ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“ปังๆๆ”

        เสียงเคาะประตูทำให้ฉินลู่สะดุ้งตื่น

        “ปังๆๆ”

        เคาะประตูแรงราวกับจะทำให้มันเปิดออก

        “ใครกัน!”

        ฉินลู่สบถเสียงในลำคอลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินออกจากห้องนอน

        ก่อนที่จะเปิดประตูฉินลู่ตรวจสอบกับดักที่วางไว้รอบๆ เมื่อคืนนี้เมื่อพบว่าไม่มีอะไรน่าสงสัยจึงเดินมาที่หน้าประตูห้องแล้วเปิดออก

        “แอ๊ด”

        เมื่อประตูออกมาก็พบกับชายร่างกำยำในชุดสูทสี่คนยืนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์มองมายังฉินลู่ด้วยสายตาราวกับมองศพ

        “นี่คือนักฆ่า”

        ฉินลู่มองแวบเดียวก็ดูชายชุดสูททั้งสี่คนออก

        พวกเขาก็คือนักฆ่าที่ไอสังหารยังอ่อนอยู่มาก

        “พวกนายตามหาใคร”

        ฉินลู่กับชายชุดสูทสี่คนสบตากันพักใหญ่จึงเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมา

        “พวกเราตามหานายนายคือฉินลู่สินะ”หัวหน้าชายชุดสูทก้าวมาตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ

        “ใช่ฉันเอง” ฉินลู่พยักหน้า บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแป้น “พวกนายเป็นคนของหยางซวี่ตงไม่ก็หยางกรุ๊ปใช่ไหม เกินคาดจริงๆนึกไม่ถึงเลยว่าจะไม่ปีนหน้าต่างมาลอบฆ่ากันตอนดึกแต่เลือกที่จะมาประจันกันที่หน้าประตู สุดยอด สุดยอดจริงๆ พวกนายนี่มันทำงานกันห่วยจริงๆ”

        “ถ้ารู้แล้วงั้นก็ไปกับพวกเราสิ”หัวหน้าชายชุดสูทพูดออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

        ฉินลู่ทำท่าบิดขี้เกียจเอนตัวพิงกรอบประตูอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “แล้วไงพวกนายพาตัวฉันไปแล้วฉันต้องไปหรือ แบบนั้นฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

        หัวหน้าชายชุดสูทไม่พูดมากความหยิบปืนพกออกมาจากกระเป๋าแล้วจ่อไปที่หน้าผากของฉินลู่ “ถ้านายไม่ไปกับพวกเรา งั้นก็บอกลาชีวิตได้”

        ปืนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้ฉินลู่มึนงงไปชั่วครู่แต่นั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อยยังคงอยู่ยืนอย่างเกียจคร้านแบบเดิมแล้วพูดว่า “เจ๋ง นายนี่กล้ามากนะ แต่ฉันไม่เชื่อว่านายกล้ายิง ฉันไม่ไป ดูวิว่าพวกนายจะพาฉันไปยังไงแล้วก็ เราเป็นพวกเดียวกัน  ฉะนั้นสิ่งที่เอาไว้ขู่มือสมัครเล่นให้กลัวแบบนั้นอย่าเอาออกมาให้อายเถอะ”

        ชายชุดสูททั้งสี่มองหน้ากันสายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

        เดิมทีพวกเขาคิดว่าภารกิจครั้งนี้เป็นเพียงแค่จัดการกับหมอตัวเล็กๆที่พอจะรู้ศิลปะการต่อสู้เท่านั้น แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว หมอคนนี้ดูท่าทางจะไม่ง่าย

        ฉินลู่มองหน้าพวกเขาที่ไม่เอ่ยอะไรหัวเราะแล้วพูดว่า “ยังไง ถ้าไม่มีธุระอะไรฉันปิดประตูแล้วนะอีกสักพักยังต้องไปทำงาน หรือไม่ เอาแบบนี้ไหม ฉันมีวิธีให้พวกนายอยู่หนึ่งวิธีพวกนายรอเวลาไหนที่ฉันอยู่คนเดียว เช่นตอนเดินอยู่บนถนน ลักพาตัวฉันในเวลาแบบนั้นแหละวิธีแบบนี้ขนาดพวกนักเลงปลายแถวยังรู้เลย พวกนายไม่เข้าใจกันหรือไงไม่เป็นมืออาชีพกันจริงๆ”

        หัวหน้าชายชุดสูทในที่สุดสีหน้าก็ไม่เรียบนิ่งเปลี่ยนท่าทีเป็นไม่อยู่สุข ปลดเชฟปืนในมือออกจ้องเขม็งไปที่หน้าผากของฉินลู่แล้วพูดว่า “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันมากับพวกเรา ตอนนี้ เดี๋ยวนี้”

        “ฉันค่อนข้างเกลียดถ้ามีคนเอาปืนมาจ่อที่ฉัน”ฉินลู่กระตุกยิ้มแล้วจงใจพูดขึ้นมาว่า “เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกอันตรายฉะนั้น...”

