ไม่มียังไม่ได้คิด

แฮก แฮก แฮก

โรสและแองเจล่าหอบหายใจอย่างหนัก ในสภาพที่มีแผลเต็มตัว พวกเธอไม่สามารถทำอะไรจอมมารได้เลยแม้จะรวมพลังกันแล้วก็ตาม

"แกร่งเกินไปแล้ว"

แองเจล่าพูดออกมาแบบนี้เพราะว่าตัวเธอนั้นมีความสามารถทางร่างกายที่มากกว่าคนปกติหลายเท่านักแต่เธอกลับไม่สามารถที่จะทำให้จอมมารเป็นแผลได้เลยสักแผลเดียว ในขณะที่แองเจล่ากำลังคิดหาทางอยู่นั้นอยู่จอมมารก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อน

"เห้ย...เห้ย...โรส...แองเจล่า นี้พวกแกล้อเล่นหรอหะ เอาจริงกันแล้วหรอหะ? "จอมมารถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เจือปนด้วยความผิดหวังที่เด่นชัดมาก จนพวกเธอทั้งสองคนรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่าจอมมารกำลังผิดหวังกับพวกเธอแต่ในขณะที่พวกเธอกำลังจะพูดออกไปนั้น จอมมารได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง"เห้ย พวกมึงทั้งสองมันไร้ประโยชน์!" จอมมารพูดขึ้นด้วยเสียงที่เยือกเย็นและน่ากลัวจนโรสกับแองเจล่า รู้สึกกลัวอย่างมากแต่ในขณะเดียวกัน พวกเธอกับรู้สึกไม่ยอมรับรู้สึกไม่เป็นธรรม

"แต่ ฉันถนัดใช้เวทโจมตีนะ ฉันใช้ศิลปะการต่อสู้ไม่เป็นสักนิดเดียว"

โรสได้พูดแก้ต่างเพื่อที่จะขอโอกาสอีกครั้งแต่ดูเหมือนจอมมาร จะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่นัก เขาปล่อยแรงกดดันออกมา

"หึ หึ หึ หึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่าๆๆๆ"

จอมมารเริ่มหัวเราะออกมาอย่างน่าขนลุก ในขณะเดียวกันที่เขาหัวเราะราวกับฟ้าดินเปลี่ยนสีวงเวทบนฟ้า หายไปจนกลับมาเห็นท้องฟ้าทีแจ่มใสอีกครั้ง แต่อยู่เมฆบนฟ้าก็รวมตัวกันจนมืดท้องฟ้ามืดสนิท จอมมารได้พูดต่อว่า

"ก็เอาสิ ข้าขอพูดตรงๆเลยนะ โรส แองเจล่า ถ้าพวกแกไม่แกร่งขึ้น แกจะได้ทำให้ผู้กล้าเสียใจอย่างใหญ่หลวงเลยละ........เพราะฉะนั้นจงเก่งขึ้นเพื่อผู้กล้าซะ เขาต้องพึ่งพวกเธอ"

จอมมารเริ่มด้วยการข่มขู่ และเสียงค่อยๆเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนในประโยคสุดท้าย

"เข้ามา!!!"

ฟุบ ผั่ว ผั่ว ผั่ว บึ้ม

หลังจากจอมมารพูดจบ ทั้งจอมมารและแองเจล่าก็เริ่มเข้าต่อสู้กันอีกครั้งด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม จนมองไม่ทันเห็นเพียงแสงสองสีที่เข้าปะทะกันอย่างรุนแรงและดุเดือดเท่านั้น การปะทะกันแต่ละครั้งนั้นรุนแรงจนทำให้พื้นดินแตกกระจายเป็นหลุมเป็นบ่อ ไปทั่วพื้นที่ ในขณะเดียวกัน โรสนั้น บ้างอย่างกลมๆสีแดงคล้ายลูกแก้วออกมาจากเสื้อของเธอใช่แล้วมันคือ เลือดของพวกมนุษย์ถ้ำที่เธอได้จัดการไปในครั้งก่อนและใช้เวทในการบีบอัดให้มันกลายเป็นลูกแก้ว

