นางเทวีอสูรฯ ที่อยู่ในร่างของเจ้าหญิงโอริฮิเมะนั้นรีบใช้ง้าวโลกันตร์พุ่งเข้าไปฟันใส่เจ้าหญิงฮิเมรากิด้วยความรวดเร็ว แต่เจ้าหญิงฮิเมรากิสามารถรับการโจมตีจากอีกฝ่ายไว้ได้อย่างรวดเร็วและท่วงทันด้วยคมดาบยาวพลังแสง จนเกิดการต้านทานกันระหว่างคมง้าวจากโลหะและคมดาบยาวจากพลังแสง
“หึ หึ หึ เป็นยังไงหล่ะ เจ้าหญิงฮิเมรากิ รสชาติแห่งความสิ้นหวัง...ที่เจ้าไม่สามารถช่วยน้องสาวของเจ้าได้”
นางเทวีอสูรฯ ที่อยู่ในร่างเจ้าหญิงโอริฮิเมะเอ่ยถามจนจบ พร้อมกับปัดคมดาบยาวพลังแสงของอีกฝ่ายจนกระทั่งหลุดออกจากมือและกระเด็นออกมา จากนั้น เธอก็รีบแทงเข้าที่กลางลำตัวของอีกฝ่ายด้วยคมง้าวแห่งโลกันตร์ จนเริ่มมีสีหน้าซีด พร้อมกับมีเลือดสีแดงสดที่ไหลรินออกมาจากมุมปากของเธอ
“จงตายอย่างทรมาน...ด้วยน้ำมือของคนที่เจ้ารักมากที่สุดเถอะ” หลังกล่าวจบ นางเทวีอสูรฯ ที่อยู่ในร่างของเจ้าหญิงโอริฮิเมะก็ดึงกระชากคมง้าวออกมาจากร่างงามของเจ้าหญิงฮิเมรากิอย่างแรง จนกระทั่งมีเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นออกมาจากบาดแผลที่กลางลำตัว ร่างงามของเธอก็เกือบจะทรุดล้มไปนอนลงกับพื้น แต่ถึงกระนั้น เจ้าหญิงฮิเมรากิก็ยังคงเดินโซเซเข้ามากอดร่างงามของเจ้าหญิงโอริฮิเมะ ผู้เป็นน้องสาวของเธออย่างแนบแน่น
ทำไมกัน ทั้งๆ ที่เจ้ากำลังจะตายด้วยน้ำมือของน้องสาวของเจ้าแท้ๆ ทำไมเจ้าถึงยังรักและปกป้องมันอยู่อีก
นางเทวีอสูรฯ ที่อยู่ในร่างงามของเจ้าหญิงโอริฮิเมะนั้นเริ่มกล่าวพึมพำอยู่ภายในใจด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์มากสักเท่าไหร่นัก เธอพลางกัดฟันแน่นอยู่ภายในปากคู่งาม
“ข้าก็บอกเจ้าแล้วไง...โอริฮิเมะ...ไม่ว่าเจ้าจะกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ตาม...ต่อให้ข้าจะต้องตายด้วยน้ำมือของเจ้า...ข้าก็จะยังรัก...จะยังอยู่เคียงข้าง...และปกป้องเจ้าอยู่เสมอ เพราะว่าเจ้า...ก็ยังคงเป็นน้องสาวของข้า”
“เจ้าปล่อยข้านะ” นางเทวีอสูรฯ ที่อยู่ในร่างของเจ้าหญิงโอริฮิเมะนั้นรีบปล่อยพลังปีศาจใส่เจ้าหญิงฮิเมรากิ ทำให้ร่างงามของเธอนั้นลอยกระเด็นออกมา และล้มกระแทกลงที่พื้นเข้าอย่างจัง จนทำให้ร่างงามของเธอนั้นล้มไปนอนลงที่พื้น
