ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]

87 1-2

ตอนที่159 ชัยชนะ (1)

เซียถงทราบดีว่าเมื่อพวกที่แอบเฝ้าติดตามหลิวซูเห็นว่า นางกำลังหลอมกลั่นโอสถพวกมันจะต้องรอให้นางหลอมกลั่นโอสถเสร็จก่อน ถึงค่อยลงมือช่วงชิงมาเก็บไว้กับตัว และถึงแม้โอสถเหล่านั้นจะไม่มีประโยคสำหรับคนพวกนั้นแต่หากนำไปขายก็ได้เงินกลับมาจำนวนไม่น้อยเลย

ต้องขอบใจหลิวซูที่มันแกล้งทำเป็นหลอมกลั่นโอสถได้แนบเนียนส่งผลให้นางสามารถหลอมกลั่นโอสถได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีบุคคลที่สามเข้ามารบกวนเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าที่เคยมืดสนิทเวลานี้เริ่มทอแสงแรกอรุณสว่างไสวขึ้นบางส่วนแล้วเซียถงนั่งขัดสมาธิบนเก้าอีและหลับตาลง

ในขณะเดียวกัน ณห้องหลอมกลั่นของอาคารแขนงวิชาโอสถเย่หลีเทียนเหม่อมองกองสมุนไพรทั่วพื้นที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพร้อมสีหน้าเศร้าสร้อยทั้งยังมีเงาร่างอีกคนที่ตามติดอยู่ด้านหลัง ซึ่งก็คือไป๋หลี่เย่ที่อยู่ข้างนอกชะโงกหน้าเข้ามาแอบดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ

สรุปสุดท้ายนี้เซียถงสามารถหลอมกลั่นโอสถได้จริงหรือไม่?ในตอนแรกที่เขาและไป๋หลี่เย่พบเห็นภาพฉากที่เงาร่างสีดำกำลังมุ่งสมาธิอยู่กับเตาหลอมโอสถตรงหน้า ทั้งคู่ล้วนปั้นสีหน้าตื่นตกใจยิ่งยวดและยังซ่อนตัวอยู่หน้าประตูห้องหลอมกลั่น เฝ้ามองอย่างเงียบงันอยู่สักพักใหญ่จนกระทั่ง ผ่านไปเป็นเวลานานก็ยังเห็นกองสมุนไพรทมเรียงรายอยู่ข้างโต๊ะไม่เห็นจะนำลงไปใส่เตาหลอมเสียทีในเวลานั้นเย่หลีเทียนก็เริ่มชักรู้สึกแปลกใจ

เพราะภาพฉากตรงหน้าเห็นเพียงว่านางเอาแต่ทำมือทำไม้พัลวันยุ่งยามอยู่แต่กลับสมุนไพรต้นสองต้นไม่เห็นเริ่มกระบวนการหลอมกลั่นเสียที เห็นเฝ้าสังเกตการณ์นานเท่าไหร่เย่หลีเทียนก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นมาเท่านั้นแผ่นหลังถึงกับเย็นสะท้านในบัดดล

หากคนที่อยู่ข้างในนั้น...ไม่ใช่เซียถงขึ้นมาล่ะ? ชั่วอึดใจต่อมาเย่หลีเทียนพลันตอบสนองในทันใด ยื่นมือออกไปผลักประตูให้เปิดออกรีบพุ่งเข้าจับตัวตลบหลังอีกฝ่ายด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด

ทันทีที่ดึงผ้าคลุมศีรษะของอีกฝ่ายออกก็ปรากฏผมยาวสลวยสีเงินประกายต่อหน้าต่อตาของเย่หลีเทียนคนที่อยู่เบื้องหน้าของเขาหันศีรษะย้อนกลับมามองแลเห็นแค่เพียงดวงตาสีแดงทับทับอยู่คู่หนึ่งเท่านั้น

