[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】

        ค่ายฝึกอบรมอัจฉริยะ สนามฝึกพิเศษ

        สนามฝึกแห่งนี้กว้างใหญ่มาก เกือบเทียบเท่าสนามฟุตบอล

        โดยรวมแล้วสนามฝึกมีทางเข้าออกแปดทาง มีห้องฝึกพิเศษกระจายอยู่ตามทิศทางต่างๆ ภายในสนามฝึก

        ณ บริเวณทางออกแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มสามคนเดินออกมาพลางสนทนากัน

        “ช่วงนี้รู้สึกว่าพัฒนาไปมากเลย ครั้งหน้าอาจจะลองเข้าไปในห้องแรงโน้มถ่วงสองเท่าดู คราวหน้าพวกนายช่วยจับตาดูให้ดีนะ ฉันไม่อยากเลือดออกภายในจนต้องเข้าห้องพยาบาล…”

        “ไม่มีปัญหา แต่เรื่องหารค่าห้องตกลงกันแล้วนะ ถ้าเข้าไปสองเท่า นายต้องออกคะแนนส่วนใหญ่แล้วละ”

        “ได้สิ ฉันออกให้ครึ่งหนึ่งเลย…”

        สำหรับนักเรียนระดับล่างของค่ายฝึกอบรมอัจฉริยะ การได้คะแนนสะสมนั้นยากยิ่งนัก แต่ละคะแนนมีค่าอย่างมาก

        แต่ค่าใช้จ่ายในการใช้ห้องฝึกกลับสูงลิ่ว ทำให้การใช้ห้องฝึกร่วมกันหลายคนกลายเป็นทางเลือกที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในปัจจุบัน

        ไม่เพียงแต่จะสามารถเพิ่มมูลค่าของการเช่าห้องฝึกหนึ่งครั้งให้สูงสุดได้เท่านั้น ระหว่างฝึกฝนยังสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้ ป้องกันอุบัติเหตุ

        ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้นเอง ก็มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาตรงหน้าพวกเขาทั้งสาม

        คนผู้นี้เพียงแค่ท่วงท่าการเดินก็รวดเร็วอย่างยิ่ง เพียงพริบตาเดียว ร่างของเขาก็หายไปจากสายตาของทั้งสาม

        รู้สึกเพียงเหมือนมีลมพัดผ่านใบหน้า

        เมื่อพวกเขารู้สึกตัวอีกครั้ง ก็พบว่าร่างกายของตนเองไม่รู้เป็นอะไรถึงได้เบี่ยงออกด้านข้าง เปิดทางให้คนผู้นั้นเดินผ่านไปได้อย่างพอดิบพอดี

        “เดินอะไรของเขา ลมแรงขนาดนี้?”

        เด็กหนุ่มคนหนึ่งพึมพำด้วยความสงสัย

        “ช่างลมอะไรนั่นเถอะ ไปกันเถอะ ยังต้องไปทำงานอีกนะ”

        เพื่อนร่วมทางเรียก

        เด็กหนุ่มพยักหน้า กำลังจะเดินต่อไป ก็สังเกตเห็นว่าเพื่อนอีกคนในกลุ่มกำลังหันหลังให้พวกเขา มองไปที่ด้านหลังของคนที่เพิ่งเดินผ่านพวกเขาไปอย่างไม่ละสายตา

        “เป็นอะไร? เห็นสาวสวยเหรอ?”

        เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปโบกตรงหน้าเพื่อนร่วมทาง

        ดวงตาของเพื่อนร่วมทางกลับเปล่งประกายออกมาเล็กน้อย ราวกับค้นพบบางสิ่งบางอย่าง

        “คนที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้ พวกนายรู้สึกอะไรบ้างไหม?”

        “คนไหน?”

        ทั้งสองคนมองตามสายตาของเพื่อนร่วมทางไป เห็นเพียงแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปแล้ว

        “เร็วมาก!”

        แววตาของทั้งสองคนแข็งกร้าวขึ้น

        นี่มันเร็วอะไรขนาดนี้ เดินเท้าแท้ๆ แต่แทบจะหายไปจากสายตาแล้ว

        “ลู่เซิ่งไง หมอนั่นคือลู่เซิ่งจากเมืองไป๋เหอ!”

