ย้อนยุคสู่ปี 80 พร้อมระบบ: อย่าริอาจมาแหย่แม่ชาเขียว

        เจียงอิ๋งอิ๋งพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง“พอดีเลยค่ะ ฉันเองก็มีธุระต้องกลับไปจัดการเหมือนกัน”

        ในใจเธอมีความคิดอื่นผุดขึ้นมาเธออยากจะลองถามพี่สามเรื่องผ้าพวกนั้นดูเพราะอย่างไรเสียคนเราจะนั่งกินนอนกินรอให้สินเดิมหมดไปเฉยๆ ไม่ได้

        หลังมื้อค่ำเสิ่นเหยาลุกขึ้นจัดการเก็บกวาดถ้วยชามอย่างคล่องแคล่ว

        ส่วนเจียงอิ๋งอิ๋งก็นั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่บนเก้าอี้โดยที่ไม่มีใครรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นตื่นเต้นจนใบหน้าแดงซ่านในมือถือเสื้อเชิ้ตสีขาวทาบไปมากับตัว “พี่สะใภ้ตัวนี้ซื้อให้หนูจริงๆ หรือคะ?”

        ความจริงแล้วเจียงอิ๋งอิ๋งเคยคิดจะตัดชุดให้เธอเองแต่ในเมื่อยังไม่เห็นกำไรเธอก็ขี้เกียจเกินกว่าจะลงมือทำจึงตัดสินใจซื้อตัวใหม่มาจากสหกรณ์ร้านค้าเสียเลย

        แม้เธอจะขี้เกียจแต่ก็ไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียวอีกอย่างเสื้อผ้าพวกนี้จะว่าไปเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นก็ถือเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียด้วย

        ไม่เพียงแต่เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเท่านั้นเธอยังซื้อรองเท้าผ้าคู่ใหม่ให้หลี่เสวี่ยเหลียนและเสิ่นชิ่งหงอีกด้วย

        รวมถึงซื้อเสื้อผ้าใหม่และกระเป๋านักเรียนใบใหม่ให้เหวินฉินกับเหวินชงด้วยเด็กน้อยทั้งสองดีใจจนเรียก ‘อาสะใภ้’ ไม่หยุด แทบจะหุบปากไม่ลงเลยทีเดียว...

        ตกดึกเจียงอิ๋งอิ๋งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเพื่อนับเงิน

        เธอเพิ่งสระผมเสร็จมาหมาดๆเส้นผมที่ยังเปียกชื้นจึงถูกปล่อยสยายไว้เบื้องหลัง

        คอเสื้อแยกออกเล็กน้อยท่อนล่างสวมกางเกงตัวหลวม ท่าทางการนั่งขัดสมาธิทำให้เห็นเรียวขาขาวเนียนช่วงน่องรวมถึงฝ่าเท้าเล็กๆ ขาวผ่องที่โผล่พ้นออกมา

        เสิ่นเหยาเพิ่งก้าวเท้าเข้าห้องมาก็รีบหันหลังกลับทันทีพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่ามัว “ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งก้มลงมองพลางเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ“พี่เหยา ฉันก็ใส่อยู่ไงคะ!”

        อากาศร้อนจัดขนาดนี้เธอไม่ได้ตัดเสื้อสายเดี่ยวใส่ก็นับว่าสุภาพมากแล้ว!

        เสิ่นเหยาไม่มองเธอเขานั่งลงบนเสื่อไม้ไผ่พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งกรุ่นโกรธ“ติดกระดุมให้มันดีๆ!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งกะพริบตาปริบๆก่อนจะยื่นมือไปปลดกระดุมออกเพิ่มอีกเม็ด แล้วเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย“พี่เหยา เรียบร้อยแล้วค่ะ...”

