ท่ามกลางดินแดนปริศนา เนลตื่นมาใต้ต้นไม้สีขาว ไร้ใบไม้ติดต้นมีเพียงกิ่งก้านสีขาวเรืองแสง ท่ามกลางหมอกสีขาวมากมายเขาไม่รู้ตัวเองอยู่ที่ไหน
"เฮ้!!!!! มีใครอยู่ที่นี่ไหม? "เนละโออกมาเพื่อหาใครสักคนแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ เขาเดินฝ่าหมอกไปเรื่อยๆ หมอกหนาขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนัก ก็พบเปลวเพลิงสีฟ้าลุกอยู่บนแท่นบูชาที่เก่าฝุ่นเกาะ เนลดีใจมาก
"บูล นายเป็ไงบ้าง? " ไร้เสียงตอบ "นายโกรธฉันเหรอ...."ไม่มีเสียงตอบ
ตอนนั้นเนลค่อยเอื้อมมือเพื่อไปจับไฟสีฟ้านั้น แต่ทันใดนั้น มันก็ไหม้มือของเราอย่างรวดเร็ว เขาพยายามสะบัดมันออกแต่กลับทำให้มันโหมหนักขึ้นกว่าเดิม มันลามมาที่แขนของเขา ส่วนที่โดนไฟไหม้มีอักขระแปลกๆ สีดำที่ไม่สามารถอ่านออกได้ และลามไปที่หน้าอย่างรวดเร็ว เพียงครึ่งเดียวของใบหน้า อักขระนั้นล่ามมาที่หน้าของเขาซีกขวาทั้งซีก
"นายทำได้ดีแล้ว ครั้งหน้านายต้องให้ฉันสนุกกว่านี้แน่"ใบหน้าซีกขวาพูดออกมาราวกับไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเนล นํ้าเสียงที่แหบแห้ง ฟังดูชวนขนลุก เนลใกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาดิ้นทุรนทุรายลงกับพื้นอย่างเ็ป
"อย่า!!! อย่า!! "เนละโลั่นออกมา เมื่อเขาลืมตาตื่น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในบ้านหลังหนึ่งมีเพียงเสียงเทียนที่ส่องสว่างในยามคํ่าคืน ทำให้เห็นรอบห้องไม่ค่อยชัดเจนนัก
"เนลเป็ไงบ้าง"เสียงของเบลผู้เป็สาวเปิดประตูห้องเข้ามาหาอย่างร้อนรน
"เราคงฝันไป"เนล บ่นเบาๆ "อะไรนะ"เบล "เปล่า....ชั้นเป็อะไรไป? "เนล
"นายนอนหลับไปเกือบสามอาทิตย์แล้ว ชั้นเป็ห่วงนายมากรู้ไหม"เบลร้องไห้
"นานขนาดนั้นเลยเหรอ.....ชั้นรอดมาได้ยังไง? "เนล
"มีคนมาช่วยพวกเราไว้"เบล
ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูดังขึ้น
"ไง!! เ้าหนู นายติดหนี้ชั้นรู้ไหม"อามูเดินมาหาเนล และมีผู้เฒ่ากิมเดินตามหลังอย่างนอบน้อม
"ข้าจะขอถามเ้าหน่อยได้ไหม ข้ารู้ว่าเ้าเหนื่อยนะ แต่ข้ารอที่จะฟังบางอย่างจากเ้ามานานพอสมควรแล้วละ เ้าได้เพลิงสีฟ้านั้นมาจากไหน"อามูมีความสงสัยอยากรู้ที่มาของไฟสีฟ้าปริศนามากมายนัก