นี่ไม่ใช่เซียถง!หนึ่งความคิดผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที และเพียงอึดใจต่อมา ร่างๆนั้นก็อันตรธานร่างหายตัวไปกลงอากาศ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนแม้กระทั่งเย่หลีเทียนยังไม่ทันตอบสนองด้วยซ้ำและใช้เวลาครุ่นคิดอยู่สักครู่ใหญ่ ถึงเพิ่งจะทราบในภายหลังว่า ร่างๆนี้หาใช่มนุษย์ แต่เป็นจิตวิญญาณแห่งยุทธภัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์สักชิ้นหนึ่งเมื่อนึกถึงจุดนี้ สีหน้าการแสดงออกของเขาก็มืดทมิฬลงจนน่ากลัว

“อัครมหาเสนาบดีเย่เซีย...เซียถงอยู่ที่ไหน?”

ไป๋หลี่เย่ย่างเท้าก้าวเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆ เบื้องหน้าพบเห็นเพียงห้องหลอมกลั่นที่แสนว่างเปล่าดวงตาเบิกกว้างแถบถลนด้วยความเหลือเชื่อ ไฉนจู่ๆ คนทั้งคนถึงหายตัวไป?

“มันไม่ใช่เซียถง”

เย่หลีเทียนก่นเสียงเย็นชาออกมาคำหนึ่งเงยศีรษะทอดมองแผ่นฟ้าผ่านหน้าต่างบานหนึ่งก็พึงตระหนักได้ว่า นี่ถึงเวลารุ่งสางแสงแห่งแรกอรุณได้แย้มบานขึ้นแล้ว เฉพาะช่วงเวลานี้เท่านั้นเย่หลีเทียนรู้ได้ทันทีว่า ตนได้เสียท่าต่อเซียถงอีกครั้ง

“เซียถง!!”

สายตาคู่นั้นปิดลงระงับโทสะและแววชั่วร้ายให้ลบหายไปจากใบหน้า วาจาสองพยางค์ดังกล่าวหลุดลอดเปล่งดังสนั่นออกจากปากของเขาโดยตรง

“อัครมหาเสนาบดีเย่พวกเราควรทำอย่างไรต่อไปดี?”

ไป๋หลี่เย่เอ่ยถามขึ้นท่าทางการแสดงออกดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดหากเซียถงสามารถนำโอสถออกมาเผยแสดงต่อหน้าสาธารณชนได้จริงๆเกรงว่านางคงเอาเขาถึงตายแน่นอน!

“นี่ท่านคงต้องการจะถามใช่หรือไม่ว่านางจะสามารถหยิบโอสถเหล่านั้นออกมาเผยแสดงได้หรือไม่? ถึงนางจะทำได้แล้วอย่างไร?อย่าลืมไปเสียว่าท่านคือองค์รัชทายาท”

เย่หลีเทียนเงยหน้าจับจ้องไป๋หลี่เย่คู่ประกายตาคมกริบสาดส่อง

“เซียถงมันเป็นเพียงบุตรสาวของเสนาบดีเล็กๆคนนึงเท่านั้น หรือเป็นไปได้ไหมว่าท่านที่เป็นถึงราชกุมารแห่งจักรวรรดิจะกลัวเกรงเพียงแค่บุตรสาวจากจวนเสนาบดีชั้นล่าง!”

ทันทีที่กล่าวมาถึงจุดนี้ดวงตาของเย่หลีเทียนพลันพราวสว่างฉายประกายเยียบเย็นพราวประหนึ่งมีดเร้นคมยากเกินจะตรวจจับ

ใช่แล้ว! ข้าเป็นถึงองค์รัชทายาทผู้สง่าผ่าเผยแล้วไยถึงต้องหวาดกลัวบุตรสาวของเสนาบดีชั้นล่างด้วย? ไม่ว่าเซียถงจะหยิ่งผยองอวดดีเพียงใดแต่นางก็เป็นได้เพียงลูกสาวของเสนาบดีเซี่ย นางหรือจะมีปัญญาต่อกรกับข้า?

