[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

ปัก~!

เท้าขวาเตะไปยังกล่องสีดำใบใหญ่ สร้างความสงสัยให้ชายตรงหน้าไม่น้อย การที่มันไม่พุ่งเข้ามาโจมตีตงฟางหลังจากแปลงร่างเพราะมันกลัวสิ่งที่อยู่ภายในกล่องสีดำ หากในกล่องที่ตงฟางพกมาเป็นค่ายกลตัวของมันกลัวจะไม่สามารถป้องกันได้ 

ทันทีที่เท้าของตงฟางเตะไปยังกล่องมันก็ได้เปิดออกให้เห็นดาบจำนวน 50 เล่มข้างใน จากการสำรวจของชายตรงหน้ามันถึงขั้นหัวเราะชอบใจเพราะสิ่งที่อยู่ในกล่องเป็นเพียงดาบธรรมดาเท่านั้น ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับร่างของมันได้  แม้จะเป็นลูกธนูระดับ 1 ที่ตงฟางใช้ยังสร้างความเสียหายให้มันในตอนนี้ไม่ได้เลยมันจึงหัวเราะเยาะออกมา

“หัวเราะให้เต็มที่ มันจะเป็นเสียงสุดท้ายของแก”

หมับ~!

ดาบในกล่องสีดำลอยเข้ามาในมือขวาของตงฟาง สร้างความสงสัยให้ชายตรงหน้าไม่น้อย มันกำลังสงสัยว่าดาบธรรมดาทำไมถึงลอยเข้าไปอยู่ในมือของตงฟางได้  ด้วยสิ่งที่เห็นมันจึงพยายามมองจ้องตัวกล่องเพราะความน่ากลัวที่แท้จริงอาจจะไม่ได้อยู่ที่ดาบแต่เป็นกล่องบรรจุมัน ทันใดนั้นตงฟางที่จับดาบก็ได้รูดดาบไปกับมือซ้ายจนเลือดสีแดงของเขาไหลอาบไปทั่วใบดาบ

“มันกำลังจะทำอะไร”

ความสงสัยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันไม่รู้เลยว่าตงฟางกำลังทำอะไร สิ่งที่มันเห็นมีเพียงแค่การใช้เลือดบนมือชะโลมไปยังใบดาบ จนดาบหลายสิบเล่มมีสีแดงเลือดแปะติดเอาไว้แล้วพวกมันก็ถูกปล่อยให้ลอยกลางอากาศ ทันใดนั้นชายแปลกหน้าถึงขั้นเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆดาบในกล่องทั้ง 50 ได้ลอยค้างบนอากาศ สร้างความตกใจให้มันไม่น้อย

“เป็นไปได้ยังไงกัน ระดับผสานวิญญาณยังควบคุมดาบได้แค่ไม่กี่เล่ม แล้วทำไมมันถึง”

ดวงตามองจ้องไปยังกล่อง สำหรับตงฟางเขายังคงเหยียบกล่องเช่นเดิมพร้อมกับแสดงท่าทางให้เหมือนกับว่ากล่องเป็นอาวุธที่สำคัญมากๆสำหรับเขา สาเหตุที่เขาต้องแกล้งทำให้มันเป็นอาวุธสำคัญก็เพราะว่าเขาอยากจะสร้างจุดอ่อนปลอมๆขึ้นมา

หากอีกฝั่งรู้ว่าเขาไม่มีจุดอ่อนเลย มันจะมุ่งเน้นเข้ามาฟันร่างของเขาแน่นอน ตงฟางจึงให้กล่องเป็นอาวุธลับเพื่อเรียกความสนใจให้มันทำลายกล่องของเขาก่อน ทันทีที่เขาบังคับดาบทั้ง 50 จนพวกมันลอยไปบนท้องฟ้า ตงฟางไม่รอช้าชี้นิ้วสั่งพวกมันให้ลอยเข้าไปโจมตีชายตรงหน้าจนเกิดเป็นดาบบินพุ่งไล่ล่าทันที

“คิดว่าแค่บังคับดาบได้มากแล้วจะทำอะไรฉันคนนี้ได้เหรอ ฝันไปเถอะ”

เพล้ง~!