“ทำไมกัน ทั้งๆ ที่นังเจ้าหญิงโอริฮิเมะในตอนนี้ก็ได้ถูกสาปให้กลายร่างเป็นพญาจิ้งจอก 9 หางเช่นเดียวกับข้า เหมือนกับในตอนนั้นแท้ๆ แต่ทำไมนังเจ้าหญิงโอริฮิเมะถึงยังได้รับทั้งความรักและการปกป้องจากเจ้า เหมือนอย่างที่มันเคยได้รับสิ่งเหล่านั้นมาจากเจ้าชายฮิโกโบชิ ผู้ซึ่งเป็นอดีตเจ้าอิซานางิกลับชาติมาเกิด ทำไม” นางเทวีอสูรฯ ที่อยู่ในร่างงามของเจ้าหญิงโอริฮิเมะนั้นเริ่มตะโกนเสียงดังลั่นออกมาด้วยความแค้นในอดีตและความอิจฉาริษยาที่มีต่อเจ้าหญิงโอริฮิเมะ
“เจ้าหญิงฮิเมรากิ เจ้าชายฮิโกโบชิ พวกเจ้าทั้งสองคน...รักนังผู้หญิงคนนี้กันมากนักใช่ไหม งั้นก็ดี ข้าก็จะทำให้พวกเจ้าได้เห็น ว่าทั้งบ้านเมืองนี้จะต้องลุกเป็นไฟ ผู้คนนับหมื่นนับแสนกว่าชีวิตจะต้องมาตายในศึกสงครามนี้ ก็เพราะนังผู้หญิงที่พวกเจ้ารักมากที่สุดคนนี้ ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้าหากนังเจ้าหญิงโอริฮิเมะได้กลายมาเป็นตัวต้นเหตุที่จะทำให้บ้านเมืองเกิดศึกสงครามนี้ขึ้น พวกเจ้าทั้งสองคนจะยังรัก และปกป้องนังผู้หญิงคนนี้อยู่อีกรึไม่”
หลังกล่าวจบ นางเทวีอสูรฯ ที่อยู่ในร่างงามของเจ้าหญิงโอริฮิเมะนั้นก็ได้เดินหายเข้าไปในช่องว่างแห่งมิติโดยทันที ทางด้านเจ้าหญิงฮิเมรากิก็พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนและรีบวิ่งตามเจ้าหญิงโอริฮิเมะไป แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว หลังจากนั้นสักพัก เจ้าหญิงฮิเมรากิก็ได้ล้มสลบลงที่บนยอดเขาแห่งนั้นในท่ามกลางเปลวไฟแห่งศึกสงครามที่ร้อนระอุ และแล้ว แสงวาบก็ได้ค่อยๆ จางหายลง จนกลับมาสู่สภาวะปกติ
ทางด้านยูกินะก็เริ่มรู้สึกสะพรึงกลัวขึ้นมาในทันที เมื่อได้ภาพของเจ้าหญิงโอริฮิเมะ ซึ่งได้กลับชาติมาเกิดเป็นสึบากิในโลกยุคปัจจุบันนั้น ในอดีตชาติเธอเคยถูกนางเทวีอสูรฯ อิซานามิทำพิธีกรรมสาปแช่งให้กลายเป็นพญาจิ้งจอก 9 หางมาแล้วครั้งนึง ซึ่งผลกระทบจากการทำพิธีกรรมในครั้งนั้นก็ได้ทำให้ญี่ปุ่นเข้าสู่ยุคสงครามโอนิน ก่อนที่จะบานปลายไปสู่ยุคสมัยเซ็นโกคุในเวลาต่อมา
มันช่างคล้ายกับเรื่องราวในตำนานพื้นบ้านที่เกี่ยวกับนางเทวีอสูรฯ อิซานามินั่นไม่มีผิดเลย แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เราจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับสึบากิจังอย่างเด็ดขาด
ยูกินะพลางมีสีหน้าที่จริงจัง
“ข้าว่าเรามาค้างคืนกันที่นี่ดีกว่า ตอนนี้พวกเราก็เหนื่อยล้ามาเต็มทีแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเราจะเดินเข้าไปข้างในถ้ำ แต่ก็ยังต้องเดินไปอีกตั้งไกลกว่าจะถึงบ่อน้ำพุแห่งชีวิตนั่น เพราะทางไปยังบ่อน้ำพุที่อยู่ภายในถ้ำนั้นมันลึกมาก”