จากนั้นโรสก็ได้ทำการร่ายเวทบางอย่างทำให้ลูกแก้วค่อยๆขยายออกและกลับมาเป็นเลือดที่มีปริมาณมหาศาลเลือดพวกนี้ ได้ลอยอยู่รอบตัวของโรสในตอนนี้ โรสได้กลับมาอยู่ในร่างแท้จริงของเธอแล้ว เธอดูเหมือนผู้หญิงวัยประมาณ 20 กว่าๆ ที่มีรูปร่างสวยงามราวกับนางฟ้าทำให้คนที่มองดูการต่อสู้อยู่อย่างผู้นำองค์กร SCP และลินลี่ถึงกับอึ้งกับภาพที่เห็น

"สวย...เป็นบ้า" ผู้นำองค์กร SCP พูดออกมาอย่างเลื่อนลอยราวกับสติไม่ได้อยู่กับตัวเขาเองในขณะที่คนอื่นกำลังตะลึงอยู่ โรสกลับกำลังเครียจเธอไม่รู้จะใช้เวทมนบทไหนในการโรมตีจอมมารดีเพราะมันเสี่ยงที่จะโดนแนวหน้าอย่างแองเจล่า แต่เพียงไม่นานเธอก็ตัดความคิดทั้งหมดออกไปและตัดสินใจที่จะค่อยสนับสนุนแองเจล่าแทน

บึ้ม ผั่ว ผั่ว

เสียงของการปะทะกันยังดังอย่างต่อเนื่อง แองเจล่าเข้าปะทะกับจอมมารด้วความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ แต่ทุกครั้งเธอกลับโดนสวนกลับตลอด การโจมตีของแองเจล่าไม่สามารถที่จะได้สัมผัสโดนจอมมารได้เลย แม้เพียงปลายนิ้ว 'ไม่ยอมแพ้หรอก!!'แองเจล่าตะโกนในใจ พร้อมกับชกหมัดออกไปเต็มแรง แต่กลับโดนจอมมารเล่นงานที่ข้อต่อของแขน

ในขณะนั้นเอง จอมมารง้างหมัดกำลังจะชกสวนกลับ แต่จอมมารกลับถอยกลับไปก่อนที่จะมี หอกเลือดพุ่งมาปักข้างหน้าของแองเจล่า แองเจล่ารู้ได้ทันทีว่าเป็นการโจมตีสนับสนุนของโรส เธอหันไปพยักหน้าขอบคุณให้ทีนึงและหันกลับมา จดจ่อกับการต่อสู้ต่อ ในขณะที่เธอจะพุ่งเข้าไปเธอพึ่งสังเกตที่แขนข้างขวาของเธอ ที่ถูกจอมมารเล่นงานเมื่อกี้ ว่ามันหักและบิดไปอย่างน่าหวาดกลัว

"...?"

'ทำไมแขนเราถึงไม่กลับมาเป็นปกติละ?'แองเจล่าได้แค่คิดและสงสัยอยู่ในใจเท่านั้น เพราะพลังของคำสาปอมตะของแองเจล่านั้นนั้นปกติแล้วไม่ว่าเธอจะโดนอะไรไปรุงแรงแค่ไหนก็จะกลับมาเป็นปกติแทบจะทันทีแต่ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกเจ็บหรอกนะ เพียงแค่เธอชินแล้วเท่านั้น

"คงสงสัยละสิ เรื่องการโจมตีของข้าเมื่อกี้"

