ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

เช้าตรู่วันต่อมา ก่อนฟ้าสาง เหล่านักรบต่างพากันเดินทางออกจากที่พัก แล้วมารวมตัวกันบนเส้นทางที่มุ่งสู่จัตุรัสเมืองนู่ลั่ง เมื่อเดินทางมาถึงที่หมาย ทุกคนสังเกตเห็นได้ว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาพื้นที่ตรงนี้เปลี่ยนไปอย่างมาก ด้านกว้างของจัตุรัส มีโต๊ะเหล็กอย่างน้อยหนึ่งพันโต๊ะถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยมีการจัดตั้งเวทีพื้นยกสูงสองเมตรในด้านทิศเหนือของจัตุรัส บนเวทีมีที่นั่งถูกจัดเรียงไว้แถวหนึ่ง หากนั่งอยู่บนนั้นจะสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวได้ทั่วทั้งจัตุรัส รอบๆ โต๊ะเหล็กนับพันนั้น มีการขีดเส้นสีแดงไว้
ทุกคนต่างรู้ว่าห้ามข้ามเส้นสีแดงตอนชมการแข่งขัน หากผู้ใดละเมิดจะมีโทษรุนแรง เวลาล่วงเลยไป ผู้คนเริ่มรวมตัวกันที่หลังเส้นแดงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถังฮวนมาถึงสิ่งที่พบคือฝูงชนแออัดยัดเยียดเบียดไหล่กัน ภาพเช่นนี้อดทำให้รู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้ถึงแม้ว่าเขาจะลงทะเบียนร่วม ‘งานแข่งขันการหลอม’ แล้วก็ตามแต่ก็คาดไม่ถึงเลยว่าการแข่งขันจะเป็นงานใหญ่ขนาดนี้! ในความทรงจำของหนุ่มน้อยถังฮวน "การแข่งขันหลอมยานพาหนะ” เมื่อปีที่แล้ว มีคนดูราวๆ หมื่นคนเท่านั้นทว่าตอนนี้ประเมินด้วยสายตากลับมีผู้คนนับแสนมากกว่ากันหลายเท่า นี่ขนาดว่ายังไม่ถึงเวลาเริ่มการแข่งขัน บางทีอาจจะมีผู้คนเดินทางเข้ามามากขึ้นอีกถังฮวนทบทวนคำแนะนำที่ได้รับมาตอนลงสมัคร เขาเดินไปทางด้านขวาของเวทีที่อยู่ทิศเหนือของจัตุรัสบริเวณนั้นถูกขีดเส้นแดงเอาไว้ประมาณด้านละร้อยเมตร ทั้งด้านยาวและด้านกว้าง บริเวณนี้เป็นที่รวมตัวของนักหลอมที่เข้าแข่งขัน เมื่อถังฮวนก้าวย่างเข้าสู่บริเวณเส้นสีแดง เขาอดไม่ได้ที่จะแอบสูดหายใจเฮือกหนึ่ง
คาดว่าน่าจะมีมากกว่าพันคนในพื้นที่นี้ บ้างก็นั่งอยู่คนเดียว นั่งหลับตา หรือไม่ก็กำลังกระซิบกระซาบกันสองสามคนในหมู่คนพวกนี้มีทั้งบุรุษและสตรี มีแม้กระทั่งเด็กอายุ สิบเอ็ดถึงสิบสองขวบเด็กชายตัวเล็กนั้นก็ยังเป็นถึงนักหลอมระดับต่ำด้วย? “ถ้าอยากจะโดดเด่นในการแข่งขันการหลอม ย่อมมีความลำบากเป็นเรื่องธรรมดา” ถังฮวนชำเลืองมองฝูงชนเลยไปที่แถวโต๊ะเหล็กนับพันในจัตุรัสแล้วอดถอนหายใจไม่ได้ เวลานี้ บริเวณขอบจัตุรัส ภายในโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองนู่ลั่งชื่อ ‘กลับสู่มาตุภูมิ’ชายชรารูปร่างผอมเดินนำหญิงสาวหน้าตางดงามจากเกี้ยวไปยังห้องรับรองบนชั้นห้า สตรีนางนั้นคือซานซานเอง! “ท่านหญิง ชั้นห้าของห้องนี้เป็นจุดที่ดีสุดสำหรับชมการแข่งขัน บ่าวเพิ่งจะได้รับคำสั่งให้ลงไปวันนี้ชั้นห้าจะไม่เปิด ไม่มีใครมารบกวนได้ ท่านหญิงสามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่และสามารถเรียกหาบ่าวได้ตลอดเวลา” บ่าวเฒ่ากล่าวอย่างนอบน้อม “ตามสบายเถิด” ซานซานยิ้มพลางกล่าว
“ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่บ่าวต้องกระทำ”ชายชราร่างผอมคนนั้นยังคงยิ้มอย่างพินอบพิเทา"มีเครื่องดื่มและอาหารหลายอย่างที่บ่าวเพิ่งจะนำขึ้นโต๊ะ ขอท่านหญิงค่อยๆ ลิ้มรส หากไม่มีอันใดแล้วบ่าวขอตัวก่อน” ซานซานผงกศีรษะรับ ชายชราจึงเดินกลับออกไปที่ประตู
“อิ๋ง!” บริเวณกระเป๋าผ้าของซานซานที่ถือไว้ในมือ มีหัวเล็กๆ สีน้ำเงินโผล่ออกมา ที่นั่งริมหน้าต่างของห้องทำให้ซานซานสามารถมองเห็นถังฮวนได้อย่างเต็มตาจากด้านขวาของเวทีในโอกาสเช่นนี้ไม่เหมาะที่นางจะแสดงตัว ถังฮวนบอกนางตั้งแต่แรกว่า ให้ดูแลเสี่ยวเป่าอยู่ที่บ้านแต่นางอดใจไม่มาดูไม่ไหวหรอก!
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 53 การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น! (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 53 การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น! (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้