        เพื่อนร่วมทางร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

        “หมอนี่ตั้งแต่เข้าค่ายมาวันที่สองก็แทบไม่ออกจากห้องเลย นอกจากโรงอาหารแล้ว ที่อื่นไม่เคยไปเลย วันนี้มาที่สนามฝึกได้เนี่ยนะ ข่าวใหญ่เลย!”

        ดวงตาของอีกสองคนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

        “จริงเหรอ?”

        “จริงแท้แน่นอน เมื่อกี้เพิ่งเดินผ่านพวกเราไปเอง”

        “เร็ว! ตามไปดู!”

        ทั้งสามคนไม่คิดที่จะจากไปแล้ว และด้วยความอยากรู้เรื่อง พวกเขาจึงวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

        ...

        “นี่คือห้องฝึกแรงโน้มถ่วงที่ว่าเหรอ?”

        ลู่เซิ่งสำรวจห้องเล็กๆ ตรงหน้า

        บนกำแพงด้านนอกห้องติดกระจกมองทางเดียวขนาดใหญ่ สามารถมองเห็นภาพภายในห้องได้อย่างชัดเจน

        ภายในว่างเปล่า กำแพงเป็นสีดำสนิท

        ห้องฝึกแรงโน้มถ่วงแบบนี้มีทั้งหมดหกห้อง ส่วนใหญ่วางเปล่า มีเพียงหนึ่งหรือสองห้องเท่านั้นที่มีคนยืนอยู่ด้านนอก สายตาทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่กระจกตรงหน้า

        “เข้าไปดูหน่อย”

        ลู่เซิ่งหยิบบัตรประจำตัวออกมา รูดที่เครื่องรูดบัตรนอกห้องฝึกแรงโน้มถ่วง

        เครื่องรูดบัตรแสดงตัวเลข 365

        ลู่เซิ่งมีคะแนนสะสมทั้งหมดหนึ่งพันคะแนน อยู่ในห้องมานานขนาดนี้ ยังเหลืออีกมาก

        “สิบคะแนนต่อชั่วโมง…”

        ลู่เซิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจ “งั้นเอาสามชั่วโมงก่อนก็แล้วกัน”

        ยังไงซะก็ยังไม่ถึงเวลาอาหาร

        เครื่องรูดบัตรหักคะแนนสะสม จำนวนคะแนนสะสมกลายเป็น 335

        จากนั้นประตูด้านหน้าห้องฝึกก็ส่งเสียง “ติ๊ง” ประตูเปิดออกโดยอัตโนมัติ

        ลู่เซิ่งเดินเข้าไป

        บริเวณทางเข้ามีพื้นที่ว่างเล็กน้อย ข้างๆ มีข้อควรระวังติดอยู่เรียงราย

        “ต้องถอดรองเท้า ห้ามนำสิ่งของใดๆ ติดตัว…”

        ลู่เซิ่งทำตามอย่างเคร่งครัด หยิบของทั้งหมดในกระเป๋าออกมา วางไว้บนชั้นวางของเฉพาะ จากนั้นก็เดินเท้าเปล่าเข้าไปในห้อง

        พื้นห้องไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร นุ่มมาก

        ถ้าจะให้พูดด้วยคำที่เป็นนิยมก็คือ “ความรู้สึกเหมือนเหยียบอึ” คนเดินบนนั้นพื้นก็จะยุบตัวลงเล็กน้อย

        ลู่เซิ่งเดินไปที่ศูนย์กลางของห้อง บนพื้นมีรีโมทสีขาววางอยู่

        มองแวบเดียวก็รู้ว่าใช้สำหรับปรับระดับแรงโน้มถ่วง

        “ลองแรงโน้มถ่วงหนึ่งเท่าดูก่อนก็แล้วกัน...”

        ไม่ได้หายใจลึกๆ ไม่ได้เตรียมตัวอะไร

        ลู่เซิ่งกดปุ่มเริ่มต้นบนรีโมทในมืออย่างสบายๆ

        ...

        “บ้าเอ๊ย ไอ้หมอนี่ไม่วอร์มร่างกายเลยเหรอ?”