"ข้าพบบูลอยู่บนูเาเหนือหมูบ้านของข้า ข้ารู้แค่นั้นจริงๆ "เนล พูดพลางมองดูข้อมือขวาที่ขาดไประหว่างสู้กับเซนอฟ
"ถ้าข้าจะถามเ้านอกเหนือจากนี้ เ้าก็จะตอบข้าว่าไม่รู้อีกซินะ"อามูส่ายหน้าอย่างผิดหวัง
"ตอนนี้บูลยังพูดกับเ้าอยู่ไหม? "ผู้เฒ่ากิมถามต่อ
"ข้าไม่รู้สึกถึงเขาเลยตอนนี้ เหมือนเขาจะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว"เนลพูดพลางจับรอยแผลที่โดนเซนอฟเอากุญแจแทงเข้าไปอยู่ที่หน้าอกของตัวเขาเอง
"ท่านาาเซิกเป็ยังไงบ้าง? "เนล
"ท่านพ้นขีดอันตรายแล้วละ"ผู้เฒ่ากิม เมื่อได้ฟังคำตอบของผู้เฒ่ากิมเนลก็ก้มหน้านิ่ง ดูสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
"ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมข้าต้องมาเจอเื่ราวแบบนี้ ข้าสูญเสียมือขวา ข้าทำให้พี่สาวตกอยู่ในอันตราย...."เนลพูดในขณะมือซ้ายจับแขนขวาจนแน่น และร้องไห้ออกมา
"เ้าหนูตอนนี้ชีวิตของเ้าจะไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมอีกแล้ว เ้าคือผู้ชิงตำแหน่งราชันย์ เ้าจะได้เจอกับผู้คนมากมายที่จะเข้าเพื่อสู้ เข้ามาเพื่อหลอกเ้า เ้าจะเจอความผิดหวังหรืออาจจะสูญเสีย นั่นคือสิ่งที่เ้าต้องยอมรับ แต่ถ้าหากเ้าอยากจะปกป้องคนสำคัญ เ้าก็ต้องเข้มแข็งพอที่จะสามารถปกป้องเขาได้ "อามูบอกเนลเพื่อให้ยอมรับความจริง
"แต่ข้าไม่รู้แม้วิธีฝึก หรือการใช้พลังอะไรเลย ข้าเป็เพียงชาวบ้านธรรมดา.....แต่ข้าก็ไม่อยากจะสูญเสียอะไรจากชีวิตทั้งนั้น" เนลมองอามูอย่างไม่กะพริบตา
"เ้านี้มัน...ขี้โกงจริงๆ "อามูอมยิ้มใส่เนล
"ท่านช่วยข้าได้ไหม ข้าขอร้องละ ข้าไม่อยากจะสูญเสียอะไรอีกแล้ว"นํ้าไหลอาบแก้มของเนลในขณะเบลผู้เป็พี่สาวสงสารน้องชายตัวเอง
"เ้าแน่ใจเหรอ ถ้าเ้าตายข้าไม่รับผิดชอบนะ"อามู เนลพยักหน้ารับคำอามูอย่างรวดเร็ว
"เ้าเอาภาระมาให้ข้า กิม ข้าอยากจะทำให้เ้าเป็กบ"อามูหันไปบอกผู้เฒ่ากิมอย่างรวดเร็ว
"เ้ารออยู่นี้ก่อน ขอข้าไปทำธุระบางอย่างแล้วข้าจะมารับ"อามู หันหลังและเปิดประตูเดินออกไป
"เ้าต้องระวังตัวนะ ขึ้นชื่อว่าเื่ความโหด ถึงเขาจะเป็1ใน3 จอมเวท แต่เขาก็ไม่เคยมีลูกศิษย์เ้าต้องระวังตัวไว้"ผู้เฒ่ากิมกำชับกับเนล ไม่นานนักพระอาทิตย์สาดแสง เบลผูเป็พี่สาวเปิดหน้าต่างออกเพื่อเนลสูดอากาศภายนอก แสดงให้เห็นบรรยากาศ ภาพนอกหน้าต่าง ชาวบ้านกำลังช่วยกัน ซ่อมแซมบ้านและเมืองอย่างแข็งขัน เนลทำให้แค่มอง เสียงเปิดประตูดังขึ้น