นึกขึ้นได้เช่นนี้ไป๋หลี่เย่ยืดเอวแอ่นแผ่นอกตั้งตง่านโดยทันที ก้าวย่างเดินจากห้องหลอมกลั่นโอสถออกไปด้วยความภาคภูมิจะเหลือก็แค่ เย่หลีเทียนที่กำลังยืนมองแผ่นหลังอีกฝ่ายเดินจากประตูออกไปเรียวตาคู่เหลียวแหลมของเขามีแต่ความดูหมิ่นดูแคลนอัดแน่นสุดหัวใจ

นี่หรือองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิตงหลี่? ผู้ที่จะขึ้นมาเป็นองค์จักรพรรดิในอนาคต?

รอยยิ้มแสนเย้ยเยาะลอบกระตุกเชิดขึ้นบนมุมปากเย่หลีเทียนหลับตาลงอีกครา และเมื่อลืมตาขึ้นในคราวนี้สีหน้าการแสดงออกทุกอย่างบนใบหน้าของเขาก็กลับสู่สภาวะปกติดังเดิมซึ่งเพียบพร้อมไปด้วยความเย็นชาและปราศจากคลื่นอารมณ์อื่นใด ยกปลายเท้าก้าวแช่มเดินติดตามไป๋หลี่เย่ออกไป

ยามท้องนภาสว่างสดใสเซียถงแอบย่องออกจากห้องพักของไป๋หลี่อวี๋อิงและเดินทางไปยังสถานที่นัดพบกับไป๋หลี่เย่เมื่อวานนี้ ซึ่งในปัจจุบันทั้งบรรดาคณะอาจารน์และลูกศิษย์ลูกหามากมายเกือบทั้งสถานศึกษาล้วนนัดรวมตัวรอกันอยู่เลยสีหน้าแต่ละคนดูเคร่งเครียดขมวดคิ้วถักเข้าหากันแน่นเฝ้ารอคอยการมาถึงของทั้งสองฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อเห็นเซียถงเดินฝ่าฝูงชนตรงเข้ามาทุกคนต่างตระหนักทราบทันควันพร้อมหลีกทางเปิดให้โดยพร้อมเพรียง ก่อนหน้าพวกเขาล้วนคิดกันไปว่านางไม่น่าจะมาตามนัด แต่ที่ไหนได้นางกลับมาถึงเป็นคนแรกเสียด้วยซ้ำ!

“เซียถงเจ้านำโอสถมาด้วยหรือไม่?”

บางคนที่อดใจรอดูไม่ไหวถึงกับโพล่งตัวเอ่ยถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“เซียถงหากเจ้าหาโอสถมาไม่ได้จริงๆ เจ้าก็ลองเจรจากับองค์รัชทยาทให้ดีบางทีอีกฝ่ายอาจจะลดโทษแก่เจ้าให้เบาลง”

มีอีกคนกล่าวเสริม

“นังอัปลักษณ์นี่เตรียมถูกองค์รัชทายาทขับไล่ไสส่งออกจากสถานศึกษาได้เลย!นี่เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว!”

คนที่กล่าวประโยคนี้ก็คือคุณชายจากตระกูลร่ำรวยคนหนึ่งที่เคยถือวิสาสะต้องการจะเปิดผ้าคลุมใบหน้าของเซียถงแต่กลับถูกนางจับได้และโดยมีดปาดคอเบาๆ เป็นการสั่งสอน

“แต่ก่อนข้าก็คิดว่าภายใต้ผ้าคลุมผืนนั้นจะเก็บซ่อนความงามถล่มเมืองเอาไว้แต่ที่ไหนได้กลับเร้นซ่อนใบหน้าอัปลักษณ์ยิ่งกว่าผีเอาไว้!อย่าคิดแม้แต่จะเปิดผ้าคลุมนั่นขึ้นมาเด็ดขาดมิฉะนั้นข้าคงอาเจียนออกมาตรงนี้เป็นแน่! ฮ่าฮ่า!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า...”

