พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้

หลินอันก้าวข้ามประตูเหล็กที่พังยับเยินเข้าไป มองเข้าไปข้างในอย่างร้อนรน

ใจกลางห้องนั่งเล่น ดวงตาสีแดงฉานของอันเซี่ยไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ปลายนิ้วเรียวบางมีเลือดหยดลงมาช้าๆ

ซากศพเกลื่อนกลาด...ท่ามกลางกองเลือด อันจิ่งเทียนที่พันผ้าพันแผลเต็มตัวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร

“อันเซี่ย...พี่เอง...พี่หลินอันไง!”

สายตาของหลินอันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ฝีเท้าโซซัดโซเซเดินเข้าไปหาอันเซี่ย ในใจราวกับมีมีดนับพันเล่มกรีดแทง

“ดวงตาพิพากษา”

หมอกสีฟ้าจางๆ ลอยขึ้น ปกคลุมในดวงตาของเขา

เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอันเซี่ยกันแน่

“ติ๊ด, ตรวจพบอสูรกลายพันธุ์ระดับสอง: ???”

ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้!

หลินอันหัวเราะอย่างขมขื่น ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

ข้อมูลที่ดวงตาพิพากษาส่งกลับมาประกาศว่าอันเซี่ยได้แปรสภาพไปแล้ว...หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ อันเซี่ยได้...

เด็กสาวได้ยินเสียงก็งอตัวลงอย่างระแวดระวัง นางที่สูญเสียสติไปแล้วราวกับสัตว์ป่าที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบนตัวของหลินอัน

“ฟ่อ!”

ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรู ปลายนิ้วของเด็กสาวพลันงอกกรงเล็บกระดูกที่แหลมคมออกมา ตั้งท่าป้องกัน

หลินอันเศร้าสลด กางแขนออกทั้งสองข้าง ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้

“อันเซี่ย...จำพี่ไม่ได้แล้วเหรอ...”

ในฝ่ามือกำโอสถถอนพิษแน่น หลินอันยึดมั่นในความหวังสุดท้าย

โอสถถอนพิษสามารถกำจัดเชื้อกลายพันธุ์ในร่างกายได้อย่างหมดจด เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้ผลกับอสูรกลายพันธุ์หรือไม่

ถึงแม้จะเป็นเพียงความหวังหนึ่งในหมื่น...เขาก็ต้องลอง

“โฮก!”

ขณะที่หลินอันค่อยๆ เข้าใกล้ อันเซี่ยก็ราวกับสัตว์ป่าที่ระแวดระวังเปิดฉากโจมตีก่อน กรงเล็บกระดูกที่ปลายนิ้วราวกับเงาภาพซ้อนฟาดเข้าที่ลำคอของหลินอันในทันที

“ระเบิดพลัง!”

หลินอันคำรามเสียงต่ำ ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

มี เปลือกเกราะประสาน ช่วยลดความเสียหาย เขาอยากจะลองรับการโจมตีของอันเซี่ยแล้วฉีดโอสถถอนพิษเข้าไปในร่างของนาง

“ฉึก!”

กรงเล็บกระดูกที่สามารถฉีกกระชากร่างกายได้ง่ายดาย กรีดผ่านชุดต่อสู้ชั้นนอกสุดของหลินอัน

ประกายไฟสาดกระจาย กรงเล็บกระดูกฟาดผ่านเปลือกเกราะประสานชั้นในจนเกิดประกายไฟเจิดจ้า

กันได้!

ด้วยร่างกายและพลังป้องกันของเขาในตอนนี้สามารถรับการโจมตีของอันเซี่ยได้!

หลินอันคำรามเสียงต่ำ ไม่สนใจสิ่งใด มือขวากำโอสถถอนพิษแน่นพยายามแทงเข้าไปที่คอของอันเซี่ย

“ฉีด!”

ยาในหลอดฉีดยาถูกฉีดเข้าไปกว่าครึ่งในทันที

“อ๊ากกกกก!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมคมจนแทบจะทะลุแก้วหู อันเซี่ยพลันระเบิดพลังมหาศาลออกมา ถอยหลังไปอย่างบ้าคลั่ง

สัญชาตญาณที่ถูกเชื้อควบคุมสัมผัสได้ว่าโอสถถอนพิษจะทำลายมันโดยสิ้นเชิง

“ปัง!”

ภายใต้การควบคุมของเชื้อกลายพันธุ์ นางพลันหันหลังชนหน้าต่างที่ไม่ไกลนักจนแตกละเอียด

ภายใต้การระเบิดพลังถึงขีดสุดกลับเกินกว่าที่หลินอันจะตอบสนองได้ทัน หนีออกไปนอกหน้าต่างในพริบตา

บ้าจริง!

หลินอันมีสีหน้ากังวลรีบตามออกไปนอกหน้าต่าง แต่ก็เห็นเพียงเงาราวกับเส้นด้ายสีดำกระโดดไปมา หนีหายไปไกลอย่างรวดเร็ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

“หัวหน้าหลิน...”