จอมมารหยุดการโจมตีและพูดขึ้นมาจี้จุดแองเจล่าพอดี

"แผลนั้นไม่ใช่ว่ามันจะไม่หายหรอกนะ มันทำให้หายได้แต่จะใช้เวลานานหน่อยเพราะข้าแอบใส่พลังเวทลงไปเล็กน้อยเพื่อขัดขวางพลังฟื้นตัวของเจ้าก็เท่านั้นละแองเจล่าเอย การสู้แบบเอาตัวเขาแลกหนะมันไม่ดีหรอกนะไม่ว่าเจ้าจะเป็นอมตะหรือไม่ก็ตาม เพราะมันจะทำให้เจ้าช้าลงและค่อยๆหมดทางสู้ไปทีละนิด ถ้าคู่ต่อสู้ของเจ้ารู้จักวิธีที่จะขัดขวางพลังฟื้นฟูแบบที่ข้าทำหนะนะ อืม...." จอมมารพูดและหยุดไปเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างและพูดต่อ "การต่อสู้แบบเอาตัวเข้าแลกหนะมันก็ไม่ดีจริงๆแต่ข้าขอ ยกเว้นคนนึง"จอมมารพูดพลางหันไปมองที่ผู้กล้า

"ผู้กล้ามันมีพลังในการฟื้นฟูที่มากกว่าเจ้ามาก มันเลยทำได้หนะนะ แต่มันไม่ดีหรอกข้าแนะนำ"จอมมารหยุดพูดไปอีกครั้งก่อนที่จะเริ่มทำหน้าน่ากลัวอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ"เอาหละ จัดมาให้เต็มที่เลย ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะให้โอกาสโจมตีข้าแล้วนะโจมตีข้ามาให้เต็มที่เลย!"

แองเจล่าและโรสหันไปมองหน้ากันเล็กน้อย จอมมารตอนนี้เข้ายืนอยู่นิ่งๆราวกับเขากำลังรอการโจมตีของพวกเธออย่างตั้งใจแต่พวกเธอยังคงมอง เห็นรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากของจอมมารได้อย่างชัดเจนพวกเธอไม่รู้ความหมายของมันแต่ก็ดีกว่ารอยยิ้มที่น่าขนลุกตอนแรกละนะ พวกเธอทั้งสองคนหันมามองหน้ากันอีกครั้ง

ก่อนที่แองเจล่าจะเข้าไปหาโรสและเริ่มวางแผนกันเล็กน้อย เพียงไม่นานทั้งสองคนก็มองหน้ากันและพยักหน้าให้กัน

"คุณจอมมาร ขอโทดที่ให้ค่อยนะค่ะ จะเริ่มแล้วนะ! อย่าขยับจากตรงนั้นละ!"

โรสตะโกนขึ้นและเริ่มร่ายเวทมน มีวงเวทขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นที่จุดที่เธอยืนอยู่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นมืดครึ้มเหมือนฝนจะตก พื้นดินเริ่มสั่นไหว ลมเริ่มพัดอย่างรุนแรง ห่างไปไม่มากมีไฟขนาดใหญ่ลุกโหมขึ้น ส่วนแองเจล่านั้น ไม่ได้พุ่งเข้าไปโจมตีหากยืนอยู่ที่เดิมและถอยไปอยู่ข้างหลังโรสเล็กน้อย

"ถล่มฟ้า ทลายปฐพี!!"

หลังจากที่โรสได้พูดคำนี้ออกมา แผ่นดินไหวอย่างรุนแรงจนทำให้จอมมารเสียหลักเล็กน้อยแต่ก็ไม่ล้มลงไปและกลับมายืนปกติได้อีกครั้งแต่ในขณะนั้น อยู่ๆก็มีสายฟ้าฟาดลงมาใส่ จอมมารอย่างรุนแรงจนเสียงดังสนัน หลังจากสายฟ้าฟาดครั้งแรกตามมาด้วยครั้งที่สอง สามสี ผ่านในไม่กี่วิและยังฟาดลงมาเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันฝนก็ตกลงมา แต่ที่ตกลงมาไม่ใช่ฝนกลับเป็นน้ำแข็ง น้ำแข็งหยุดลงกลางอากาศก่อนจะกลายเป็นหอกแหลม และพุ่งเข้าหาจอมมารอย่างไร้ปราณี ในไม่กี่วิต่อมาก็เกิดพายุไฟขนาดใหญ่ขึ้น ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหาจอมมาร

