ความตั้งใจเป็นเทพเซียนด้วยตนเอง

ตอนที่ 43 การเข้ามาช่วยเหลือของหลี่ฉาง

"เจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้!" เจี้ยนหาวคำรามด้วยความโกรธขณะที่เขาพยายามโจมตีด้วยพลังทั้งหมดที่มี

หลงเหยียนไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจ เขารู้ว่าเขาต้องปกป้องตัวเองและคนที่เขารัก

"ข้าจะใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อปกป้องทุกคน" หลงเหยียนคิดในใจ

ทันใดนั้น หลงเหยียนตัดสินใจใช้วิชาผสานที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนัก วิชาเกลียวคลื่นมัจฉาพายุทะเลผสานกับย่างก้าวรวดเร็วดังมัจฉาแหวกว่ายธารา เขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาแหวกว่ายผ่านพลังวิญญาณของเจี้ยนหาวราวกับปลาในธารน้ำ

พลังของวิชาผสานทำให้ร่างของหลงเหยียนก่อเกิดเป็นฝูงปลาเข็มขนาดเล็กที่เจาะทะลุร่างของเจี้ยนหาว เจี้ยนหาวไม่ทันตั้งตัว รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

"อะไรกันนี่!" เจี้ยนหาวร้องเสียงดังด้วยความตกใจและเจ็บปวด

หลงเหยียนไม่หยุดเคลื่อนไหว เขายังคงใช้วิชาผสานเพื่อโจมตีเจี้ยนหาวอย่างต่อเนื่อง ฝูงปลาเข็มที่ก่อเกิดจากพลังวิญญาณของเขาเจาะทะลุร่างของเจี้ยนหาวอย่างแม่นยำและรวดเร็ว

สวนที่เคยสงบสุขกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่ทรงพลัง ใบไม้และดอกไม้ที่เคยบานสะพรั่งปลิวไสวตามแรงพลังการโจมตี ลมที่เคยพัดเบาๆ กลายเป็นกระแสลมที่หมุนวนรอบตัวหลงเหยียนและเจี้ยนหาว

หลี่เสวี่ยมองดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจและทึ่งในความสามารถของหลงเหยียน เธอรู้สึกถึงความกล้าหาญและความมุ่งมั่นที่เขามี

"หลงเหยียน เจ้ายอดเยี่ยมมาก" หลี่เสวี่ยคิดในใจ

เจี้ยนหาวทรุดตัวลงกับพื้น เลือดไหลซึมจากบาดแผลทั่วร่าง เขามองหลงเหยียนด้วยความโกรธและความแค้น

"ข้าจะไม่ลืมความเจ็บปวดนี้" เจี้ยนหาวคำรามก่อนที่จะถอยหนีไป

หลงเหยียนยืนหายใจหอบ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แต่ในใจเขากลับรู้สึกถึงความสำเร็จและความภูมิใจ เขารู้ว่าเขาสามารถปกป้องตัวเองและคนที่เขารักได้

สวนที่เคยเป็นสมรภูมิค่อยๆ กลับสู่ความสงบอีกครั้ง ลมที่เคยหมุนวนรอบตัวเริ่มเบาลง ใบไม้และดอกไม้กลับมาสู่สภาพปกติ

หลี่เสวี่ยเดินเข้ามาหาหลงเหยียน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชมและความห่วงใย

"เจ้าทำได้ดีมาก หลงเหยียน ข้าภูมิใจในตัวเจ้า" หลี่เสวี่ยกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน

"ข้าขอบคุณเจ้า หลี่เสวี่ย ข้าจะพยายามพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น" หลงเหยียนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

การเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็นการทดสอบความสามารถของหลงเหยียน แต่ยังเป็นการพิสูจน์ความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของเขาในการปกป้องสิ่งที่สำคัญในชีวิตของเขา

การเข้ามาช่วยเหลือของหลี่ฉาง

ในสวนของนิกายหมอกมหาสมุทรที่เคยสงบสุข กลายเป็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณและการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ระหว่างหลงเหยียนและเจี้ยนหาวยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความตึงเครียด ใบไม้ปลิวว่อนและดอกไม้สั่นสะท้านตามกระแสพลัง

เจี้ยนหาวได้รับบาดแผลจากการโจมตีของหลงเหยียน แต่เขายังคงไม่ยอมแพ้ พลังวิญญาณของเขายังคงแผ่พุ่งออกมาอย่างดุเดือด ทันใดนั้น ร่างของหลี่ฉางก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางสนามรบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเป็นมิตร

หลี่ฉางยืนอยู่ข้างหลงเหยียน ร่างของเขาปล่อยพลังวิญญาณที่ทรงพลังออกมา ราวกับปกป้องเพื่อนร่วมทีมและเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับการโจมตีของเจี้ยนหาว สายลมที่หมุนวนรอบตัวหลงเหยียนและเจี้ยนหาวเริ่มสงบลงเมื่อหลี่ฉางเข้ามาในสนาม

"หยุดเถิด เจี้ยนหาว การต่อสู้นี้ไม่มีประโยชน์อะไร" หลี่ฉางกล่าวด้วยเสียงเข้มแข็งและเต็มไปด้วยความสงบ

เจี้ยนหาวหันมองหลี่ฉางด้วยความโกรธ แต่เขารู้ดีว่าการต่อสู้ต่อไปจะไม่เป็นผลดีสำหรับตัวเขาเอง บรรยากาศรอบข้างเริ่มกลับมาสงบลงเมื่อพลังวิญญาณของทั้งสามลดลง