ทันใดนั้นเองก็มีคนระเบิดหัวเราะเยาะขึ้นมาและไม่นานนัก ทั่วทั้งบริเวณก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะดังสนั่น

ชายหนุ่มผู้นั้นจับจ้องไปที่เซียถงสีหน้าแววตาเปี่ยมแววสบประมาทอย่างแรงคล้ายจะหาเรื่อง

แต่ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยรอบตัวเหล่านี้เซียถงกลับสงบนิ่งดั่งปกติสุขราวกับไม่เคยได้ยินสุ้มเสียงเหล่านี้เล็ดลอดผ่านเข้ามาในหูเลยสักนิดภายใต้ทุกสายตาความสบประมาทที่จับจ้อง นางเดินไปนั่งลงเพียงลำพังอยู่ใต้ต้นบุปผาเฝ้าคอยการมาถึงของไป๋หลี่เย่อย่างเงียบงัน

อิ๋งเอ๋อร์ถูกเฆี่ยนตีใช้กำลังและในคราวนี้นางจะต้องชดใช้คืนเป็นสองเท่าทวี และนางก็มิได้สนใจเช่นกันว่า ฝ่าบาทจะมีความเห็นกับเรื่องนี้อย่างไรอย่างมากก็แค่ส่งหนังสือสัญญาที่ร่วมกันร่างและยินยอมกับไป๋หลี่เย่เมื่อวานนี้ไปต่อให้นางจะลงมือลงไม้ถึงขั้นทำให้ไป๋หลี่เย่พิการ แต่ด้วยหนังสือสัญญาฉบับนี้ฝ่าบาทก็ไม่สามารถล้ำเส้นรบกวนนางได้เช่นกัน และหากใช้เหตุผลไร้สาระมาเป็นข้ออ้างเมื่อใดนางเองก็พร้อมตอบโต้เช่นกัน

หลังจากรออยู่สักครู่ไป๋หลี่เย่ก็รีบเดินทางเข้ามา ตามมาด้วยเย่หลีเทียนที่เดินติดตามอยู่เบื้องหลัง

ไป๋หลี่เย่ชำเลืองมองก็ค้นพบว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่ใต้ต้นบุปผารออยู่แล้ว ทั้งนี้เองก็ยังนั่งลับตาสงบนิ่งปราศจากท่าทางประหม่าใดๆภาพฉากดังกล่าวยิ่งกระตุ้นความวิตกกังวลภายในใจของเขาเข้าไปใหญ่

“เซียถงองค์รัชทายาทผู้นี้คิดว่า เจ้าเองก็แค่สตรีนางหนึ่ง ที่ทั้งผอมแห้งแรงน้อยคงทนต่อการรับโทษทัณฑ์มิได้ ดังนั้นรีบมาขอโทษข้าแต่โดยดี แล้วข้าจะยอมลดโทษให้กึ่งหนึ่ง”

พอสังเกตเห็นว่าทุกสายตากำลังเฝ้ามองมาทางตาอย่างใจจดใจจ่อไป๋หลี่เย่จึงรีบกล่าวออกไปเฉกเช่นนี้เพื่อป้องกันตัวเองไว้ก่อน เพราะถึงอย่างไรเซียถงในเวลานี้ดูมั่นใจจนผิดวิสัยเกินไปจริงๆ

“ไฉนข้าต้องขอโทษ?”

เซียถงลืมตาตื่นขึ้นทันใด เคลื่อนสายตาสบปะทะกับไป๋หลี่เย่โดยไม่มีเกรงกลัวใดๆทั้งยังเปล่งประกายเย็นเยียบดูน่ากลัวยิ่งยวด กำมือสีขาวผ่องประดุจหิมะถูกกางออกเผยปรากฏโอสถเม็ดกลมกว่าหลายสิบเม็ดต่อหน้าต่อตาทุกคน