ดาบจำนวน 10 เล่มแตกละเอียดกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยจากกรงเล็บของชายตรงหน้าตงฟงที่ตวัดกรงเล็บของมันเข้าทำลายดาบ ต่อให้เขาจะบังคับดาบให้บินพุ่งเข้าโจมตีทุกทิศทาง กรงเล็บกลับเอาชนะดาบของเขาได้เช่นเดิม ยิ่งสั่งให้ดาบพุ่งเข้าไปโจมตีด้วยความเร็วมากยิ่งขึ้นพวกมันยิ่งถูกทำลายด้วยความรวดเร็วไม่ต่างกัน กระทั่งผ่านไป 10 นาทีเท่านั้นดาบทั้ง 50 เล่มของเขาก็กลายเป็นเศษเหล็กนอนแน่นิ่งบนพื้นดิน แม้กระทั่งดาบทั้ง 10 ที่เขาทาเลือดเอาไว้เช่นเดียวกัน

“ฮ่าๆๆ เอาล่ะ แกจะทำยังไงต่อ ตอนนี้แกไม่เหลืออาวุธอะไรแล้วนะ”

ปัก~!

ตงฟางเตะกล่องอีกครั้งเรียกความสนใจจากมัน ทันทีที่เขาเตะไปยังกล่องสีดำ เศษดาบที่หล่นกระจายอยู่บนพื้นก็เริ่มลอยขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งสร้างความตกใจให้กับศัตรูไม่น้อย มันคิดว่าดาบจะไม่สามารถใช้การได้แล้วหลังจากทำลาย กลับกลายเป็นว่าการทำลายของมันยิ่งเป็นการเพิ่มจำนวนวัตถุที่พุ่งเข้ามาโจมตี ยิ่งทำลายใบดาบมากมายยิ่งแตกตัวโหมกระหน่ำเข้าโจมตีมัน 

ตงฟางที่กำลังบังคับใบดาบแตกหักเริ่มบีบอัดพลังจิตเป็นทรงกลมจนทำให้รอบๆตัวของศัตรูเกิดโดมใบดาบโหมกระหน่ำเข้าเชือดเฉือนผิวหนัง  แม้จะไม่สามารถทะลวงผ่านผิวหนังไปได้ ตงฟางกลับไม่สนใจ ตอนนี้เขาต้องการล่อให้ชายตรงหน้าออกจากสมาธิจึงต้องทุ่มพลังจิตทั้งหมด  มันจะต้องมีช่วงที่ชายตรงหน้าเปิดเผยช่องว่างให้เขาโจมตี

 “แกคิดว่ามันจะทำอะไรฉันได้เหรอ ตายซะ”

บู้ม~!

ร่างสีฟ้ากระโดดออกมาจากกลุ่มก้อนใบดาบสังหาร ตงฟางจึงรีบยกกล่องด้วยพลังจิตแล้วกระโดดหลบมัน แม้ระดับพลังของมันจะมากกว่า เขากลับสามารถส่งใบดาบเข้าก่อกวนมันได้จนการไล่ล่าเป็นเรื่องยาก แม้ผิวหนังจะไม่สามารถสร้างบาดแผลได้ ดวงตาของมันกลับไม่ใช่ ทุกครั้งที่เขามุ่งเน้นโจมตีไปยังดวงตา เขาเห็นมันยกมือปิดกั้นตลอด เขาจึงพยายามส่งดาบบางเล่มไปยังดวงตา เพื่อสร้างเส้นทางการโจมตีให้กับเขา

เปล้ง เปล้ง เปล้ง เปล้ง

“แกคิดจะหนีอยู่อีกเหรอ ตายซะ”

บรึ้ม~!

