เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

สับสน
การได้นอนบนเตียงนุ่ม ๆ คือ นิพพานจริง ๆ รู้สึกว่าวันนี้ที่นอนนุ่มนิ่มกว่าปกติ แถมยังหอมแบบสุด ๆ มันจะฟินอะไรขนานนี้....“เชี่_!!” ไอรีนเด้งตัวจากที่นอนทันทีที่นึกได้ว่าตัวเองพึ่งโดนลักพาตัว“ตื่นแล้วเหรอ”“ทะ ท่านดยุค!!”“ใช่ ข้าเอง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“เอ่อ ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ ท่านเป็นคนไปช่วยข้าเหรอคะ”“ก็ใช่น่ะสิ เจ้าจุดพลุไฟเพื่อเรียกข้าไม่ใช่เหรอ”“อ๋อออ ขอบคุณนะคะ”“แล้วเจ้าเจ็บตรงไหนบ้างไหม”“ไม่นะคะ แค่ปวดเมื่อยนิดหน่อย แล้วองค์หญิงเบลเป็นอย่างไรบ้างคะ!!”“องครักษ์ช่วยองค์หญิงไว้ได้ตั้งแต่ก่อนขึ้นเรือน่ะ ตอนนี้อยู่ในวังแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก”“องค์หญิงคงตกใจแย่ เพราะข้าเองที่ชวนนางหนีเที่ยว ข้าจะไปขอโทษนางที่วังค่ะ” ไอรีนแสดงทีท่าเหมือนจะลุกพรวดออกจากเตียง“ร่างกายเจ้ายังอ่อนแออยู่ พักผ่อนก่อนเถอะ อีกอย่าง คงไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก....”“แต่ข้า...”“เจ้าควรพักผ่อนก่อนนะ หน้าเจ้ายังซีดเซียวอยู่เลย”“แล้ววว ท่านพ่อ....”“ข้าให้คนไปส่งข่าวแล้ว เจ้าสบายใจได้ แล้วเจ้าก็ควรนอนพักผ่อนได้แล้ว เจ้าคงอดหลับอดนอนมาหลายวันซินะ”“ค่ะ ก็ข้ากลัวนี่คะ”“ข้าเชื่อแล้ว ข้าขอโทษนะที่ไปรับเจ้าช้า จนเจ้าต้องปืนขึ้นไปรอจนหลับบนต้นไม้”“ห๊ะ!! บน ต้นไม้ ข้าเนี่ยนะคะ”“ใช่ ข้าไปหาเจ้าตรงที่เกิดพลุตั้งนาน แต่เจ้ากลับไม่ตอบสักนิด เจอตัวอีกทีก็นอนหลับอยู่บนต้นไม้”“....”
ในหัวตอนนี้มีแต่คำว่าอิหยังวะเต็มไปหมด ฉันขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ได้ยังไง จำได้ว่า มีเสียงผู้หญิงเรียก แล้วก็ภาพตัดไปเฉย นี่ฉันอดนอนจนหลอนเหรออออโชคยังดีที่ก่อนออกจากบ้านพี่เบตตี้บอกให้พกพลุไฟขอความช่วยเหลือไว้ ไม่งั้นฉันคงแย่ กลับไปต้องไปกราบพี่เบตตี้งาม ๆ แล้วววว ใครมันจะไปรู้ล่ะ คนเยอะขนาดนั้นยังมีโจรลักพาตัวได้อีก นั่นมันกลางตลาดแท้ ๆ พวกอัศวินกับทหารเดินกันเต็มไปหมด แหย่หนวดเสือแบบสุด ๆ แถมตอนโดนจับ ร้องดังขนาดนั้นยังไม่มีใครรู้ คนพวกนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆตอนแรกก็ไม่กล้าใช้ กลัวว่าถ้าจุดพลุคนร้ายอีกกลุ่มจะรู้ตัวและทำร้ายองค์หญิงเบล อีกอย่างพลุที่ฉันใช้เป็นพลุประจำตระกูล พวกโจรจะรู้ทันทีว่าฉันเป็นใคร ถ้าจุดพลุแล้วไม่รีบหลบ ฉันก็จะซวยกว่าเดิมดีนะที่องค์หญิงปลอดภัยแล้ว พวกอัศวินก็เลยมาช่วยกันตามหาฉัน ช่วยยืดเวลาเดินทางไปชายแดนได้ แล้วโจรพวกนั่นก็ไม่กล้าใช้ไฟเพราะกลัวเป็นการส่งสัญญาณให้พวกอัศวินรู้ ฉันเลยได้โอกาสจุดพลุ แล้วซ่อนตัวในความมืด....ซ่อนตัวอยู่ดี ๆ ก็ภาพตัดเฉย หลับเหรอ ฉันหลับกลางป่าเนี่ยนะ ไม่ได้นอนสามคืนฉันยังรอด มนุษย์ฟรีแลนด์ที่กลัวเดดไลน์กว่ายมทูตอย่างฉันเนี่ยนะหลับ หลับไม่พอ แถมยังขี้เซาสุด ๆ ขนาดเค้าลากกลับมาปราสาทแล้วยังไม่รู้เรื่อง นี่หลับหรือซ้อมตาม???