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง ตูม บึ้ม ครืน

มีเสียงดังเกิดขึ้นมากมายจนไม่อาจบรรนยายได้ ทุกยอย่างที่พูดมานั้นเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วิหลังจากที่โรสร่ายเวทเสร็จเท่านั้น ภาพตรงหน้าทำให้แองเจล่าหันมามองโรสเล็กน้อย ด้วยความชื่นชม เพราะเธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แต่แองเจล่าก็เริ่มสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ เลือดปริมารมหาศาลก่อนหน้านี้กำลังลดลองอย่างรวดเร็ว เพื่อเติมเต็มพลังเวทที่ใช้ไป ทำให้ความยินดีเริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวล

'เหมือนว่าจะไม่ได้ผลเลยนะ'โรสพอจะรู้ผลเพราะพลังของจอมมารนั้นไม่อ่อนแรงลงเลยแม้เธอจะมองไม่เห็นก็ตามแต่เธอสามารถสัมผัสได้ เมื่อเห็นดังนั้นโรสจึงลดมือลงในตอนที่โรสลดมือลงนั้นทุกอย่างราวกับความฝัน การโจมตีทั้งหมดราวกับหายไปในอากาศ เหลือเพียงร่องรอยของการโจมตีที่ดุเดือดเท่านั้น แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือจอมมารนั้นไม่เป็นอะไรเลยเขายังคงยืนอยู่ที่เดิมสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือ มีกระดูกหัวของมังกรขนาดใหญ่ครึ่งบนลอยอยู่บนหัวของจอมมาร ใช่แล้วการโจมตีทั้งหมดถูกรับโดยหัวของมังกรกระดูกครึ่งบนนั้น

เมื่อจอมมารเห็นว่าการโจมตีหยุดลงแล้วเขาก็แค่มองมาทางแองเจล่าราวกับเป็นการท่าทายให้เธอเข้ามาหาเขาเองแม้แองเจล่าจะตกใจที่จอมมารโดนโจมตีจากทุกทิศทางขนาดนี้ยังไม่มีแผลสักแผลเดียว

'การโจมตีของเราไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียวหรอ ไม่ยังหรอกอีกสักครั้งด้วยเวทนี้ละต้องทำให้ได้'โรสคิดพลางประสานมือไว้ข้างหน้า และเริ่มร่ายเวทวงเวทสีแดงขนาดใหญ่สีแดงเกิดขึ้นนะจุดที่โรสได้ผสานมือกันเอาไว้ ขณะเดียวกันทางจอมมารเห็นว่าทางแองเจล่าไม่ยอมเข้ามา เขาจึงคิดที่จะเข้าไปเอง เมื่อคิดได้ดังนั้นเข้าจึงเริ่มเคลื่อนที่ทันทีโดยเริ่มจากการเดินช้าๆ และค่อยๆเพิ่มความเร็ว

ที่จอมมารทำแบบนี้เพราะเขาจะดูว่าแองเจล่าจะเข้ามาไหมโดยไม่สนใจโรสเลยสักนิดเพราะโรสได้ใช้สิทโจมตีเขาไปแล้วรอบนึงเขาจึงไม่สนใจเธออีก แต่ตอนที่เข้ามาได้ครึ่งทางนั้นทางโรสดูเหมือนว่าจะร่ายเวทเสร็จแล้ว

"จอมมารถ้าคุณรับการโจมตีนี้โดยไม่ตายได้ ถือว่าคุณเก่งมาก"โรสตะโกนขึ้นมาในตอนที่วงเวทข้างหน้าของเธอเรื่องแสงสีแดงที่แจ่มชัดจนแสบตา

"ลำแสงทำลายล้าง!!!!"