ด้วยความที่โทโมเอะกับคิทสึเนบินั้น ในอดีตพวกเธอทั้งสองคนก็เคยมายังบ่อน้ำพุแห่งชีวิตที่อยู่ภายในถ้ำแห่งนี้มาก่อน จึงทำให้พวกเธอทั้งสองนั้นรู้ดีว่าเส้นทางไปยังบ่อน้ำพุแห่งชีวิตที่อยู่ภายในถ้ำแห่งนี้นั้นมีความลึกและไกลมากแค่ไหน พวกพ้องคนที่เหลือต่างก็เห็นด้วยกับความเห็นของพวกเธอทั้งสอง พวกยูกินะจึงได้พากันตัดสินใจที่จะค้างคืนอยู่ภายในพื้นที่ซากศาลเจ้าร้างแห่งนี้ทันที
ในท่ามกลางแสงจากกองไฟตั้งแคมป์ที่อยู่ภายในพื้นที่ซากศาลเจ้าร้างนั้น พวกยูกินะก็ได้พากันนอนหลับกันไปหมด จะเหลือก็แต่เพียงโทโมเอะกับคิทสึเนะเท่านั้นที่ยังคงนั่งมองไปที่ตัวศาลเจ้าร้างที่อยู่ภายในภูเขาสุซุกะแห่งนี้ พลางหวนรำลึกถึงความทรงจำในอดีตของพวกเธอที่มีต่อศาลเจ้าร้างแห่งนี้ โดยที่พวกเธอทั้งสองนั้นจะนั่งชิดติดกัน
“นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ห่างจากศาลเจ้าแห่งนี้...ที่ๆ พวกเราสองคนเคยอาคัยอยู่ร่วมกันมา”
“อืม ไม่ได้กลับมาที่นี่ตั้งนานแล้ว คิดถึงจังเลยนะ”
ทั้งโทโมเอะและคิทสึเนบิต่างก็นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ในอดีตที่พวกเธอทั้งสองนั้นเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขที่ศาลเจ้าแห่งนี้
“แต่ก็น่าเสียดายจังเลยนะ ที่ศาลเจ้าแห่งนี้ได้กลายเป็นซากอันรกร้างไปแล้ว”
“ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจ้านางเทวีอสูรฯ พวกนั้นบุกเข้ามา ความสงบสุขก็คงจะอยู่กับศาลเจ้าและหมู่บ้านบนภูเขาสุซุกะแห่งนี้ไปอีกนานแสนนาน”
โทโมเอะกับคิทสึเนบิต่างก็โน้มตัวเข้าหากันอย่างแนบชิด พวกเธอทั้งสองนั้นต่างก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นที่สองผู้เป็นเสมือนพี่น้องได้มาอยู่ใกล้ชิดติดกัน พวกเธอทั้งสองต่างก็คาดหวังกันไว้ว่า จะต้องมีสักวันที่พวกเธอทั้งสองนั้นจะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ในขณะเดียวกัน ยูกินะและพวกพ้องคนอื่นๆ นั้นก็ยังคงนอนหลับกันอยู่อย่างนั้น
เสียงกรนอันแผ่วเบานั้นก็ได้ดังขึ้นมาเพียงน้อยนิด จากความรู้สึกเหนื่อยล้าที่มาจากการที่พวกเธอทั้งหมดนั้นได้ร่วมเดินทางกันมาอย่างยาวนาน และสักพัก ดวงตาคู่งามของโทโมเอะกับคิทสึเนบินั้นต่างก็ค่อยๆ หรี่ลงทีละน้อย ความรู้สึกง่วงนอนนั้นก็ค่อยๆ ครอบงำพวกเธอทีละน้อย จนกระทั่งพวกเธอทั้งสองคนนั้นต่างก็นั่งหลับอยู่บนพื้น โดยที่ร่างงามของพวกเธอทั้งสองต่างก็โน้มตัวเข้าหาและแนบชิดติดกัน
1K