        เสิ่นเหยาถอนหายใจยาวเตรียมจะเงยหน้าพูดทว่าความขาวนวลที่ปะทะสายตาทำเอาเลือดลมในกายพลุ่งพล่านเขาขบกรามแน่นแล้วหันหลังกลับไปอีกครั้ง “เจียงอิ๋งอิ๋ง!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งหลุดหัวเราะคิกคักในลำคอเธอพอดูออกแล้วว่าผู้ชายคนนี้คือหนุ่มซื่อผู้บริสุทธิ์ชัดๆ...

        “พี่เหยา ตะโกนเรียกชื่อเสียงดังขนาดนั้นทำไมคะ? ทำฉันตกใจหมดเลย!”

        เธอแสร้งต่อว่าด้วยน้ำเสียงออดอ้อนมีจริตมารยาทว่าไม่ได้แกล้งเขาต่อ แต่หยิบเงินยี่สิบหยวนจากกองนั้นมาวางไว้บนโต๊ะ“รวมทั้งหมดได้กำไรหนึ่งร้อยสี่สิบสี่หยวนหักต้นทุนแล้วเหลือหนึ่งร้อยหยวน ตามที่ตกลงกันไว้ ส่วนของพี่คือสองส่วนค่ะ”

        เข้าเมืองรอบเดียวได้เงินถึงยี่สิบหยวนหากเป็นยามปกติก็นับว่าเป็นธุรกิจที่เงินหล่นทับชัดๆ ใครได้ไปคงดีใจตาย

        ทว่าในตอนนี้เสิ่นเหยากลับไม่มีความดีใจเลยแม้แต่น้อยเขารู้สึกเสียหน้าอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็รู้ตัวดีว่าตอนนี้เขายังไม่มีความสามารถในการหาเงินมากพอ

        “ไม่เอาหรอก วันนี้คุณซื้อของมาเยอะแยะ รวมๆ แล้วมากกว่ายี่สิบหยวนเสียอีก”

        น้ำเสียงของเขาดูอู้อี้เขาไม่เงยหน้าขึ้นมามอง เพียงแต่ล้มตัวลงนอน “ของพวกนั้นวันหลังผมจะหาเงินมาคืนให้คุณเอง”

        เจียงอิ๋งอิ๋งเลิกคิ้วขึ้นอย่างเข้าใจแจ่มแจ้งสงสัยจะเป็นเพราะแนวคิดชายเป็นใหญ่ค้ำคอเลยรับไม่ได้ที่ผู้หญิงหาเงินได้มากกว่าตัวเอง

        เธอจึงแกล้งเอ่ยว่า“พี่รังเกียจที่เงินมันน้อยไปหรือคะ?”

        เสิ่นเหยาหลับตาลง“เปล่าหรอก เงินนั่นคุณเป็นคนหามา ไม่เกี่ยวกับผม”

        เจียงอิ๋งอิ๋งสวมรองเท้าผ้าเดินลงจากเตียงไปหยุดอยู่ข้างหลังเขาแล้วใช้เท้าเล็กๆ สะกิดเบาๆ “พี่เป็นบอดี้การ์ดฉันก็ต้องจ่ายค่าจ้างสิคะ?”

        บอดี้การ์ด?ในสายตาเธอ เขาเป็นแค่บอดี้การ์ดอย่างนั้นหรือ?

        ในใจของเสิ่นเหยายิ่งรู้สึกขมขื่นเข้าไปใหญ่เขากล่าวเสียงเย็น “ตอนนี้ผมยังเป็นผู้ชายของคุณอยู่การปกป้องคุณมันเป็นหน้าที่ที่ควรทำอยู่แล้ว!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งกะพริบตา“พี่ไม่ได้บอกหรือว่าในอนาคตเราสองคนจะต้องหย่ากัน?”

        เรื่องหย่าเขาเป็นคนพูดเองก็จริงแต่ทำไมเธอต้องเอามาพูดกรอกหูบ่อยๆ ด้วย? อยากหย่านักหรือไง?