สิ้นสุดเสียงพูดที่วงเวทข้างหน้าของโรสก็มีลำแสงสีแดงเข้มพุ่งเข้าใส่จอมมารทันที จอมมารที่เห็นดังนั้นจอมมารไม่รอช้าเอากระดูกมังกรส่วนบนที่ยังลอยอยู่บนหัวของจอมมารลงมากันทันที การโจมตีของโรสนั้นรุนแรงมากจนสามารถดันจอมมารถอยหลังไปไกลถึง 300 เมตรเลยทีเดียวก่อนจะหยุดลง ชั่วพริบตาที่หยุดลงนั้นจอมมารได้ทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคน เพราะในวินาทีที่หยุดลงจอมมารฝังเท้าลงพื้นดินและดีดตัวเองดันลำแสงทำลายล้างของโรสกลับทันทีการดันกลับทำให้ ลำแสงทำลายล้างเสียสมดุลและแตกกระจายไปรอบทิศ เกิดหลุมและบ่อมากมาย

ภาพนี้ทำให้โรสที่ใช้พลังทั้งหมดไปกับการโจมตีครั้งนี้ถึงกับช็อคพูดอะไรไม่ออก และเพราะพลังเวทหมดตอนนี้โรสจึงกลับมาเป็นร่างเด็กเรียบร้อยแล้ว ขณะเดียวกันทางแองเจล่านั้นเห็นท่าไม่ดี เธอจึงเตรียมตัวทันทีเธอรอ รอจังหวะที่ลำแสงทำลายล้างจะหายไปและเธอจะเข้าไปทันทีในจังหวะนั้น

หวืดดด เพล้ง

เสียงของวงเวทของลำแสงทำลายล้างแตกลงทำให้ลำแสงทำลายล้างหายไปเหลือเพียงรอยเผ่าไหม้ที่หน้าดินเท่านั้น ในวินาทีต่อมาแองเจล่าดีดตัวเข้าไปหาจอมมารทันที ส่วนทางจอมมารยังคงใช้หัวมังกรกระดูกครึ่งบนกำบังอยู่จึงไม่เห็นเหตการด้านหน้าแต่เขากำลังตรงเข้าหาโรสและแองเจล่าอย่างรวดเร็ว แองเจล่าที่กระโดดเข้าไปนั้นง้างหมัดข้างขวาขึ้น และรวบรวมพลังเอาไว้ที่แขนข้างขวาจนมันขยายขึ้นมาเล็กน้อย

"หมัดถลวงผา!!"

บึ้ม แกร๊ก แกร็ก แก๊ก ผั่ว

แองเจล่าพูดขึ้นและชกออกไปทันทีด้วยพลังทั้งหมดที่มีทำให้จุดที่ปะทะกันนั้นเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่เกิดจากแรงปะทะ หมัดนี้ของแองเจล่านั้นรุนแรงมากจนทำให้หัวของมังกรกระดูกครึ่งบน ค่อยๆร้าวและแตกไปในที่สุดแต่ยังไม่จบแค่นั้นหมัดนี้ยังไม่หมดกำลังจึงตรงเข้าหน้าของจอมมารอย่างจังจึงหมดกำลังลง แต่แขนของแองเจล่าเนื่องจากรับแรงกระแทกมากไปจึงทำให้บิดเบี้ยวผิดรูปอย่างหน้ากลัว ส่วนทางจอมมารนั้นถูกชกจนหน้าหันแต่ไม่ได้ปลิวไปไหนเขาหันกลับมายิ้ม

"หืม......เก่งดีนี้ทะลวงการป้องกันของข้าได้ถึงจะเป็นเพราะข้าจงใจทีี่จะไม่ส่งพลังเข้าไปซ่อมแซมก็ตาม เพราะการป้องกันของข้ารับเวทใหญ่มาถึงสองครั้งจึงทำให้มันเปราะลง เจ้าจึงชกทะลวงเข้ามาได้ทำให้ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ฮ่าๆ พวกเจ้าทั้งสองคนผ่านการทดสอบแล้ว...เหลือคนสุดท้าย" จอมมารพูดพลางหันหน้าไปมองลินลี่

"เอ๊ะ?"

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________