จางเถี่ยอ้าปากค้าง เต็มไปด้วยความกังวล

เขามองหลินอันที่ยืนเงียบอยู่ริมหน้าต่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรปลอบใจดี

เวินหย่าส่ายหัวให้เขาเบาๆ นางรู้ว่าความเจ็บปวดในใจของหลินอันในตอนนี้ต้องใช้เวลาเยียวยาเท่านั้น

“พี่...หลิน”

อันจิ่งเทียนดิ้นรนลุกขึ้นยืน เสียงแหบแห้ง

“อันเซี่ย...จะไม่เป็นอะไร”

“ขอแค่เจอเธอ...ก็ยังมีความหวัง...”

เมื่อยี่สิบห้านาทีที่แล้ว ทุกคนที่ตามมาข้างหลังก็มาถึงในห้อง

หลังจากฉีดโอสถถอนพิษให้อันจิ่งเทียนแล้ว เขาก็สามารถกำจัดเชื้อกลายพันธุ์ในร่างกายได้สำเร็จ เพียงแต่ตอนนี้ร่างกายยังคงอ่อนแออยู่บ้าง แต่ผลของโอสถถอนพิษดีมาก ตอนนี้เขาเป็นคนปกติแล้ว

หลินอันหันกลับมาอย่างหนักอึ้ง สองมือกำแน่น

“ขอโทษนะ...พี่มาช้าไป”

ความเจ็บปวดและความเสียใจเต็มเปี่ยมในหัวใจ หลินอันเกลียดตัวเองที่ทำไมไม่เร็วกว่านี้

ห่างกันเพียงไม่กี่นาที...ไม่สิ! อาจจะแค่ไม่กี่วินาที!

เขาเคยคิดว่าหากเจอคนที่มีเจตนาร้าย หรือซอมบี้จะคุกคามสองพี่น้อง ดังนั้นจึงได้เสริมความแข็งแกร่งของประตูนิรภัยเป็นพิเศษ

แต่ไม่คิดว่า...จะต้องมาเจอกับการบุกรุกของผู้ปลุกพลัง

“หลินอัน คุณพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ อย่าโทษตัวเองอีกเลย”

เวินหย่ามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสาร นางรู้ว่าหลินอันทำภารกิจสำเร็จได้ก็ถือว่าทำถึงขีดสุดแล้ว

อันจิ่งเทียนในขณะที่จางเถี่ยพยุงค่อยๆ เดินมาอยู่ข้างๆ หลินอัน

“พี่หลิน พี่ก็ไม่ต้องโทษตัวเองมากเกินไป สิ่งสำคัญตอนนี้คือต้องหาอันเซี่ยให้เจอก่อน”

“ผมฟังจางเถี่ยเล่าแล้ว อันเซี่ยกลายเป็นอสูรกลายพันธุ์ ในระยะสั้นๆ คงไม่มีใครทำร้ายเธอได้”

หลินอันพยักหน้าอย่างเงียบงัน มองสายตาที่กังวลของจิ่งเทียน อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่น

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ มองไปยังรางวัลของภารกิจผู้กอบกู้

ถึงแม้ตอนนี้จะสูญเสียร่องรอยของอันเซี่ยไปแล้ว ในฝูงซอมบี้ที่กว้างใหญ่ไพศาลการจะหานางให้เจอนั้นยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

แต่ว่า...อาจจะยังพอมีวิธี!

การกระจายเสียงทั่วเขตสงคราม...ขอเพียงทำภารกิจสำเร็จได้ เขาก็จะสามารถระดมผู้รอดชีวิตทั้งหมดให้ช่วยตามหาร่องรอยของอันเซี่ยได้

โชคดีในโชคร้าย เขาเลือกที่จะเพิ่มระดับความยากของภารกิจ ดังนั้นจึงสามารถได้รับสิทธิ์ในการกระจายเสียงทั่วเขตสงครามได้ หากยังเป็นระดับความยากเดิม ขอบเขตการครอบคลุมของการกระจายเสียงทั่วเมือง อาจจะไม่ครอบคลุมพื้นที่ที่เด็กสาวหนีไป

และ...อสูรกลายพันธุ์ที่อันเซี่ยกลายร่างไปนั้นจะกระหายเลือดและชอบฆ่าฟันภายใต้อิทธิพลของเชื้อ ขอเพียงนางปรากฏตัวออกมาข้างนอก ก็จะต้องเจอกับผู้เล่นอย่างแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้น การตามหาร่องรอยของอันเซี่ยตามเบาะแสก็ยังมีความหวังอยู่มาก

หลินอันถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย ตอนนี้ก็กลัวแค่ว่าโอสถถอนพิษจะไม่ได้ผลกับอสูรกลายพันธุ์ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร โอสถถอนพิษอย่างน้อยก็น่าจะสามารถระงับเชื้อในร่างกายของอสูรกลายพันธุ์ได้ ไม่เช่นนั้นอันเซี่ยหลังจากฉีดยาเข้าไปแล้วคงไม่มีปฏิกิริยาที่รุนแรงขนาดนั้น นั่นเห็นได้ชัดว่าเชื้อในร่างของนางกำลังต่อสู้ตามสัญชาตญาณ

“ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ผมจะหาวิธีตามหาอันเซี่ยกลับมาให้ได้”

ทุกคนเห็นหลินอันอารมณ์คงที่ลงแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก ในฐานะแกนหลักของทีม หากหลินอันยังคงจมอยู่กับความเศร้าไม่สามารถหลุดพ้นได้ พวกเขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำอย่างไร

“หัวหน้าหลิน แล้วต่อไปเราจะทำยังไงกันดีครับ?”