"ไง!!! เ้าหนู!! "เสียงของเรซดังขึ้นหลังผ่านประตูเข้ามา และมีทารัน เดล ซิล เดลลอน ฟิร่า ยืนอยู่ข้างๆ ทำให้ห้องแน่นขนัด
"เ้าเป็ไงบ้าง? "เดลลอนยิ้ม
"เ้าควรกินเยอะๆ นะ"ซิลพูดและหยิบแอปเปิลลูกโตให้เนล
"เ้าทำได้ดีเลยละ"ฟิร่าพูดแล้วเอามือจับแขนของเนล
"ข้าขอบคุณเ้าที่ช่วยท่านเซิก"ทารันพูดพลางมองออกนอกหน้าต่างแบบเขินๆ มีเพียงเดลที่ไม่พูดอะไร ยืนมองเนลอยู่อย่างเงียบๆ ทุกคำถามที่ถามเนล ทำให้เนลรู้สึกดีขึ้น ในวันรุ่งขึ้นเนลได้เดินทางไปหาาาเซิก
"ท่านาายังนอนอยู่แบบนี้มานานแล้ว ข้าไม่แน่ใจว่าอีกนานเท่าไร"ซิลพูดพลางมองที่าาเซิกอย่างมีความหวัง
"ข้าขอโทษ"เนล
"มันไม่ใช่ความผิดเ้าหรอก มันเป็หน้าที่ที่พวกข้าต้องทำและพวกเราทำผิดพลาด...แค่เ้าทำให้คนในเมืองรอดมาได้ ....เ้าก็เก่งมากแล้ว"ซิลพูดและมองหน้าของเนล
"เอาละ ข้ามารับแล้ว"อามูพูดเสียงดัง เดินออกมาจากประตูที่อยู่ปลายเตียงของาาเซิก แลมองาาเซิกอย่างสงสัย
"เ้าหนูนี้ดูขี้เซานะ"อามูพูดและเอามือจิ้มที่หน้าผากของาาเซิกเบาๆ าาเซิกก็ตื่นขึ้นราวกับถูกปลุก ซิลและใกับภาพที่เกิดขึ้น ซิลรีบเข้าไปหาาาเซิกอย่างร้อนรน
"ไปกันเถอะ ข้ารีบเ้าหนุ่มน้อย"อามู
"ข้าฝากลาคนที่เหลือด้วยนะครับ"เนลบอกกับเนลอย่างหนักแน่นราวกับเขาตัดสินใจพร้อมที่จะเผชิญกับทุกอย่าง
"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ หอคอยแห่งนักปราชญ์และจอมเวท หอคอยไฮท์ครีด"ทันทีที่อามูพูดจบ ประตูขนาดใหญ่ปราฏกขึ้นราวกับถูกเสกมา บานประตูสีขาวมีลวดลายสีทองถูกเปิดออก เผยให้เห็นภาพที่อยู่อีกด้านของประตู ท่ามกลางหมอกสีขาว มีเต่าขนาดั์ ราวกับมันจะสูงถึงฟ้า ความใหญ่ของมันมิอาจจะประมาณได้เลย กลางหลังที่เป็กระดองมีหอคอยสีขาวขนาดั์ตั้งตระง่าน ทะลุก้อนเมฆ ทุกอย่างสวยงามราวกับฝัน
"ไปกันเถอะ"อามูเดินนำเข้าประตู
เนลหันหลังมายิ้มให้ซิล แล้ววิ่งเข้าประตูไป เมื่อผ่านประตูเข้ามา ทางเดินก้อนเมฆถูกทอดยาวราวกับสะพานในฝัน มันยาวจนถึงหอคอยที่อยู่บนหลังเต่าตัวนั้น อามูเดินมาเนลมาหยุดตรง ประตูสีขาวมีลวดลายสีทองสวยงามถูกประดับตัวเพรชพลอยนานๆ ชนิด
"เ้าพร้อมไหม? สำหรับบทเรียนแรก"อามูหันมาถามเนลเพื่อความแน่ใจ