        ฉินลู่ลากเสียงยาวทันใดนั้นก็ยกสองมือขึ้นด้วยความว่องไวดุจสายฟ้า ปืนในมือชายชุดสูทก็ถูกปลด

        ด้วยการเคลื่อนไหวที่ฝึกมาอย่างช่ำชองพร้อมกับการใช้สองมือซ้อนไปกับเงา ไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็ปลดแม็กกาซีนจากตัวปืนได้แล้ว

        ฉินลู่หยิบแม็กกาซีนโยนไปไว้ข้างหลังทำให้ชายชุดสูททั้งสี่ผวากันไปเป็นแถว แล้วก็พูดว่า “ถามหน่อยสิตอนนี้ใครยังมีปืนอยู่อีกไหม ถ้ามีก็หยิบออกมาให้หมดที่นี่คือเมืองหลวง ไม่ต้องมาเล่นของเล่นอันตรายพวกนี้”

        การกระทำของฉินลู่เกินความคาดหมายของชายชุดสูททั้งสี่อย่างเห็นได้ชัดพวกเขามองหน้ากัน หัวหน้าชายชุดสูทถอยร่นมาด้านหลัง เหลือชายชุดสูทสามคนตรงหน้าแล้วมุ่งตรงเข้าไปที่ฉินลู่

        “โอ้”ฉินลู่เลิกคิ้วขึ้น “ขู่ไม่สำเร็จก็ใช้กำลังบังคับกันแล้ว”

        ว่าแล้วฉินลู่ก็เอี้ยวตัวอย่างคล่องแคล่วหลบหมัดจากชายชุดสูท จากนั้นก็เหวี่ยงหมัดออกไปข้อนิ้วต่อยไปโดนต้นคอชายชุดสูทอย่างจัง ทำให้เขาหมดสติไป

        คนพวกนี้ไม่คณามือฉินลู่แม้แต่น้อยทุกการโจมตีล้วนเล็งไปยังจุดสำคัญ

        ไม่นาน ฉินลู่ก็จัดการชายชุดสูททั้งสามจนล้มหมดสติลงไปกองอยู่ที่พื้นอาการสาหัสทุกคน

        “แปะ​ๆ”

        ฉินลู่ปรบมือแล้วมองไปยังชายชุดสูทที่เหลือคนสุดท้ายหัวเราะแล้วพูดว่า“นายเลือกล้มสลบลงที่บ้านฉันเหมือนพวกเขาหรือจะพาทั้งสามคนกลับไป”

        ถึงหัวหน้าชายชุดสูทดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ฉินลู่กำลังจะสื่อแต่ฉินลู่คิดว่ายังไงเขาก็คงไม่ให้ความร่วมมืออยู่ดี

        “ไม่พูดหรือ”ฉินลู่เดินไปตรงหน้า “ถ้าไม่พูดฉันก็จะช่วยเลือกให้นายเอง”

        “อย่าเข้ามา!”

        สายตาของหัวหน้าชายชุดสูทวาบไอสังหารแล้วชักปืนออกมาเล็งที่ฉินลู่

        “ยังจะเอาออกมาอีก” ฉินลู่เอ่ยขึ้นอย่างติดตลก

        ชายชุดสูทหรี่ตาลงพร้อมดึงท่อเหล็กยาวออกมาจากด้านในกระเป๋าแล้วสวมปลายปากกระบอกปืนของตน

        “กระบอกเก็บเสียงนี่!” ฉินลู่รู้ถึงอันตรายของสิ่งนี้ พลันสั่นสะท้านจากก้นบึ้งหัวใจรีบพุ่งไปด้านหน้าชายชุดสูทด้วยความเร็วที่ไม่อาจจินตนาการได้

        นี่เป็นความเร็วระดับสูงสุดที่เขาระเบิดออกมาปืนถูกยึดไปทั้งที่ชายชุดสูทยังไม่ทันได้ทำอะไร

        “เอ่อ”

        ชายชุดสูทดูสับสนฉินลู่จึงเอาปืนในมือจ่อไปหน้าผากของเขา

        “ฉันไม่คิดเลยจริงๆว่าหยางกรุ๊ปจะกล้าขนาดนี้” ฉินลู่สีหน้าเย็นชาจ่อกระบอกปืนในมือเข้าไปในปากของชายชุดสูท

        กระบอกปืนจ่อปากฝ่ายตรงข้ามเป็นสิ่งที่มืออาชีพมักจะทำกัน

        เทคนิคนี้ไม่ใช่ทำเพื่อความเท่แต่เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเป็นอิสระได้ เพราะหากอยากเอากระบอกปืนที่จ่ออยู่ในปากออก ก็จำเป็นต้องกะมุมและเวลาให้ดีแต่ตอนนั้นก็คงมีเวลาเหลือเฟือให้ยิงออกไปหลายนัด

        “นาย...นายจะทำอะไร”หัวหน้าชายชุดสูทเอ่ยอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ

        “ทำอะไร”ฉินลู่ดันปืนไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “นายพูดว่าฉันจะทำอะไรหรือนายก็เป็นคนจีนนี่ ไม่เข้าใจภาษาคนรึไง ไหนจะภาษากายนี่อีก”

        “นาย…นายอย่าวู่วาม!”  ชายชุดสูทเกิดปอดแหกแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า”ฆ่าคนมันผิดกฎหมาย”

        “อุ๊ย” ฉินลู่หัวเราะขึ้นมา “นายรู้ว่าฆ่าคนมันผิดกฎหมายด้วยหรือเนี่ย แล้วปืนกระบอกนี้มันอะไรกันล่ะ”

        “ฉัน…ฉันแค่จะเอามาขู่นายเฉยๆ” ชายชุดสูทสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของฉินลู่เหงื่อเย็นๆ ที่หลังผุดออกมา พยามยามหาเหตุผลมาพูด

        “ฮ่าๆปืนนี่ฉันก็เอามาขู่นายเหมือนกัน” ว่าแล้ว ฉินลู่ก็ขยับนิ้วอย่างช้าๆแล้วยิ้มเย็นยะเยือก

        ในบรรยากาศโดยรอบที่เงียบสงบเสียงกลไกภายในตอนกำลังจะลั่นไกปืนจึงดังเป็นพิเศษ

        “นาย…นาย” ชายชุดสูทเบิกตากว้าง

        “ซาโยนาระ” ฉินลู่พูดติดตลก ทว่าสายตานั้นช่างเย็นยะเยือกเสียเหลือเกิน

        “ปัง!”