ช่างแม่_ คิดไปก็ปวดหัว นอนต่อดีกว่า จะได้รีบกลับบ้าน อยู่บ้านดยุคเออร์กี้นาน ๆ ก็ไม่ค่อยต่างจากอยู่ในเงื้อมมือโจรเท่าไหร่ โจรยังน่ากลัวน้อยกว่าอีกมั้งเอ่อ จะว่าไปมันก็มีเรื่องแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน โจรคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า ที่ชื่อราฟน่ะ ฉันว่าเขาแปลก ๆ ดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากพาฉันไปขายเท่าไหร่ แถมยังดูแลฉันดีกว่าการลักพาตัวทั่วไปโอ้ยยยยย อะไรวะเนี่ยะ ทำไมมันซับซ้อนจัง นิยายเรื่องนี้มันนิยายโรแมนซ์แฟนตาซีทั่วไปไม่ใช่เหรอ ทำไมปริศนาเยอะขนาดนี้ หรือมันมีหลายเล่มแต่ฉันอ่านไม่หมด?? ไม่คิดแล้วโว้ยย ปวดหัว นอนดีกว่า
ไอรีนหลับต่ออย่างสนิทจนถึงเช้า หญิงสาวตัวเล็กตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน ก่อนจะลงไปขออนุญาตจากท่านดยุค“ท่านดยุครออยู่ที่ห้องอาหารค่ะเลดี้”“อ่อ ขอบคุณค่ะ”“เชิญทางนี้ค่ะ” ไอรีนเดินตามสาวใช้ไปอย่างว่าง่าย“นั่งก่อนซิไอรีน” เออร์กี้เอ่ยอย่างเชื้อเชิญทันที“ท่านดยุคคะ คือข้า....”“ข้าให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว ลองชิมดูซิว่าเจ้าชอบมั้ย”“อ๋อ ค่ะ อื้ออออ อร่อยมากเลยค่ะ ขนมปังนี่อร่อยสุด ๆ เลย อร่อยกว่าร้านขนมปังดัง ๆ ในจตุรัสอีก”“ถ้าเจ้าชอบก็กินเยอะ ๆ นะ ข้ามีเยอะเลย เดี๋ยวข้าขอไปทำงานก่อน”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ไอรีนลงมือกินขนมปังตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ จนลืมจุดประสงค์แรกที่มาพบเออร์กี้ไปจนหมดสิ้น“ท่านดยุคไปไหนเหรอคะ”“ท่านดยุคไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่พระราชวังค่ะ”“คะ!? แล้วท่านดยุคจะกลับกี่โมงคะ”“ท่านดยุคแจ้งว่าจะกลับมาพรุ่งนี้ค่ะ”“พรุ่งนี้!?”“ท่านดยุคฝากบอกเลดี้ว่าสามารถออกไปเดินเล่นได้ในบริเวณปราสาทนะคะ พรุ่นี้ท่านดยุคจะเป็นคนไปส่งเลดี้ที่เมืองคานินค่ะ”“เอ่อ ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ไอรีนได้ยินดังนั้น ก็ทำได้เพียงเดินคอตกไปยังสวนด้านนอกปราสาท“เลดี้จะรับชาไหมคะ” หญิงรับใช้ถามขึ้นเพราะเห็นว่าไอรีนนั่งทำหน้าเศร้าอยู่ที่ศาลาริมน้ำ“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”หญิงสาวนั่นทอดสายตาไปเรื่อย ๆ จนสังเกตเห็นเข้ากับเรือนหลังใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของสระน้ำ“ตรงนั้น.. คืออะไรเหรอคะ” ไอรีนเอ่ยถามขึ้นอย่างอดสงสัยเสียไม่ได้“เอ่อ คือ เอ่อ ....”“เรือนรับรองทั่วไปน่ะค่ะ” หญิงรับใช้ที่ไอรีนเอ่ยถามตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก จนหัวหน้าหญิงรับใช้ต้องชิงตอบแทน“อ๋อเหรอคะ” ไอรีนมองหญิงรับใช้ด้วยแววตาสงสัย“ชุดชากับขนมได้แล้วค่ะ” หญิงรับใช้อีกคนตัดบทด้วยการนำของว่างมาเสิร์ฟ“อร่อยจังเลยค่ะ เชฟที่นี่ทำขนมเก่งจังเลยนะคะ”“ถ้าเลดี้ต้องการเพื่อ บอกพวกข้าได้เลยนะคะ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ~ ~ ~”“สวัสดีค่ะ เลดี้ไอรีน” หญิงสาวสามคนเดินเข้ามากล่าวทักทายไอรีนด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยเป็นมิตร“คะ พวกท่าน รู้จักข้าด้วยเหรอคะ”“ข้าต้องรู้จักคนที่จะมาเป็นนายหญิงของที่นี่อยู่แล้วค่ะ”“เอ่อ...” ไอรีนทำตัวไม่ถูกกับท่าทีที่ไม่เป็นมิตรนั้น“ข้าขอโทษที่เสียมายาทนะคะ ยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย ข้าเคาน์เตสโรเซ่ค่ะ”“เคาน์เตสมิเชลค่ะ”“บารอเนสเวนดี้ค่ะ”“เอ่อ สวัสดีค่ะ”