"ครับ พร้อม! "เนลตอบอย่างรวดเร็ว
"ที่นี้คือ หอคอยไฮท์ครีด ในแต่ละชั้นของที่นี่ จะมีผู้เฝ้าเพื่อวัดคุณสมบัติ ของคนที่เข้าหอคอย กฎข้อนี้ไม่มีการยกเว้นสำหรับใครทั้งนั้นที่มาที่นี้ครั้งแรก เ้าเข้าใจใช่ไหม? "อามู
"อืม" เนล
"ทันทีที่เ้าเปิดประตูนี้เ้าจะต้องถูกทดสอบด้วยบททดลองต่างๆ มากมาย เ้าอาจจะตาย เ้ายอมรับมันได้ใช้ไหม เ้าจะหันหลังไม่ได้ทันทีที่เปิดมันออกมาหรือแม้แต่ข้าก็ไม่อาจก้าวข้ามกฎนั่นเพื่อไปช่วยเ้าได้ เ้าเข้าใจใช่ไหม"อามูพูดยํ้าอีกครั้ง
"ข้ายอมรับทุกอย่างครับ"เนลพูดด้วยสายตาที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใด
"งั้น ข้าจะรอเ้าที่ชั้น55ถ้าเ้าผ่านมาได้ ข้าจะสอนเ้า และสิ่งแรกที่ข้าจะสอน มือขวาของเ้าที่ขาด"อามูพูดพลันชี้ไปที่แขนขวาของเนล
"เ้าต้องนึกภาพของมือขวาของเ้านึกถึงเพลิงสีฟ้าบีบอัดมันให้เป็รูปมือของเ้า ใช้ความคิดและจินตนาการ สร้างมันขึ้นมา มันอาจจะไม่ใช่เื่ง่าย แต่มันเป็พื้นฐานพลังราชันย์ที่เ้าต้องมี ข้าบอกเ้าได้แค่นี้"อามูพููดจบก็ชี้ไปที่ประตูนั้น
เนลเปิดประตูขึ้น บานประตูสีขาวค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เนลเดินเข้ามาในห้องนั้นอย่างระวัง สายตามองโดยรอบ ไปสะดุดกับบางอย่างที่อยู่กลางห้อง เมื่อไปดูใกล้ๆ ก็พบเป็ตะกร้ามีขาว มีเบาะที่นอน มีแมวสีขาวจุดสีดำทั่วตัว นอนขดอยู่บนเบาะที่นอนนั้น1ตัว แมวตัวนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองหน้าเนล อย่างไม่สนใจ
"นานแล้วนะ ที่นี้ไม่มีใครเข้ามานานแล้ว"แมวตัวนั้นพูด เนลใมาก กับสิ่งที่เห็นคือแมวพูดได้
"เอาละ มาเริ่มกันเลยดีกว่า"แมวตัวนั้นบิดี้เีจนตัวโกง จากนั้นมันก็ค่อยๆ สะบัดตัวของมัน ขนาดตัวของมันค่อยๆ ใหญ่ขึ้นๆ และใหญ่ขึ้นเรื่อย ขนาดของมันทำให้เนลต้องใถอยหลังออกมา
"ตูม!!! "จากนั้นมีนาฬิกาทรายสีขาวขนาดใหญ่ตกลงมากลางห้องจนฝุ่นตลบ เสียงดังสนั่น
"บททดสอบชั้นที่1 นายต้องหนีชั้นให้ได้ จนกว่าจะหมดเวลา และถ้าชั้นจับนายได้ ชั้นจะกินนายและจะจบบททดลอง"แมวั์พูดเสียงแหลมอย่างน่ากลัว
"เรามาเริ่มกันเถอะ"มันยิ้มแสดงให้เห็นฟันที่แหลมคมของมัน มันพร้อมที่จะเอาชีวิตของเหยื่อมันแล้ว บททดสอบกำลังเริ่ม
676
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
