        คำว่า‘ไหม’ ยังไม่ทันได้เอ่ยออกมาป้าหวังก็อายจนต้องหันหน้าหนี

        หนุ่มสาวสมัยนี้เปิดเผยกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

        กลางวันแสกๆยังมาพลอดรักกันในสวนอีก

        ซูเจียวเจียวอายจนรีบลุกขึ้นจากตักของเซียวหยวนหมิงใบหน้าของเซียวหยวนหมิงเองก็ปรากฏร่องรอยของความเขินอายเช่นกัน

        “ป้าหวัง มาได้อย่างไรคะ?”

        ซูเจียวเจียวเชิญป้าหวังเข้ามาในบ้าน

        ป้าหวังถือตะกร้าเล็กๆมาด้วย ใบหน้าของเธอแย้มยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ “นี่ไม่ใช่ว่าอาหมิงบาดเจ็บหรือ?ฉันเอาไข่มาให้ เขาจะได้ทานบำรุงร่างกายไข่พวกนี้มาจากไก่ที่ฉันเลี้ยงเองเลยนะ เธอเอาไปให้เขาบำรุงร่างกายได้เลย”

        สองสามีภรรยาคู่นี้ช่างรักกันดีเหลือเกิน

        หากพี่ใหญ่เซียวและพี่สะใภ้ใหญ่เซียวรับรู้ได้จากปรโลกพวกท่านจะต้องปลื้มใจมากแน่ๆ!

        ซูเจียวเจียวรับตะกร้ามาดูพบว่ามีไข่ถึงสิบสองฟอง!

        ไม่คิดเลยว่าป้าหวังจะใจกว้างถึงเพียงนี้ให้ไข่มาตั้งเยอะ!

        ในยุคนี้ไข่ก็มีค่ามากบางครั้งถึงขนาดหาซื้อไม่ได้ที่สหกรณ์ เป็นสินค้าหายาก

        ซูเจียวเจียวตอนแรกไม่ยอมรับแต่ก็ทนความกระตือรือร้นของป้าหวังไม่ได้ “เจียวเจียวถ้าเธอไม่รับไข่พวกนี้ละก็ แสดงว่าเธอกำลังดูถูกของที่ฉันให้น่ะสิ?”

        “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่เลย ไข่พวกนี้มีค่ามากจริงๆ คุณป้าเก็บไว้ให้เด็กๆที่บ้านบำรุงร่างกายดีกว่าค่ะ” ซูเจียวเจียวรีบกล่าว

        ป้าหวังหัวเราะ“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเหลือเก็บไว้ที่บ้านอีกหลายฟองเลยฉันเลี้ยงไก่ไว้สองตัว ผลัดกันออกไข่ อีกไม่กี่วันก็มีไข่เยอะแยะแล้ว”

        ซูเจียวเจียวไม่กล้าที่จะปฏิเสธอีกเธอจึงนำไข่ไปเก็บในครัว แล้วนำตะกร้าเปล่าออกมาคืนให้ป้าหวัง

        ป้าหวังพูดคุยกับซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงอยู่พักหนึ่งก็จากไป

        พอตกเย็นลู่เหว่ยหมินและเพื่อนคนอื่นๆ ก็ทยอยมาเยี่ยมเซียวหยวนหมิงบางคนนำพุทราแห้งมาหนึ่งถุง บางคนนำบะหมี่เส้นหนึ่งห่อ บางคนนำไข่มาหกฟอง

        ไม่ว่าจะมากน้อยแค่ไหนก็ล้วนเป็นน้ำใจของทุกคน

        ในยุคนี้ทุกบ้านก็ล้วนลำบากการที่พวกเขาจะนำของเหล่านี้ออกมาให้ ก็ล้วนแต่มาจากเสบียงส่วนตัวที่แบ่งไว้

        ซูเจียวเจียวคิดว่าวันหลังคงต้องทำอาหารอร่อยๆสักมื้อเพื่อตอบแทนน้ำใจของพวกเขา เธอจะไม่ยอมรับของของคนอื่นมาเฉยๆ แน่นอน

        แต่จะให้อะไรตอบแทนดีเล่า?

