ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 48 ยุยงไม่สำเร็จกลับถูกฆ่าตาย (รีไรต์)

        เฉินฮ่าวรับขนมจากเสิ่นอวิ๋นหรานพร้อมกับกล่าวขอบคุณทั้งสามคน จากนั้นเขาก็ออกจากที่นั่นไปกับตี้เจียงด้วยความอาลัยอาวรณ์

        เฉินฮ่าวเดินตามตี้เจียงออกมาจากตึกสอง พวกเขาทั้งคู่ไม่รีบร้อนออกไปไหน แต่ตรงไปที่ตึกหนึ่ง

        ทั้งสองคนค้นหาไปทั่วตึกหนึ่ง พวกเขาพบว่าทุกคนที่อยู่ในตึกหนึ่งนั้นตายหมดแล้ว พวกเขานับจำนวนห้องว่างในตึกหนึ่งอย่างคร่าว ๆ ก่อนจะขึ้นรถออกไป

        เช้าวันรุ่งขึ้น ลั่วฉิงเทียนนอนหลับสบายอย่างไม่ค่อยจะได้ทำบ่อยนัก

        แต่เช้าตรู่ก็มีคนมาเคาะประตูหน้าบ้าน

        เสิ่นอวิ๋นหรานเป็นคนไปเปิดประตู เมื่อเปิดประตูออกก็เห็นเฉินฮ่าวที่เพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้ ส่วนอีกคนเธอไม่รู้จัก เฉินฮ่าวยกกระต่ายกลายพันธุ์ในมือขึ้น

        “นี่ครับคุณผู้หญิง สวัสดีครับ ผมมาที่นี่เมื่อวานนี้คุณจำผมได้ไหมครับ”

        เสิ่นอวิ๋นหรานพยักหน้า

        “สวัสดีค่ะ พี่ฉิงเทียนยังนอนหลับอยู่ ฉันจะไปปลุกเธอก่อน เชิญเข้ามาข้างในก่อนนะคะ! อย่าลืมเปลี่ยนรองเท้าด้วย”

         เสิ่นอวิ๋นหราน เรียกทั้งสองคนเข้ามาในบ้าน แล้วเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปหาลั่วฉิงเทียน

ลั่วฉิงเทียนได้ยินเสิ่นอวิ๋นหรานพูดแบบนั้น ก็รู้ว่านี่คือคนที่ตี้เจียงส่งมาประสานงานกับเธอ ลั่วฉิงเทียนลุกจากเตียง แต่งตัวแล้วลงมาชั้นล่าง

        เฉินฮ่าวเห็นลั่วฉิงเทียนเดินลงมาจึงยิ้มทักทาย

        “ฉิงเทียน พวกเรามาแล้ว คนนี้คือคนที่พลังตื่นขึ้นมาพร้อมพลังพิเศษควบคุมมิติในหน่วยของพวกเรา เขาชื่อหม่าจี้”

        ลั่วฉิงเทียนพยักหน้าให้หม่าจี้ หม่าจี้มองลั่วฉิงเทียนด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าลั่วฉิงเทียนที่เฉินฮ่าวพูดถึงจะเป็นแค่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ

        เขายื่นมือออกไปหา ลั่วฉิงเทียน

        “สวัสดีคุณลั่ว ผมชื่อหม่าจี้ ทำหน้าที่รับผิดชอบประสานงานกับคุณครับ นี่คือวิทยุสื่อสารสำหรับหน่วยงานของเรา เวลาที่คุณเตรียมข้าวเสร็จแล้ว  สามารถใช้วิทยุสื่อสารเรียกผมให้มารับได้เลยครับ”

        ลั่วฉิงเทียน รับวิทยุสื่อสารมา

        “ระยะของวิทยุสื่อสาร ไม่ได้ไกลสุดแค่แปดกิโลเมตรหรอ เท่าที่ฉันรู้  ค่ายของพวกคุณน่าจะอยู่นอกระยะนี้ไม่ใช่เหรอ?”