        นอกห้องแรงโน้มถ่วง ชายหนุ่มสามคนมองดูลู่เซิ่งที่กำลังเอื้อมมือเตรียมกดปุ่มเริ่มต้น ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

        “หมอนี่ไม่ได้ฝึกฝนในค่ายฝึกนานเกินไปแล้ว แม้แต่สามัญสำนึกพื้นฐานก็ไม่มีแล้ว…”

        เด็กหนุ่มคนหนึ่งส่ายหัวกล่าว “ห้องฝึกแรงโน้มถ่วงไม่ใช่ของเล่น เป็นนักสู้ทางการ เส้นเอ็นและกระดูกอาจจะไม่เป็นไร สามารถทนต่อการเปลี่ยนแปลงแรงดันภายนอกได้

        แต่อวัยวะภายในที่เปราะบางน่ะไม่ง่ายขนาดนั้น ถ้าไม่วอร์มร่างกายให้ดี เตรียมร่างกายให้พร้อม ก็อาจจะทำให้อวัยวะภายในฉีกขาดและมีเลือดออก

        ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนพวกเราเข้าไปครั้งแรกเป็นยังไง?...”

        “เมื่อก่อนเขาปากดีนักนี่ ให้เจ็บตัวซะบ้าง จะได้จำ!”

        ชายหนุ่มอีกคนกล่าวด้วยความสะใจ

        อีกสองคนพยักหน้าอย่างรู้กัน

        “ติ๊ง”

        เสียงแจ้งเตือนการเปิดใช้งานแรงโน้มถ่วงดังขึ้น

        ชายหนุ่มทั้งสามจ้องมองไปที่ลู่เซิ่งในห้องด้วยรอยยิ้ม เตรียมพร้อมที่จะดูเรื่องสนุกที่จะเกิดขึ้นต่อไป

        ยังไงซะนอกห้องฝึกก็เป็นกระจกมองทางเดียว ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลู่เซิ่งจับได้

        “ทำไมไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?”

        “หรือว่าเขายังไม่ได้เปิด?”

        “เปิดแล้ว”

        ชายหนุ่มคนหนึ่งจงใจมองไปด้านข้าง ทุกห้องจะมีจอแสดงผลเล็กๆ แสดงค่าแรงโน้มถ่วงภายในห้อง

        ตอนนี้บนจอแสดงผลกำลังแสดงผลอยู่ เปิดใช้งานแรงโน้มถ่วงหนึ่งเท่าแล้ว

        “แล้วทำไมเขาถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?”

        ชายหนุ่มคนหนึ่งไม่เชื่อ เดินเข้าไปใกล้ๆ พยายามที่จะมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

        ลู่เซิ่งในห้องมีสีหน้าสงบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา

        “แม้แต่สีหน้าก็ไม่เปลี่ยนแปลง!”

        “หรือว่า…”

        ชายหนุ่มอีกคนกำลังจะพูดสิ่งที่คาดเดา ในขณะนั้นเองก็เห็นลู่เซิ่งในห้องยกมือขึ้นทันที แล้วเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างรวดเร็ว

        หมัดเร็วจนมองไม่เห็น

        “เปาะ”

        ทั้งสามคนชะงัก มองหน้ากัน

        “เมื่อกี้มัน…เสียงแหวกอากาศของหมัดเหรอ?”

        ทั้งสามคนงงงัน

        ห้องฝึกแรงโน้มถ่วงมีฉนวนกันเสียง เสียงจากข้างในส่งออกมาข้างนอกจะลดลงและผิดเพี้ยนไป ดังนั้นเสียงแหวกอากาศของหมัดที่ส่งมาถึงหูของพวกเขาจึงเหลือเพียงเสียงเบาๆ เหมือนฟองอากาศแตก

        “ให้ตายสิ!”

        ชายหนุ่มคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา “เรื่องจริงเหรอเนี่ย! ฉันอยู่ในห้องแรงโน้มถ่วงหนึ่งเท่าแค่ขยับตัวนิดหน่อยก็ลำบากแล้ว ไอ้หมอนี่ถึงขนาดต่อยจนเกิดเสียงแหวกอากาศได้?!”