        ซูเจียวเจียวเหลือบมองไปที่ตะกร้าในสวนซึ่งเป็นตะกร้าที่เธอเก็บหญ้าเฉาก๊วยมาเมื่อวาน

        วันนี้ทำเฉาก๊วยดีกว่า

        เมื่อวานเธอเก็บมาหนึ่งตะกร้าใหญ่น่าจะทำเฉาก๊วยได้เยอะอยู่

        ซูเจียวเจียวล้างหญ้าเฉาก๊วยอย่างพิถีพิถันจากนั้นก็ไปต้มน้ำร้อนในครัว แล้วใส่หญ้าเฉาก๊วยลงไปในหม้อน้ำเดือดต้มให้เดือดพล่าน

        พอน้ำเดือดแล้วก็อบต่อไปอีกสิบนาทีจากนั้นก็ตักหญ้าเฉาก๊วยขึ้นมาผึ่งให้เย็น

        เซียวหยวนหมิงเห็นซูเจียวเจียวเดินเข้าเดินออกก็อดสงสัยไม่ได้ “เจียวเจียวคุณกำลังทำอะไรอยู่?”

        ซูเจียวเจียวแย้มยิ้มอย่างลึกลับ“ของอร่อยค่ะ เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง คุณอ่านหนังสือไปเถอะนะ”

        เพราะการทำเฉาก๊วยถือเป็นงานที่ค่อนข้างง่ายซูเจียวเจียวจึงไม่ได้รบกวนเซียวหยวนหมิง

        ครึ่งชั่วโมงต่อมาเฉาก๊วยก็เสร็จเรียบร้อย

        เมื่อเฉาก๊วยเย็นสนิทแล้วซูเจียวเจียวก็ตักใส่ชามส่งให้เซียวหยวนหมิง มองเขาด้วยรอยยิ้ม“ลองชิมดูสิคะ”

        เฉาก๊วยในชามใสราวกับคริสตัลโรยหน้าด้วยถั่วลิสงบดและเกล็ดพุทราแห้งเล็กน้อย พร้อมกับน้ำตาลทรายแดงหนึ่งช้อน

        เซียวหยวนหมิงรับมาลองชิมด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกโพลง เฉาก๊วยนี้มีรสชาติหวานละมุนละไม อร่อยจริงๆ!

        ซูเจียวเจียวเห็นเซียวหยวนหมิงกินอย่างมีความสุขก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

        อันที่จริงเฉาก๊วยที่เธอทำก็เรียบง่ายมากเมื่อเทียบกับเฉาก๊วยหลากหลายรสชาติในยุคหลัง ที่มีรสชาติดีกว่านี้มาก

        แต่ในยุคที่ขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหารเช่นนี้การได้กินเฉาก๊วยสักชามก็ถือเป็นเรื่องที่หายากมากแล้ว

        เซียวหยวนหมิงตักเฉาก๊วยคำใหญ่ป้อนให้ซูเจียวเจียวซึ่งจริงๆ แล้วชามนี้ซูเจียวเจียวตักให้เซียวหยวนหมิงแต่สุดท้ายส่วนใหญ่ก็ตกไปอยู่ในท้องของเธอเอง

        ซูเจียวเจียวเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้วทุกคนคงเลิกงานกลับมาทานข้าว จึงตักเฉาก๊วยชามใหญ่ไปให้ป้าหวังที่บ้านข้างๆ

        หลานชายวัยห้าขวบและหลานสาววัยสามขวบของป้าหวังเห็นของกินก็ตาโต

        ป้าหวังยิ้ม“เมื่อเช้าฉันแค่เอาไข่มาให้ไม่กี่ฟองทำไมเธอถึงต้องเอาของมาตอบแทนด้วยล่ะ?”