"เจ้าอย่าเข้ามายุ่ง หลี่ฉาง ข้าจะไม่ยอมแพ้ให้กับหลงเหยียนง่ายๆ" เจี้ยนหาวคำรามด้วยความโกรธ

"การต่อสู้ไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหา เจี้ยนหาว ข้าแนะนำให้เจ้ากลับไปพักผ่อนและคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น" หลี่ฉางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความหวังดี

เจี้ยนหาวรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าและบาดแผลที่เกิดจากการต่อสู้ เขาหันหลังและเดินจากไปด้วยความโกรธ แต่ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและความสับสน

หลงเหยียนหายใจหอบและรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แต่ในใจเขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นและความขอบคุณต่อหลี่ฉาง

"ข้าขอบคุณท่านหลี่ฉางที่เข้ามาช่วยเหลือ" หลงเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าแต่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

"ไม่เป็นไร หลงเหยียน ข้าเพียงทำในสิ่งที่ถูกต้อง เจ้าทำได้ดีแล้ว ข้าเห็นความมุ่งมั่นและความกล้าหาญในตัวเจ้า" หลี่ฉางตอบด้วยรอยยิ้มและความอ่อนโยน

บรรยากาศในสวนกลับมาสงบสุขอีกครั้ง ลมที่เคยหมุนวนรอบตัวเริ่มเบาลง ใบไม้และดอกไม้กลับมาสู่สภาพปกติ เสียงน้ำตกเล็กๆ ที่ไหลรินสร้างความผ่อนคลายและสงบสุข

หลี่ฉางและหลงเหยียนเดินออกจากสนามรบไปด้วยกัน สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความเคารพซึ่งกันและกัน เจ้าขนเงินเดินตามเจ้าของของมันอย่างใกล้ชิด ดวงตาของมันแสดงถึงความภักดีและความห่วงใย

การเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็นการทดสอบความสามารถของหลงเหยียน แต่ยังเป็นการพิสูจน์ถึงความเป็นเพื่อนและการสนับสนุนที่แท้จริงจากหลี่ฉาง ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาจะเป็นแรงผลักดันที่ทำให้พวกเขาเติบโตและเข้มแข็งขึ้นในการผจญภัยครั้งต่อไป

การประชุมกับกลุ่มหลี่ฉาง

ในห้องประชุมใหญ่ของนิกายหมอกมหาสมุทร บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและพลังวิญญาณที่เข้มข้น ห้องประชุมถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยผ้าม่านสีฟ้าครามและโคมไฟคริสตัลที่ห้อยลงมาจากเพดาน ผนังห้องประดับด้วยภาพวาดธรรมชาติที่แสดงถึงความสงบและความงดงามของมหาสมุทร

โต๊ะประชุมกลางห้องถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อย มีที่นั่งสำหรับสมาชิกทุกคน หลี่ฉางนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าของเขาแสดงถึงความตั้งใจและความมุ่งมั่น ข้างๆ เขาคือหลงเหยียนที่นั่งอยู่พร้อมกับเจ้าขนเงินที่นอนอยู่ข้างๆ สงบเสงี่ยม เหม่ยหลินและเฟิงหลงนั่งอยู่ที่ด้านข้าง ทั้งสองมีท่าทางที่สงบและพร้อมที่จะฟังและแสดงความคิดเห็น

หลี่ฉางเริ่มการประชุมด้วยเสียงที่เข้มแข็งและมั่นคง "เรามีเหตุการณ์สำคัญที่จะต้องพูดคุยและวางแผนกันในวันนี้ การผจญภัยในครั้งหน้าของเราจะเป็นบททดสอบที่สำคัญ เราจำเป็นต้องเตรียมตัวให้พร้อมทุกด้าน"

แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างกระทบกับโคมไฟคริสตัล ทำให้เกิดแสงสีรุ้งเล็กๆ ที่สะท้อนอยู่บนโต๊ะประชุม สร้างบรรยากาศที่งดงามและลึกลับ

หลงเหยียนฟังคำพูดของหลี่ฉางอย่างตั้งใจ เขารู้สึกถึงความสำคัญของภารกิจนี้และความรับผิดชอบที่อยู่บนบ่า หลี่ฉางกล่าวต่อไป "เราได้เรียนรู้จากการผจญภัยครั้งก่อนว่า การทำงานเป็นทีมและความเข้าใจระหว่างสมาชิกทุกคนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ข้าขอให้ทุกคนแสดงความคิดเห็นและแบ่งปันความคิดของตัวเอง"

เหม่ยหลินยกมือขึ้นและพูดอย่างมั่นใจ "ข้าคิดว่าเราควรจะฝึกฝนวิชายุทธเพิ่มเติม เพื่อให้มั่นใจว่าเรามีความพร้อมทั้งทางร่างกายและจิตใจ การฝึกฝนร่วมกันจะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งและความสามัคคีในกลุ่มของเรา"

เฟิงหลงพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าสนับสนุนความคิดของเหม่ยหลิน นอกจากนี้ ข้าคิดว่าเราควรจะทำการสำรวจเส้นทางและเตรียมแผนที่อย่างละเอียด เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงและอุปสรรคที่อาจเกิดขึ้น"

หลงเหยียนกล่าวเสริม "ข้าเห็นด้วยกับทุกคน การฝึกฝนและการเตรียมตัวเป็นสิ่งที่สำคัญ ข้าเองจะพยายามอย่างเต็มที่ในการฝึกวิชาและเตรียมตัวสำหรับการผจญภัยครั้งต่อไป"