        เฉินฮ่าวชี้ไปที่นอกหน้าต่าง

        “ฉิงเทียน จริง ๆ แล้วเมื่อวานตอนออกไปพวกเราพบว่าตึกหมายเลขหนึ่งไม่มีคนอยู่เลย! ดังนั้นพวกเราทั้งหมดจึงย้ายมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้ตึกหมายเลขสองและสามมีห้องว่างอยู่ พวกเราทุกคนในกองทัพย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วครับ”

        ลั่วฉิงเทียนเดินไปที่หน้าต่างมองลงไปด้านล่าง

        จริงอย่างที่คาด รถบรรทุกหิมะของกองทัพจอดเต็มทั้งในและนอกย่านที่อยู่อาศัย อีกทั้งยังมีผู้คนมากมายโผล่หน้าออกมาจากตึกต่าง ๆ มองมาทางนี้

        แม้แต่ในย่านเองก็มีคนไม่น้อยเดินลงไปทักทายกับคนของกองทัพ

        ตี้เจียงยืนอยู่ข้าง ๆ ขบวนรถจ้องมองทหารเหล่านี้จัดของอยู่ เมื่อลั่วฉิงเทียนมองมาเขาก็รู้สึกได้ราวกับมีสัมผัสพิเศษ

        เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางลั่วฉิงเทียน

        แม้ทั้งสองคนจะอยู่ห่างกันมาก แต่ต่างก็รู้สึกได้ถึงสายตาของอีกฝ่าย ลั่วฉิงเทียนรู้สึกไม่ค่อยดีกับตี้เจียงเท่าไหร่

        เธอหดตัวกลับเข้าไปและรูดม่านปิดทันที

        ตี้เจียงมองลั่วฉิงเทียนที่กลับเข้าไปอย่างงุนงง เขาเกาจมูกแล้วพูดกับตัวเอง

        “เราก็ไม่ได้ทำอะไรให้เธอโกรธนี่นา?”

        ตี้เจียงกำลังครุ่นคิด อยู่ ๆ ก็มีชายผู้โชคดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

        “สวัสดีครับนายท่าน พวกท่านเป็นทหารใช่ไหมครับ? พวกท่านมาช่วยพวกเราใช่ไหม? พวกเราที่นี่ลำบากกันเหลือเกิน!”

        พูดจบชายคนนั้นก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น ตี้เจียงมองหน้าเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        “พวกเราเป็นทหาร แต่ไม่ได้มาช่วยพวกคุณ หากอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็ต้องพึ่งตัวเอง”

        ชายคนนั้นได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

        ตี้เจียงไม่สนใจเขาอีกต่อไป เขาสั่งให้ทุกคนไปซ่อมอุปกรณ์และหน้าต่างตามห้องพัก  ตอนนี้มีคนสามคนเดินลงมาจากตึกหมายเลขสอง

        พวกเขามองขึ้นไปบนตึกอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เดินมาหาตี้เจียง

        “นายท่าน พวกเรามีเรื่องจะรายงาน!”

        ตี้เจียงขมวดคิ้วแล้วมองไปที่คนกลุ่มนั้น

        “รายงานเรื่องอะไร?

        พวกนั้นมองขึ้นไปบนตึก พลางพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า

        “ ผู้หญิงที่อยู่ชั้นสามสิบสาม นั่นไม่ใช่มนุษย์หรอกครับ เธอเป็นปีศาจ! เธอฆ่าคนตายไปหลายคนแล้ว คนในชั้นของเราโดนเธอฆ่าตายไปหลายคน ท่านครับ ในเมื่อพวกท่านมาถึงแล้วช่วยจับตัวเธอไปทีเถอะครับ!”

        “ใช่ครับท่าน ภรรยาของผมก็โดนเธอฆ่าตาย!”

        “ใช่ ๆ ๆ ภรรยาของผมก็โดนเธอฆ่าเหมือนกัน!”

        ทั้งสามคนพูดไปปิดหน้าร้องไห้ไป ส่วนรองผู้กำกับหลี่ก็ยืนฟังด้วยความตกตะลึง มองขึ้นไปบนชั้นสามสิบสามด้วยความโกรธ

        “ใครอยู่ชั้นสามสิบสามกันแน่ ทำไมถึงได้เลวร้ายขนาดนี้ ฆ่าคนตายไปตั้งมากมาย! หัวหน้าครับ พวกเราขึ้นไปดูกันเถอะครับ”

        รองผู้บัญชาการหลี่พูดพลางเอามือลูบปืนที่เอว แต่ตี้เจียงกลับไม่ขยับแถมยังมองพวกที่ฟ้องเขายิ้ม ๆ อีกต่างหาก

        “พวกคุณบอกว่าคนที่อยู่ชั้นสามสิบสามฆ่าภรรยาของพวกคุณ? เล่ามาสิว่าเธอฆ่ายังไง แล้วทำไมเธอถึงต้องฆ่าภรรยาของพวกคุณ?”

        หนึ่งในนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า

        “เธออยากได้ของของพวกเราแต่ภรรยาผมไม่ให้ เธอเลยฆ่าภรรยาผมทิ้งซะดื้อ ๆ!”