        ซูเจียวเจียวหัวเราะ“นี่เป็นหญ้าเฉาก๊วยที่ฉันขึ้นไปเก็บบนเขาเองค่ะ ไม่ต้องเสียเงินเลยแค่ใช้เวลาทำนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

        แต่ป้าหวังเห็นถั่วลิสงบดน้ำตาลทราย และเกล็ดพุทราแห้งบนเฉาก๊วย ก็รู้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ฟรีแน่นอน!

        ถั่วลิสงกับน้ำตาลทรายก็แพงมากเช่นกัน

        ป้าหวังมองซูเจียวเจียวด้วยสายตาที่อบอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยเธอจับมือซูเจียวเจียวพลางถอนหายใจ “ยุวชนซูอาหมิงเป็นคนดี เขาซื่อสัตย์ ขยันขันแข็ง เธออยู่กับเขาในอนาคตจะไม่ลำบากแน่นอน”

        ก่อนหน้านี้เธอไม่ค่อยชอบซูเจียวเจียวเท่าไรเพราะยุวชนสาวที่ดูบอบบางเช่นนี้ ทำอะไรไม่เป็น แถมยังชอบโปรยเสน่ห์ไปทั่วไม่คิดเลยว่าพอแต่งงานกับเซียวหยวนหมิงแล้ว เธอกลับตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว

        อาหมิงเลือกแต่งงานไม่ผิดคนเลยจริงๆ!

        ซูเจียวเจียวยิ้มเล็กน้อย“ขอบคุณป้าหวังที่เตือนค่ะ ฉันรู้ค่ะฉันจะใช้ชีวิตกับอาหมิงให้ดีที่สุด”

        ในชาติที่แล้วป้าหวังก็เคยเตือนเธอแต่ตอนนั้นเธอไม่พอใจใครเลย จึงทั้งด่าทั้งไล่ป้าหวังไป

        ภายหลังก็พิสูจน์แล้วว่าสายตาของป้าหวังไม่ผิด

        ในชาติที่แล้วหลังจากเซียวหยวนหมิงประสบความสำเร็จ หลี่ต้าเฉวียนก็เติบโตไปด้วยและลู่เหว่ยหมินกับเพื่อนคนอื่นๆ ก็ได้ตามเซียวหยวนหมิงไปด้วยทำให้ทุกคนประสบความสำเร็จอย่างมาก

        หลังจากไปส่งที่บ้านป้าหวังแล้วซูเจียวเจียวก็ส่งเฉาก๊วยอีกสองสามชามไปให้ลู่เหว่ยหมินกับเพื่อนๆ

        สุดท้ายซูเจียวเจียวก็ตักเฉาก๊วยอีกสองชามไปที่บ้านพักยุวชน

        ชามหนึ่งสำหรับจ้าวอวี้เฟินอีกชามหนึ่งสำหรับฮั่วเจี้ยนจง

        ครั้งก่อนที่ไปตัวอำเภอฮั่วเจี้ยนจงก็ช่วยถือของ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องขอบคุณเขาสักหน่อย

        ซูเจียวเจียวตักเฉาก๊วยเสร็จแล้วก็ถือตะกร้าที่ใส่เฉาก๊วยสองชามไว้ในนั้น แล้วเดินอย่างมั่นคงไปยังบ้านพักยุวชน

        “เจียวเจียว เธอมาได้อย่างไรน่ะ?” จ้าวอวี้เฟินเปลี่ยนคำเรียกซูเจียวเจียวแล้ว

        ซูเจียวเจียวหัวเราะ“พอดีฉันว่างๆ ก็เลยทำขนมหวานเองนิดหน่อย เลยเอามาให้เธอชิมดูนะสิ”

        พูดไปพลางก็หยิบเฉาก๊วยหนึ่งชามส่งให้จ้าวอวี้เฟิน

        จ้าวอวี้เฟินเพิ่งเคยเห็นขนมหวานแบบนี้เป็นครั้งแรกใบหน้าของเธอจึงปรากฏร่องรอยของความสงสัย “นี่มันคืออะไรหรือ?”