        เสิ่นเหยาโมโหจนลุกขึ้นมานั่ง“ตอนนี้ยังไม่ได้หย่า!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งส่งเสียงอ๋อในลำคอ“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ ในทางกฎหมายฉันก็ยังเป็นเมียพี่อยู่เพราะฉะนั้นของพวกนั้นฉันก็ควรจะเป็นคนซื้อถูกแล้วค่ะ”

        เธอวางเงินไว้บนพื้น“ถ้าพี่ไม่เอา ฉันจะเอาไปให้แม่เอง...”

        ปากคอเธอช่างเราะร้ายนักเขาไม่มีทางเถียงสู้เธอได้เลย!

        เสิ่นเหยาถลึงตาใส่เธอทว่ากลับเห็นหญิงสาวส่งยิ้มพรายมองมาดวงตางามคู่นั้นภายใต้แสงไฟสลัวช่างแผดเผาใจเขาเหลือเกิน...

        หัวใจเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่งคำพูดที่ติดอยู่ที่ลำคอกลับจุกจนพูดไม่ออก

        ต้องรีบหาเงินต้องถีบตัวเองขึ้นไปให้ได้

        ไม่รู้เพราะเหตุใดในใจของเสิ่นเหยาพลันผุดคำพูดนี้ขึ้นมา

        มิเช่นนั้น...เขาคงเลี้ยงเธอไม่ไหว และรั้งเธอไว้ไม่ได้...

        วันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดเจิดจ้าพืชพรรณในไร่นาเหลืองอร่ามสะท้อนแสง ใกล้จะถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าวสาลีแล้ว

        เจียงอิ๋งอิ๋งตื่นแต่เช้าตรู่

        ด้านนอกนั้นเสิ่นชิ่งหงได้คัดแยกของที่จะให้เธอติดมือกลับไปบ้านเดิมเรียบร้อยแล้วเสิ่นเหยาจัดการเก็บของใส่กระเป๋าใบใหญ่ใบเล็กวางไว้ข้างกัน

        เมื่อเห็นเจียงอิ๋งอิ๋งเดินออกมาเขาก็เอ่ยขึ้นว่า “งานในไร่มันเยอะเดี๋ยวผมจะเดินไปส่งคุณพร้อมของพวกนี้แล้วก็จะรีบกลับเลยถ้าคุณอยากอยู่ที่บ้านต่อนานหน่อย ตอนเย็นผมค่อยไปรับนะ”

        “ไม่ต้องมารับหรอกค่ะ เดี๋ยวให้พี่ชายมาส่งก็ได้”

        เจียงอิ๋งอิ๋งเอ่ยพลางหวีผมไปด้วย“ประเดี๋ยวอากาศจะร้อน รีบไปกันตอนนี้เลยดีกว่าค่ะ”

        บ้านทั้งสองหลังอยู่คนละฟากฝั่งของหมู่บ้านเดินเท้าก็ใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมง

        ทว่าเจียงอิ๋งอิ๋งนั้นแสนบอบบางเดินไปได้ไม่เท่าไรก็บ่นเหนื่อยเสียแล้ว ระยะทางสั้นๆ จึงใช้เวลาเดินเกือบชั่วโมง

        ที่บ้านเดิมก็กำลังยุ่งวุ่นวายเนื่องจากคนในครอบครัวเยอะ ที่ดินจึงเยอะตามไปด้วย

        เจียงเฉียนจิ้นพี่ชายคนโตกำลังเข็นรถลากขนธัญพืชอยู่พอเห็นเจียงอิ๋งอิ๋งเดินเข้ามาก็คลี่ยิ้มร่า “น้องเล็กทำไมมาเอาป่านนี้ล่ะ? กินข้าวมาหรือยัง? เดี๋ยวพี่บอกให้พี่สะใภ้ไปลวกบะหมี่ให้กินเอาไหม?”