จางเถี่ย, เวินหย่า, โม่หลิง, และน้องสาวของจางเถี่ยต่างก็มองไปยังหลินอัน

หลินอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รวบรวมสมาธิคิด

การแปรสภาพของอันเซี่ยจริงๆ แล้วทำให้แผนการของเขาค่อนข้างยุ่งเหยิง

เดิมทีเขาอยากจะให้จิ่งเทียนกับอันเซี่ยสองคนกลายเป็นผู้ปลุกพลังแล้วเข้าร่วมทีมผู้กอบกู้ เพื่อให้ครบตามข้อกำหนดของภารกิจรถฐานทัพวันสิ้นโลก แต่ตอนนี้อันเซี่ยหายตัวไป ตำแหน่งในทีมผู้กอบกู้ก็ขาดไปหนึ่งคน

ถึงแม้จะสามารถให้น้องสาวของจางเถี่ยกลายเป็นผู้ปลุกพลังแล้วเข้าร่วมได้ แต่ก็เสี่ยงเกินไป เหตุผลง่ายๆ คือ ผู้เล่นธรรมดาที่จะกลายเป็นผู้ปลุกพลังมีอัตราการตายสูงมาก ร่างกายยิ่งอ่อนแอยิ่งมีอัตราการตายสูง

เวินหย่าก็เป็นเพราะเป็นผู้แปรผันถึงได้สามารถกลายเป็นผู้ปลุกพลังได้อย่างราบรื่น หากฝืนให้น้องสาวของจางเถี่ยกลายเป็นผู้ปลุกพลัง 99% มีโอกาสที่จะตายคาที่

ส่วนความเสี่ยงที่สองพี่น้องจะกลายเป็นผู้ปลุกพลังนั้น หลินอันก็ยินดีที่จะไปตามหาของวิเศษที่ช่วยในการปลุกพลังเพื่อลดความเสี่ยง ถึงแม้จะเสียเวลาไปบ้างก็ยอม

แต่ว่า น้องสาวของจางเถี่ยท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่น้องสาวของเขา และเมื่อเข้าร่วมทีมแล้ว ก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง

จางเถี่ยจะยอมให้น้องสาวของตัวเองไปต่อสู้กับซอมบี้ในแนวหน้าหรือไม่? ไม่มีทาง! เหมือนกับหลินอัน เขาไม่มีทางยอมให้อันเซี่ยเผชิญหน้ากับอันตรายเด็ดขาด เขายินดีที่จะให้นางหลบอยู่ข้างหลัง กลายเป็นผู้ปลุกพลังกลายเป็นสมาชิกในทีมเพื่อปกป้องนาง

แต่กับคนนอก...ขอโทษที หลินอันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น

ดูเหมือนว่าสมาชิกคนสุดท้ายจะต้องหาใหม่แล้ว...

สายตาของหลินอันสว่างวาบ บางทีอาจจะสามารถดึงหนึ่งใน สี่จักรพรรดิหกราชา ในชาติก่อนมาอยู่ใต้บังคับบัญชาล่วงหน้าได้!

หลังจากคิดได้แล้ว หลินอันก็ค่อยๆ พูดขึ้น:

“พักผ่อนกันก่อน ช่วงนี้ทุกคนแทบจะไม่ได้พักผ่อนกันเลย”

“พรุ่งนี้เช้า เวินหย่ากับน้องสาวของจางเถี่ย พวกเธอสองคนไปที่โรงแรมรวบรวมผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่”

“จางเถี่ย, นาย, ฉัน, และโม่หลิง, เราสี่คนไปที่วิทยาลัยหลินเจียง!”

“วิทยาลัยหลินเจียง?”

วิทยาลัยหลินเจียง มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองหลินเจียง ตั้งอยู่ชานเมือง มีจำนวนนักศึกษาและคณาจารย์ประมาณสี่หมื่นคนตลอดทั้งปี

“หัวหน้าหลิน เราไปที่นั่นทำไมครับ? ผมกลัวที่แบบนั้นแล้ว มีแต่ซอมบี้เต็มไปหมด!”

จางเถี่ยสงสัยไม่เข้าใจ ทำไมหัวหน้าหลินถึงชอบไปที่แบบนั้น

หลินอันก้มหน้าตอบเสียงเข้ม:

“หาคน”

“แล้วก็...ยึดวิทยาลัย!”