แพทย์หญิงหลงยุคสะท้านปฐพี (นิยายแปลจีน) By ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 18 ตรวจชีพจร (1)

        เมื่อขบวนรถม้ากลับถึงจวนเจ้ากรม ยังไม่ถึงยามอู่[1] แต่สำหรับกู้เชียนเสวี่ยแล้ว กลับเหมือนผ่านไปแล้วชาติหนึ่ง

        เพิ่งลงจากรถม้า ก็ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้เหมือนกำลังไว้ทุกข์ “ลูกหญิง ลูกหญิงที่แสนน่ารักและเมตตาของข้า…”

        ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือจ้าวซื่อแม่เจ้าของร่างเดิมนั่นเอง

        คนมักพูดว่าจ้าวซื่อบุตรสาวเพียงคนเดียวของผู้บัญชาการฯ จ้าวเป็นคนไม่เอาอ่าว แต่หลังจากที่ใกล้ชิดมาสองสามวัน กู้เชียนเสวี่ยกลับรู้สึกว่าเรื่องราวไม่ง่ายดายขนาดนั้น จ้าวซื่อไม่เหมือนคนที่ไม่เอาอ่าวหรอก ทว่าเหมือนคนที่กำลังป่วยมากกว่า

        อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่เห็นมารดาจำเป็นที่อวบอ้วนไร้เดียงสา ในใจของกู้เชียนเสวี่ยกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

        สำหรับนางแล้วคนในวังลี่อ๋องเหล่านั้นราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง หรือบางทีสำหรับจ้าวซื่อแล้วก็คงเป็นอีกโลกหนึ่งเช่นกัน ยามรถม้าของนางเพิ่งหยุดลง จ้าวซื่อก็วิ่งออกมาแล้ว คิดว่าคงรออยู่ที่หน้าประตูมาตลอดช่วงเช้า

        “ท่านแม่ วางใจเถิด ข้ามิเป็นไรเจ้าค่ะ” กู้เชียนเสวี่ยเองก็เดินเข้าไปหา เพิ่งพูดจบก็ถูกจ้าวซื่อโอบเข้าไปในอ้อมกอดอย่างแรง

        จ้าวซื่อตกใจเสียจนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าอวบอ้วนเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มือซ้ายของนางโอบกอดกู้เชียนเสวี่ย มือขวาก็ตบลงบนหลังของนางไปทั่ว “เสวี่ยเอ๋อร์เด็กดีไม่ต้องกลัว พวกเรายังมีท่านตาอยู่ทั้งคน เสวี่ยเอ๋อร์เด็กดีไม่ต้องกลัวนะ” ร่างกายกลมดิกสั่นสะท้านไปทั้งตัว

        เห็นชัดว่ากำลังปลอบคนอื่น แต่ตัวจ้าวซื่อกลับลนลานเสียจนควรเป็นคนที่ถูกปลอบเสียมากกว่า

        กู้เชียนเสวี่ยทำตัวไม่ถูก จึงรีบยกมือใช้แรงลูบแผ่นหลังกว้างของจ้าวซื่อ “ท่านแม่ อย่าได้กังวลไป ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว ข้าปลอดภัยดี ทุกคนต่างก็ปลอดภัยเช่นกันเจ้าค่ะ”

        ถูกกู้เชียนเสวี่ยปลอบ จ้าวซื่อก็ค่อยๆ สงบลง ลมหายใจก็กลับมาสม่ำเสมอเหมือนเดิม

        ในตอนนี้เอง ก็มีสาวใช้รีบวิ่งเข้ามาหา ย่อตัวทำความเคารพอย่างรีบๆ แล้วเอ่ย “คุณหนูใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกท่านให้ไปพบเจ้าค่ะ”

        กู้เชียนเสวี่ยดันตัวจ้าวซื่อออกเบาๆ “ข่าวไปถึงฮูหยินผู้เฒ่าเร็วเสียจริง ท่านแม่ ท่านกลับไปอย่างสบายใจเถิด ข้าจะไปเรือนหม่านฝูเสียหน่อย”