        “ใช่ ๆ ข้าวของที่บ้านผมก็ถูกปล้นไป นายท่านช่วยพวกเราเอาเสบียงของพวกเรากลับมาด้วย!”

        “ใช่ ๆ บ้านฉันก็โดน!”

        ทั้งสามคนพูดพลางเริ่มร้องไห้ ตี้เจียงมองดูทั้งสามคนแล้วก็หัวเราะออกมา

        “พวกคุณบอกว่าเสบียงอาหารถูกปล้นไปงั้นเหรอ” ตี้เจียงพูดพลางดึงปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา

        “ใช่ ๆ นายท่าน บ้านของผู้หญิงคนนั้นมีแต่เสบียงอาหารที่เธอปล้นเขามาทั้งนั้น ขอแค่ฆ่าเธอพวกเราเต็มใจมอบเสบียงอาหารพวกนั้นให้ท่านนายพลทั้งหมด ท่านนายพลแค่แบ่งส่วนของพวกเราคืนมาให้พวกเราคนละนิดหน่อยก็พอ”

        ในตอนนี้รองผู้บัญชาการหลี่ที่ยืนฟังพวกเขาพูดอยู่ข้าง ๆ ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

        ส่วนตี้เจียงในตอนนี้ก็ได้เล็งปืนไปที่ชายร่างกำยำที่อยู่ใกล้ที่สุด

        “ปัง!” เสียงปืนดังสนั่น ชายคนนั้นมองหน้าอกของตัวเองที่ถูกยิงทะลุด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

        “ท่าน!”

        ตี้เจียงก้าวเท้าไปข้างหน้าแล้วเตะเขาจนกระเด็นออกไป ก่อนจะเล็งปืนไปที่ชายอีกสองคนที่เหลือ

        “ภรรยาพวกแกตายยังไง พวกแกไม่รู้หรือไงฮะ! ดมกลิ่นเหม็นศพที่ตัวพวกแกก่อนเถอะ ยังมีหน้ามาใส่ร้ายคนอื่นอีก”

        ตอนนี้ พวกมันสองคนที่เหลือ ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดจะแก้ตัวอะไรอีก วิ่งหนีไปทันที

        ตี้เจียง มองตามหลังคนทั้งสองไปอย่างเย็นชา

        “ปัง ปัง!”

        เสียงปืนดังขึ้นอีกสองครั้ง ลูกกระสุนเจาะทะลุหัวใจของคนทั้งสอง พวกมันล้มลงกับพื้นแน่นิ่งไป

        รองผู้บัญชาการหลี่มองตี้เจียงด้วยความตกตะลึง

        “หัวหน้า ท่าน...”

        รองผู้บัญชาการหลี่พูดไม่ออก ถึงแม้จะพอเดาได้บ้างแต่ก็ไม่อยากจะเชื่อ

        ตี้เจียงเก็บปืนแล้วพูดว่า

        “อย่าไปเชื่อคำพูดของพวกมันง่าย ๆ ดูสิ พวกมันแต่งตัวรุ่งริ่ง แต่ร่างกายแข็งแรง ไม่เห็นเหมือนคนอดอยากตรงไหน แถมตัวยังมีแต่กลิ่นศพเหม็นคลุ้ง ไม่ต้องคิดให้มากความก็รู้ว่าพวกมันเอาชีวิตรอดมาได้ยังไง แล้ว ลั่วฉิงเทียน ที่อยู่ชั้นสามสิบสามก็เป็นคนให้เสบียงกับพวกเรา เธอจะต้องออกไปแย่งเสบียงคนอื่นทำไม?”

        ในที่สุดรองผู้บัญชาการหลี่ก็ค่อย ๆ นึกขึ้นได้ว่า คนที่อยู่ที่ชั้นสามสิบสามนั้นคือใคร

        ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหญิงสาวที่ขี่เสือออกไปข้างนอกยังไงล่ะ! คนแบบนั้นไม่มีทางที่จะไปแย่งเสบียงของคนอื่นหรอก

        ไม่งั้นเธอคงไม่เอาเสบียงจำนวนมากมายขนาดนั้นไปให้ผู้บังคับบัญชาของเขาหรอก

        สามวันต่อมา ลั่วฉิงเทียนใช้เครื่องส่งรับวิทยุเรียกหม่าจี้ให้มาหา ก่อนจะมอบเสบียงจำนวน 1,000 จิน ให้พวกเขาไป โดยในนั้นมีมันฝรั่ง 500 จิน แป้งสาลี 200 จิน และข้าวสารอีก 300 จิน