        เฉินรุ่ยเสวี่ยสะใภ้รองที่ยืนอยู่ด้านหลังลอบเบ้ปากแต่งออกไปแล้วยังจะวิ่งกลับมากินข้าวบ้านเดิมอีก เป็นลูกสาวที่สิ้นเปลืองจริงๆ!

        “ได้ค่ะพี่ใหญ่ ฉันอยากกินไข่ดาวด้วยฟองหนึ่ง!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งไม่เกรงใจเลยสักนิดเธอตื่นมาก็ตรงมาที่นี่ทันที ยังไม่ได้กินอะไรเลย เดินมาตั้งไกลจนหิวโซแล้ว

        หลิวซิ่วฉินที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงก็เดินออกมาใบหน้ายิ้มกว้างจนเห็นรอยเหี่ยวย่น “ตายจริงอิ๋งอิ๋งของแม่กลับมาแล้ว!”

        “แม่คะ หนูคิดถึงแม่ที่สุดเลย!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งเข้าไปกอดแขนประจบประแจง“หนูอยากกินไข่ดาว แล้วก็อยากกินบะหมี่ราดน้ำมันร้อนๆ ด้วยค่ะ!”

        “เดี๋ยวแม่จะทอดไข่ฟองใหญ่ๆ ให้ลูกสองฟองเลย!”

        หลิวซิ่วฉินหันไปถลึงตา“เหม่ยเจวียน มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไปลวกบะหมี่ให้น้องสิ!”

        หลี่เหม่ยเจวียนที่อุ้มท้องอยู่เอ่ยรับคำทว่าพอกำลังจะเข้าครัวกลับถูกเจียงอิ๋งอิ๋งรั้งไว้ “พี่สะใภ้ใหญ่ท้องแก่ขนาดนี้แล้วพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปทำเอง”

        หลิวซิ่วฉินแผดเสียงขึ้นมาอีก“สะใภ้รอง แกไปทำ!”

        เฉินรุ่ยเสวี่ยที่กำลังป้อนข้าวลูกอยู่เอ่ยอย่างไม่เต็มใจ “แม่กังจื่อยังกินข้าวไม่เสร็จเลย! น้องเล็กก็บอกเองว่าจะทำเองไม่ใช่หรือคะ?”

        “น้องเคยเข้าครัวเสียที่ไหนกัน? เดี๋ยวโดนน้ำลวกจะทำยังไง?”

        หลิวซิ่วฉินไม่รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองผิดเพี้ยนตรงไหนเธอตวัดสายตามองค้อน “สั่งให้ไปก็ไปกังจื่อโตขนาดไหนแล้ว ยังต้องให้คนป้อนอยู่อีกหรือ?”

        พี่รองรีบผลักเมียตัวเอง“ยังไม่รีบไปทำบะหมี่อีก!”

        เฉินรุ่ยเสวี่ยโกรธจนกัดฟันกรอดแต่ก็ไม่กล้าอาละวาดทำได้เพียงชักสีหน้าเดินเข้าห้องครัวไป

        เสิ่นเหยาได้แต่ถอนใจเงียบๆในอก เจียงอิ๋งอิ๋งที่ถูกเลี้ยงดูมาในครอบครัวแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอกที่เธอจะขี้อ้อนและเอาแต่ใจขนาดนี้...

        หลิวซิ่วฉินเพิ่งจะสังเกตเห็นเสิ่นเหยาสายตาพลันเหลือบไปเห็นตะกร้าด้านหลังเขา “เสิ่นเหยาก็มาด้วยหรือ?เอาอะไรมาเยอะแยะล่ะเนี่ย?”

        เจียงอิ๋งอิ๋งกอดแขนแม่พลางเอ่ยเสียงหวาน“ช่วงนี้งานยุ่งไม่ใช่หรือคะ? พ่อเลยให้ฉันเอาของกินมาส่งให้ที่บ้านเราค่ะ!”