        “ข้าไปด้วย” จ้าวซื่อรีบตอบกลับ

        เชียนเสวี่ยส่ายหน้า ทำสีหน้าจริงจัง “เชื่อฟังข้า กลับไปรอข้าที่เรือนโบตั๋นนะเจ้าคะ”

        จ้าวซื่อที่เห็นแบบนั้นแล้ว ได้แต่พยักหน้าอย่างจำใจ “เข้าใจแล้ว” จากนั้นเดินกลับไปพร้อมกับสาวใช้ที่คอยติดตาม เดินได้สามก้าวก็หันกลับมามองราวกับไม่อยากแยกจากกัน

        ยามใกล้ถึงเรือนโบตั๋น จู่ๆ จ้าวซื่อก็เพิ่งตระหนักขึ้นมา ตบฉาดเข้าที่ต้นขา “ตายละ ผิดแล้ว ต้องเป็นข้าที่สั่งเสวี่ยเอ๋อร์สิ แย่แล้วๆ คำพูดที่ท่านพ่อกำชับข้าเอาไว้ข้าก็ลืมไปเสียหมด ท่านพ่อต้องโกรธแล้วแน่ๆ ไม่ได้ๆ ข้าต้องรีบกลับไปเขียนจดหมายขอโทษท่านพ่อแล้ว”

        พูดจบ ก็ยกชายกระโปรงวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองทันที

        ณ เรือนหม่านฝู

        เพิ่งจะกลับถึงจวน ฮูหยินผู้เฒ่าก็เรียกตัวกู้เชียนเสวี่ยมาอธิบายเรื่องราวแบบนี้ เป็นสิ่งที่คาดการณ์ไว้ทั้งหมดแล้ว

        เมื่อเข้าไปในเรือน เหล่าสาวใช้ต่างก็คารวะต่อกู้เชียนเสวี่ย เชียนเสวี่ยตอบกลับอย่างราบเรียบ จากนั้นก็เดินเจ้าไปในห้องโถงด้วยความสงบนิ่ง

        ไท่ไท่ผู้เฒ่ากู้กำลังรอนางอยู่แล้ว ดูจากท่าทางคงกังวลใจไม่น้อย

        แต่ไม่เหมือนความกังวลเรื่องความปลอดภัยของกู้เชียนเสวี่ยอย่างจ้าวซื่อ สิ่งที่ไท่ไท่ผู้เฒ่ากู้กังวลคือตระกูลกู้ต่างหาก กู้เชียนเสวี่ยก่อเรื่องต่อลี่อ๋อง อย่างไรก็ต้องพัวพันไปถึงเจ้ากรมกู้แน่นอน และต้องพันพัวมาถึงตระกูลกู้ด้วย

        “เชียนเสวี่ยคารวะไท่ไท่ผู้เฒ่า” กู้เชียนเสวี่ยย่อตัวลง ทำความเคารพ

        เจิ้งซื่ออยู่ในชุดไหมทอสาบเสื้อสีฟ้าเข้มลายกิ่งไม้แซมดอกเรียบๆ ท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวพริ้วสีครามเข้ม ด้านนอกสวมเสื้อคลุมแพรปักขอบด้วยลายดอกสีเดียวกับกระโปรง นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ[2] สีหน้าเปี่ยมน้ำใจพร้อมด้วยความเมตตา ทว่ากลับเป็นเพียงแค่ภายนอก ภายใต้หน้ากากที่ดูอ่อนโยน ความจริงคืออำนาจที่เฉียบแหลมต่างหาก ถ่ายทอดไปยังเจ้ากรมกู้ได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

        “มานี่สิ มานั่งข้างๆ ย่านี่” แล้วชี้ไปที่ด้านข้างตัวเอง

        สาวใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ยกตั่งเล็กที่เด็กสาวชอบนั่งมาวางเอาไว้ข้างๆ เจิ้งซื่อ

        เชิงอรรถ

^ เวลา 11.00 - 13.00 น. โดยประมาณ^ เก้าอี้ไท่ซือ เป็นเก้าอี้โบราณที่มีพนักพิง