หยางจ้าวฉวนยืนมองดูภาพที่ตนเองได้เห็นอย่างไม่สบอารมณ์ สายตาของเขาแข็งกร้าวดุจราชสีห์ที่รอคอยเวลาจะฆ่าเหยื่อ และยังคงจ้องมองใบหน้าของหญิงผู้นั้นด้วยความรังเกียจ ก่อนที่หยางจ้าวฉวนจะเดินเข้าไปภายในห้องอย่างช้าๆ แล้วหยุดยืนมองดูจางเหวินเซียวที่นอนเมาไม่ได้สติ แล้วพูดออกมาด้วยเสียงที่เ็า
"ออกไป..."
หญิงสาวมองไปที่ใบหน้าเ็าของหยางจ้าวฉวนด้วยความงงงวย ภายในใจของนางได้แต่ไม่พอใจกับคำพูดของแม่ทัพหยาง ไหนจะยังเข้ามาขัดขวางความสุขของนางกับคุณชายจางอีก มีหรือที่นางจะยอมออกจากห้องนี้ไปง่ายๆ
"ท่านแม่ทัพจะให้ข้าออกไปได้อย่างไรกันเ้าค่ะ ข้ากำลังปรนนิบัติให้คุณชายจางมีความสุขอยู่นะเ้าค่ะ"
หญิงสาวพูดจบนางก็ทำท่าทางเอียงอายให้กับคำพูดของตัวเอง แล้วใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายของจางเหวินเซียว นางไม่คิดที่จะออกจากห้องนี้ไปอยู่แล้วนางถึงได้พูดบอกออกไป เพราะมันไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่นางจะได้อยู่กับคุณชายจางตามลำพังอย่างตอนนี้
"อย่างนั้นหรือ..."
ทุกการกระทำทุกคำพูดอยู่ในสายตาของหยางจ้าวฉวน โดยที่หญิงสาวไม่ได้รับรู้เลยว่า สีหน้าของหยางจ้าวฉวนในตอนนี้กับเ็าลงยิ่งกว่าเดิม แววตาของหยางจ้าวฉวนจ้องมองดูการกระทำของหญิงสาวอย่างแข็งกร้าว เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนางนั้นยังคงใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายของจางเหวินเซียว
...
"ว่าอย่างไรนะเ้าค่ะ!"
นายหญิงซูแทบจะอยู่ไม่เป็สุขเมื่อได้ยินในสิ่งที่หวางต้าเจิงเอ่ยพูดออกมา สีหน้าและท่าทางของนายหญิงซูมีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"ข้าว่านายหญิงซูรีบไปดูสาวงามของท่านก่อนเถอะขอรับ ถ้าท่านไปช้ากว่านี้ ข้าแกล้งว่าจะไม่ทันการเอานะขอรับ"
หวางต้าเจิงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้านายหญิงซูไม่รีบไปที่ห้องนั้น เขานึกสงสารหญิงสาวคนนั้นอยู่ไม่น้อยที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่แม่ทัพหยางหมายตาเอาไว้
"ข้าจะรีบไปเดียวนี้เลยเ้าค่ะ"
นายหญิงซูรีบตรงไปยังห้องที่หวางต้าเจิงบอกทันที ภายในใจของนางแทบจะอยู่ไม่เป็สุขเมื่อรู้ว่าหญิงสาวคนนั้นทำงามหน้าอะไรไว้ ไม่รู้ว่าหอบุปผางามของนางจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากวันนี้ นายหญิงซูได้แต่ด่าทอหญิงสาวนางนั้นไปตลอดเส้นทาง ที่นำความเดือดร้อนมาสู่หอบุปผางามในวันนี้
ใช้เวลาเพียงไม่นานนายหญิงซูก็มาถึงยังห้องที่เกิดเื่ ก่อนจะรีบเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยความรีบร้อน
"! ท่านแม่ทัพ"
ภาพที่เห็นสร้างความตกตะลึงและความใให้กับนายหญิงซูมากอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นว่าท่านแม่ทัพหยางได้อุ้มร่างของคุณชายจางเหวินเซียวเอาไว้ในอ้อมกอด ภายในใจของนายหญิงซูได้แต่คิดว่าทำไมท่านแม่ทัพหยางถึงได้อุ้มร่างของคุณชายจางเอาไว้เช่นนี้ ไม่ใช่ว่าทั้งสองไม่ถูกกันไม่ใช่หรือแล้วภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้อีกมันคืออะไรกัน ก่อนที่นายหญิงซูจะมองสำรวจจนรอบห้องอีกครั้งและก็พบว่า หญิงสาวที่แอบมาเข้าห้องของคุณชายจางมีท่าทีที่หวาดกลัวและเนื้อตัวที่สั่นเทา นายหญิงซูไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่นางจะเข้ามาที่ห้องนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หญิงสาวคนนี้ถึงได้ดูหวาดกลัวและเนื้อตัวถึงสั่นเทาเช่นนี้ แต่เพียงไม่นานนายหญิงซูก็เลิกคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นแล้วรีบเดินตรงไปหาหยางจ้าวฉวน
"ท่านแม่ทัพหยางข้าต้องขออภัยกับท่านด้วยนะเ้าค่ะ สำหรับเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้"
"..."
พูดจบนายหญิงซูก็หันใบหน้าไปมองหญิงสาวด้วยความโกรธที่นางแอบเข้าห้องของจางเหวินเซียว ไหนจะเื่เมื่อตอนกลางวันที่นางแอบเอายาร่วมรักใส่ในกาน้ำชานั้นอีก ยิ่งนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นนายหญิงซูก็ยิ่งโกรธหญิงสาวมากเป็เท่าตัว
"รถม้าพร้อมแล้วขอรับท่านแม่ทัพ"
หยางจ้าวฉวนไม่ได้พูดอะไรออกมาก่อนที่เขาจะละสายตาจากหญิงสาวคนนั้นแล้วเดินออกจากห้องไป
ที่หอบุปผางามยังคงครึกครื้นและยังคงมีบุรุษมากหน้าเข้าออกไม่หยุด ไหนจะดนตรีที่ช่วยขับกล่อมในยามนี้อีกจึงสร้างความสุขสำราญได้เป็อย่างดี
เหมยหลินเล่นกู่เจิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มถึงภายในใจของนางจะนึกเป็ห่วงจางเหวินเซียวอยู่บ้างก็ตาม ที่ปล่อยให้อยู่ในห้องนั้นเพียงผู้เดียว จนบางครั้งเสียงกู่เจิงที่นางเล่นขับกล่อมในคืนนี้จะมีเสียงที่ผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่นางก็สามารถทำให้เสียงกู่เจิงที่บรรเลงออกมายังคงความไพเราะเอาไว้ได้ เหมยหลินยังคงเล่นกู่เจิงด้วยรอยยิ้มและมองดูบุรุษที่มาหาความสำราญที่หอบุปผางาม ก่อนที่สายตาของนางจะได้เห็นว่า แม่ทัพหยางจ้าวฉวนได้อุ้มคุณชายจางเหวินเดินลงมาจากชั้นสองของหอบุปผางาม แล้วเดินผ่านผู้คนที่นั่งอยู่ในห้องโถง ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่
10K