        ใครที่มีความรู้ด้านศิลปะการต่อสู้ก็จะรู้ดี

        ถ้าอยากจะต่อยให้เกิดเสียงแหวกอากาศในอากาศได้ ความเร็วของหมัดต้องเร็วถึงระดับหนึ่ง

        อีกสองคนก็ไม่อยากจะเชื่อ

        ในขณะนั้นเอง พวกเขาเห็นกับตาว่าลู่เซิ่งในห้องลดมือลง แล้วหยิบรีโมทขึ้นมากดอีกครั้ง

        “ติ๊ง”

        เสียงแจ้งเตือนการเปลี่ยนแปลงแรงโน้มถ่วงของห้องฝึกแรงโน้มถ่วงดังขึ้น

        ทั้งสามคนหันไปมองที่จอแสดงผลนอกห้องทันที

        เห็นเพียงว่า บนจอแสดงผลมีข้อความที่ชัดเจนปรากฏขึ้น เปิดใช้งานแรงโน้มถ่วงสี่เท่าแล้ว

        ดวงตาและปากของทั้งสามคนค่อยๆ อ้ากว้างขึ้นแทบจะพร้อมกัน

        ราวกับเป็นแฝดสาม หน้าตาและการกระทำสอดคล้องกัน หันไปมองฉากในห้องแรงโน้มถ่วง

        คราวนี้ ลู่เซิ่งในห้องก็มีอาการเปลี่ยนแปลงและตอบสนองบ้างแล้ว

        ความรู้สึกผ่อนคลายและสบายๆ บนใบหน้าของลู่เซิ่งหายไป สีหน้าดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย

        เขาขยับร่างกาย ลุกขึ้นจากพื้น แล้วเริ่มขยับมือและเท้าช้าๆ

        “บ้า...เอ๊ย...”

        ชายหนุ่มคนหนึ่งส่งเสียงอุทานออกมาจากปากด้วยความตกตะลึง

        “สี่เท่า สี่เท่าแล้วยังขยับได้อีก? พวกนายรีบหยิกฉันที ดูว่าฉันกำลังฝันไปไหม!”

        เพื่อนร่วมทางของเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเท่าไร สีหน้าเหมือนเห็นผี เต็มไปด้วยความงุนงง

        ทั้งสามคนยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูลู่เซิ่งในห้องเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง แถมความเร็วในการเคลื่อนไหวก็เร็วขึ้น ความถี่ก็สูงขึ้นเรื่อยๆ...

        “วันนี้พัฒนาขึ้นนะ ในแรงโน้มถ่วงสองเท่าทนได้นานขึ้นยี่สิบกว่าวินาที...”

        ประตูของห้องฝึกแรงโน้มถ่วงข้างๆ เปิดออก หญิงสาวหน้าซีด เต็มไปด้วยเหงื่อเดินออกมาจากข้างใน

        เพื่อนที่รออยู่หน้าประตูรีบเข้าไปประคองเธอ พร้อมกับชมเชยด้วยรอยยิ้ม

        หญิงสาวเค้นรอยยิ้มออกมาบนใบหน้าที่ซีดเซียว เห็นได้ชัดว่าตัวเองก็ดีใจมากเช่นกัน

        ทั้งสองคนคุยกันครู่หนึ่ง ก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่อยู่ข้างๆ

        “ดูพวกสามคนนั้นสิ ทำหน้าตลกชะมัด!”

        “พวกเขากำลังดูอะไรกันอยู่? เข้าไปดูหน่อย”

        หญิงสาวทั้งสองเดินเข้าไปด้วยความสงสัย เหลือบมองข้อมูลบนจอแสดงผลหน้าประตูแวบหนึ่ง

        “แรงโน้มถ่วงสี่เท่า?!”

        สีหน้าของหญิงสาวทั้งสองเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเธอวิ่งไปที่หน้ากระจกอย่างรวดเร็ว

        “เฉาหย่งอยู่ในนั้นหรือเปล่า? เหมือนว่าในค่ายฝึกทั้งหมดจะมีแค่เขาที่เข้าไปในห้องแรงโน้มถ่วงสี่เท่าได้!”

        ในไม่ช้า ร่างที่กำลังเตะและต่อยอย่างต่อเนื่องก็ปรากฏสู่สายตาพวกเธอ

        หญิงสาวทั้งสองตกตะลึงไปชั่วขณะ ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน

        ใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไปเหมือนกับชายหนุ่มทั้งสามก่อนหน้านี้

        “ให้ตาย...เถอะ...”

        ทั้งห้าคนยืนจ้องอยู่หน้ากระจกเป็นเวลานาน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีคนได้สติและตอบสนอง

        “ฉันจะไปตามคนมา! นี่มันเกินไปแล้ว...”

        พูดจบก็วิ่งหายไปในพริบตา