บริษัทรั่วรับกำจัดรัก
ตอน หมดด๊าก
สามพี่น้องกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน เจไดนั่งขวาสุด จีด้าน้องเล็กนั่งตรงกลาง จูดี้คนสวยนั่งด้านซ้าย
สามพี่น้องวางชามบะหมี่หมูแดงบนตักและต่างก็กำลังคีบกินบะหมี่รสเลิศอย่างเอร็ดอร่อย ขณะที่ตาจ้องมองจอทีวี่อย่างใจจดใจจ่อเพื่อรอดูละคนน้ำเน่าหลังข่าว
เจไดสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวและกางเกงยีนส์ขาเดฟดูเท่ห์ะเิ สัดส่วนที่เเน่นกล้ามของเค้าฟิตเสื้อจนแทบจะเห็นมวลมัดกล้ามทั้งหมด ใบหน้าหล่อก็ขาวใสอ่อนวัย ดูรวมๆแล้วราวกับนายแบบผสมกับนักร้องบอยแบนด์เกาหลี
จูดี้สวมชุดนอนั้แ่เช้ายันค่ำเพราะวันนี้เธอไม่ได้ออกไปไหนเลย เนื้อผ้าที่บางและมันลื่นกับสัดส่วนที่เพรียวบางไปหมดช่างเหมือนเด็กนักเรียนญี่ปุ่น ไหนจะแก้มป่องและดวงตาโตๆยิ่งทำให้ดูเด็กลงมาก
จีด้าสวมชุดคอสเพลย์เป็แมวลายส้ม ตัวเล็กจ้ำม่ำน่ารักน่าชัง เธอเปิดหมวกแมวไปไว้ข้างหลังและสวมแว่นตากันแดดเอาไว้เพราะถ้าดูหนังน้ำเน่าแล้วแอบร้องไห้พี่ๆจะได้ไม่เห็นน้ำตาและล้อเลียนเธอว่าขี้แย
"มาแล้วเย้!" เด็กหญิงป.2ชูมือขึ้นเมื่อเห็นภาพข่าวหายลับไปจากจอ
"อ้าว" พี่เจไดใเมื่อเห็นภาพโลโก้ข่าวด่วนฉายแทนที่จะเป็หนัง
"ข่าวด่วนค่ะข่าวด่วน ขณะนี่ประเทศสหรัฐอเมริกาเกิดการประท้วงรุนแรง คาดว่าจะลุกลามไปถึงสามรัฐ"
เสียงผู้ประกาศข่าวสาวในจอทีวีทำให้เจไดสะดุ้งเฮือกเพราะว่าเมื่อวานเค้าเพิ่งเอาเงินกองกลางไปซื้อหุ้นต่างประเทศ
แค่ก! ๆ ๆ พี่ชายสุดหล่อสำลักบะหมี่เมื่อล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูกราฟหุ้น พบว่าพอร์ตขาดทุนยับจนแทบไม่เหลือเงินให้ถอนออก
"เป็อะไรพี่ เอาทิชชู่ไหม" จูดี้เอ่ยข้ามหัวน้องสาวตัวเล็กมาถามพี่ชายที่หน้าแดงหน้าดำ
"ไม่เป็ไร ๆ"
"เป็สิ พี่หมดตัวแล้วใช่ไหมล่ะ" จีด้าหันมาถลึงตาโตใส่พี่ชาย
เปล่า มันก็เหลืออีกตั้งสองหมึ่น" เจไดตอบ
"ห๊ะ! ว่าอะไรนะ นี่พี่เอาเงินกองกลางไปซื้อหุ้นอีกแล้วรึ" จูดี้ตวาดลั่น
"ก็ใครจะไปรู้ว่ามันจะเกิดจลาจล เห้อกะจะปั้นเงินซื้อรถใหม่ซะหน่อย รถอีโคคาร์คันเก่าก็เหยียบแทบจะไม่วิ่งแล้ว" เจไดแกล้งบ่นและลุกยืนทำท่าจะวิ่งหนีเข้าห้อง
จูดี้กระโจนมายืนขวางหน้าพี่ชายแล้วเขย่งเท้าสูงเพื่อให้ใบหน้าของเธอสูงเกือบเท่าพี่ก่อนจะถลึงตาดุ
กร่อด! ๆ "นี่พี่เอาเงินกองกลางตั้งแสนไปเทรดเสียเหลือสองหมึ่นเรอะ"
จูดี้ตวาดลั่นจนลมปากทำผมหน้าพี่ชายปลิวไหวๆ
"อือ! พี่ขอโทษนะ เดี๋ยวทำงานบ้านชดใช้ให้"
"เอาแล้ว" จีด้าลุกยืนและอ้าปากค้างเมื่อเห็นมือน้อยของพี่จูดี้กำคอเสื้อพี่เจไดจนสั่นยับ
จูดี้เอนหัวมาข้างหลังก่อนจะโขกหน้าผากกับดั้งจมูกโด่งคมของพี่ชาย โป๊ก! โอ๊ย!