อะไรเนี่ยะ ว่าจะนั่งโง่ ๆ รอกลับบ้าน จู่ ๆ ใครมาเต็มไปหมด ไม่มาเปล่า มาหาเรื่องกันซะด้วยยยยย“ท่านหญิงทั้งสามมาทำอะไรกันที่นี่คะ”“เดี๋ยวนี้พวกข้าจะมาเดินเล่นฝั่งนี้ไม่ได้แล้วเหรอคะ”“ถ้าตามที่ท่านดยุคสั่งก็ไม่ได้ค่ะ”“โอ๊ะ ข้าลืมไปเลยข้ามาฝั่งนี้ไม่ได้ ถ้าเลดี้ไอรีนอยู่ที่นี่”“ใช่ ลืมซะสนิทเลย”“นั่นซิท่านดยุคพึ่งบอกพวกเราเมื่อคืนเอง”“...” ว้าวววว แซ่บ ท่านดยุคในนิยายมีเรื่องผู้หญิงให้นางเอกปวดหัวบ่อย ๆ ก็จริง แต่หลังจากแต่งงานก็เลิกทั้งหมดเหมือนพวกเขาจะมาหาเรื่องผิดคนนะ ฉัน ไม่ใช่นางเอกจ้า ฉันเป็นนางร้ายเด้อออออออ แหมมมม ทำเป็นมาเน้นว่าเมื่อคืน ฉันไม่สนพวกเธอหรอกจ้า จะนอนกับใครก็นอนไปเถอะ“ว่าแต่ ท่านหญิงจะรังเกียจมั้ยคะ”“ข้าไม่สะดวกน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”“น่าเสียดายจังเลยนะคะ”“นั่นซิคะ น่าเสียดายจริง ๆ”“แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกหน่อยพวกเราก็คงได้เจอกับบ่อยขึ้น”“พวกเราอยู่เรือนอีกฝั่งของแม่น้ำนะคะ ที่นั่นมีสวย ๆ อยู่ด้วย ถ้าท่านหญิงสะดวก แวะไปได้นะคะ”“คงไม่ต้องรับกวนเรือนตะวันออกหรอก” ชายหนุ่มหน้าตาคิวท์บอยเดินเข้ามาขัดพร้อมถือขนมมาด้วย“แหม ท่านเคาต์ฟาร์ วันนี้ออกมาจากห้องครัวได้ด้วยเหรอคะ”“ครับ ข้าจะอยู่ที่ไหนก็ย่อมได้ ว่าแต่พวกท่านเถอะ มาเดินเล่นฝั่งนี้ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รับอนุญาต ถ้าท่านดยุครู้เข้าอาจจะไม่พอใจเอาได้นะ”“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ แต่เอ๊ะ ที่นี่กำลังจะมีท่านหญิงคนใหม่แล้ว หากท่าเคาต์ต้องการ เรือนตะวันออก พร้อมต้อนรับเสมอนะคะ”“คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้หรอก เชิญท่านหญิงทั้งสามกลับไปรอที่นั่นก่อนเถอะ”“ค่ะ พวกเราขอตัวก่อนนะคะ” ไอรีนมองหน้าฟาร์อย่างนิ่งงันนอกจากเหล่าผู้หญิงสุดแซ่บแล้ว ยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมคือตัวร้ายฝ่ายชายอย่างเคาต์ฟาร์ที่ควรจะถูกฆ่าไปนานแล้ว มายืนอยู่ต่อหน้าอีก ฉันต้องรู้ให้ได้ ว่าต้องทำยังไงถึงสามารถเอาตัวรอด แถมยังมาอยู่ใกล้ ๆ คนที่พยายามฆ่าเขาอย่างดยุคเออร์กี้......
TALK: น้อนนนน อยู่ในดงเหล่านางร้านอีกแล้ว หนีไปลู๊กกกกกกก

ไรท์มาแล้ววววววววว ไรท์มาช้าแต่มานะ ไรท์จะมารีบอัพตอนต่อไปนะคะ ร๊ากกกกกกกกกก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17 สับสน

นิยายแนะนำ

เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17 สับสน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้