เจไดหน้าหงายลงไปนอนกอง เืกำเดาไหลโชกออกจากจมูกเลอะเต็มเสื้อขาว
"เอาไงดีจีด้า ครั้งก่อนก็เสียไปรอบแล้ว" จูดี้หันมาถามน้องคนเล็ก
"ปะาหัวสุนัข" จีด้าชี้นิ้วขึ้นฟ้าแล้วดึงลงมาทำท่าปาดคอตัวเอง พี่เจไดรีบลุกขึ้นคุกเข่าเอาหน้าผากคำนับโขกกับพื้นราวกับพระเอกหนังจีน
"ขอโทษ ๆ พี่ขอโทษ พี่จะทำงานบ้านทุกอย่างชดใช้ให้ไง โอเคไหม"
"แต่เราหมดด๊าก สิ้นเดือนนี้จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าเช่าคอนโด" จีด้าดุ
"ใช่ พี่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเลย คิดแต่ว่ามันจะได้ไม่คิดว่าต้องเสีย อย่างน้อยก็คิดถึงน้องๆบ้างก็ยังดี" จูดี้เอ่ยอย่างมีเหตุผลและใจเย็นลงมาก
"ก็ขายๆไปก่อนได้ไหมล่ะคอนโดแมวอ่ะ เสื้อผ้าแบรนด์เนมของน้องอีกจูดี้ บอกแล้วว่าไม่น่ามาเช่าคอนโดเลย เช่าบ้านเอื้ออาทรก็พอ"
เจไดเอ่ย
"บัดซบ พวกเราเป็คนมีระดับ จะให้ไปอยู่หอถูกๆได้ยังไง" จีด้าตอบ
"เออ ๆ หนูเอาสร้อยไปจำก่อนก็ได้ แต่พี่ต้องทำงานบ้านทุกอย่างชดใช้เป็เวลาหนึ่งปีนะ" จูดี้เอ่ยอย่างนักวางแผน
"ห๊ะ! หนึ่งปี" เจไดใ
"ก็ค่าแรงขั้นต่ำวันละสามร้อยไง สามร้อยกว่าวันก็แสนนึง" จูดี้ตอบ
"โอเคได้ ๆ" เจไดคุกเข่าเงยหน้าตอบ
"เก็บขี้แมว กวาดบ้านถูพื้น" จีด้ากอดอกเอ่ย
"ได้ๆ"
"ล้างจาน ซักผ้า ซักกางเกงใน" จูดี้ท้าวสะเอวเอ่ย
"ได้ ๆ ได้หมดเลย"
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
พี่สาวคนสวยกำลังไลฟ์สดขายเสื้อผ้าแบรนด์เนมมือสองที่เธอเพิ่งโล๊ะมาจากตู้ น้องสาวคนเล็กยืนถือกล้องคอยถ่าย
"กางเกงก็มีนะคะ เสื้อก็สวยเอาตัวไหนเอฟเลยค่ะ"
"ไม่มีใครเอาเหรอคะ งั้นกางเกงในก็มีนะคะ เอาไหมคะยังไม่ได้ซักนะ" จูดี้เอ่ยและเทตระกร้าผ้า
ติ๊ง! ๆ ๆ ๆ จู่ๆเหล่าผู้ชายหัวงูก็ทักแชทเข้ามาขอซื้อกางเกงในกันเป็ร้อยๆข้อความ
"โหว! รวยแล้ว เรารวยแล้ว" จีด้าะโโลดเต้น
หลังจากไลฟ์สดั้แ่เช้าจนบ่ายเสื้อผ้าชิ้นอื่นก็ทยอยขายออกหมด ชั่วโมงต่อมาพี่สาวกับน้องสาวก็นอนหงายกับพื้นห้องโถง จูดี้นอนทับพุงจีด้า ทั้งสองต่างก็เหงื่อโชกร่าง
แกร่ก! ๆ ๆ พี่ชายหน้าหล่อกำลังนั่งยองๆตักขี้แมวใส่ถุงแล้ววิ่งลงคอนโดไปทิ้งขยะ จากนั้นกลับขึ้นมาเช็ดถูห้องต่อ ทั้งวันเค้าแทบไม่ได้แตะคอมพิวเตอร์เลย
ขณะเดินเช็ดถูพื้นห้องผ่านน้องสาวทั้งสองหน้าหล่อซีดเซียวไปหมด แต่ก็บ่นอะไรไม่ได้
จูดี้ดึงมือถือขึ้นมากดแชทหาจีด้าทั้งๆที่หล่อนก็กำลังนอนทับพุงน้องสาวอยู่
"นี่ สงสารพี่เจไดไหม ลดโทษให้เค้าเหลือหนึ่งเดือนดีไหมจีด้า" ข้อความแชทเด้งเข้าหน้าจอน้องสาวตัวเล็ก
จีด้าหยิบมือถือมาชูเหนือหน้าเล็กๆแล้วอ่านออกเสียงเพราะเธออ่านในใจไม่ถนัด จากนั้นก็ขมิบปากพูดพร้อมทั้งพิมพ์ตอบ
"จะสงสารทำไม ทาสก็คือทาส"
"555 นั่นสิเนอะ" จูดี้พิมพ์ตอบ น้องสาวก็อ่านออกเสียงทันที
"เหอะๆ จำไว้เลย ถ้าพี่รวยหุ้นขึ้นมาเมื่อไรนะจะซื้อแลมโบ อย่าหวังว่าพวกเธอจะได้นั่ง" เจไดบ่นลอยๆ
ฮร่า! ๆ ๆ กร๊าก! ๆ ๆ จูดี้กับจีด้านอนหัวเราะจนปวดท้อง
"รวยหุ้นเหรอ" จูดี้
"อย่าหวังจะได้แตะบัญชีเงินฝาก" จีด้า
"ต่อจากนี้เราจะคุมเงินกองกลางเอง รวมทั้งเงินเก็บของพี่ด้วย" จูดี้
1K