พลังงานสีฟ้าระเบิดออกมาจากร่างจนทำให้ใบดาบของตงฟางแตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แม้การถูกทำลายใบดาบจะทำให้เขาโจมตีมันได้หลายครั้งจากจำนวนใบดาบที่เพิ่มขึ้น เขากลับต้องแลกมาด้วยพลังจิตมากมายที่ใช้ควบคุม 

ตงฟางจึงต้องรีบลงมือเพราะตอนนี้พลังจิตของเขาก็เริ่มใกล้จะหมดแล้ว หากมันหมดเขาคิดว่าตัวเองจะต้องตายเช่นกัน ตงฟางจึงพยายามเปิดทางให้มันเข้ามาถึงตัวของเขาบ่อยขึ้นเพื่อทำตามแผน

จากเดิมเขาจะทิ้งระยะห่างจากมันได้ราว 3 เมตรทุกครั้ง เขาก็เริ่มบังคับใบดาบให้เปิดช่องว่างจนชายตรงหน้าเข้าใกล้เขาเพียง 2 เมตร แล้วก็เริ่มลดลง 1 เมตร จนศัตรูของเขาได้ใจคิดว่ามันสามารถเข้าใกล้เขาได้ด้วยความสามารถ 

จนกระทั่งกรงเล็บของมันเหลือระยะห่างจากเขา 30 เซนติเมตรเท่านั้น ตงฟางที่พยายามแสดงท่าทางหลบด้วยความยากลำบากก็เริ่มแผนของเขาหลังจากกรงเล็บกำลังพุ่งตรงมาตัดคอ

พรึ่บ~! 

กล่องสีดำที่พยายามอุ้มและหวงแหนหล่นมือกองลงไปบนพื้นดิน ทำให้กรงเล็บที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาหยุดลงกระทันหัน เพราะอีกฝ่ายกำลังสนใจกล่องสีดำที่เขาทำตกพื้น ทันทีที่มันรู้ว่าของมีค่าหล่นพื้นจึงหยุดยืนแล้วยื่นมือไปสัมผัสหวังจะครอบครอง ตอนนี้การฆ่าตงฟางเป็นเรื่องง่ายมาก มันจึงคิดจะปล่อยตงฟางให้มีชีวิตอีกสักพัก ทันทีที่มันยื่นมือลงไปสัมผัส เข็มเล็กๆใช้สำหรับฝังเข็มก็พุ่งทะลวงกล่องสีดำ ฝังลึกลงไปกลางฝ่ามือสร้างความตกใจให้มันไม่น้อย

“ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าแกจะมีลูกเล่นเหลืออยู่ แล้วยังไงล่ะคิดว่าเข็มเล็กๆนี่จะฆ่าฉันได้หรือยังไงกัน”

เข็มจำนวน 10 เล่มถูกดึงออกจากฝ่ามือช้าๆด้วยความไม่ใส่ใจ แม้เข็มจะแทงผ่านผิวหนังของมันได้ กลับไม่มีบาดแผลสาหัสทำให้เสียชีวิต

“อย่าดูถูกมันจะดีกว่า ขอแนะนำเลยว่าหากไม่รีบตัดแขนแกได้ตายจริงแน่”

ตงฟางฉีกยิ้มกว้างสร้างความสงสัยให้ชายตรงหน้าไม่น้อย มันไม่เข้าใจว่าตงฟางกำลังพูดเรื่องอะไร หากเป็นหมอกพิษที่กำลังกระจายหายไป มันมั่นใจว่ายาต้านพิษที่มันกินและผ้าปิดจมูกที่มีส่วนผสมของยาต้านพิษ สามารถทำให้มันสู้ในนี้ได้ ทันใดนั้นมันกลับตกใจเมื่อจู่ๆสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดมหาศาลกลางฝ่ามือที่เข็มทะลวงเข้ามาจนมันต้องมองจ้องหน้าตงฟางสลับกับมองมือของตัวเอง ที่ตอนนี้ผิวหนังบริเวณที่ถูกเข็มทะลวงกำลังกลายเป็นสีดำ

“พิษ แกเป็นผู้ใช้พิษ” ตงฟางมองหน้าศัตรูที่กำลังเบิกตากว้าง

“ใช่ ตอนที่แกกับลูกน้องคุยกัน พวกแกก็รู้แล้วหนิว่าฉันเป็นผู้ใช้พิษ อ๋อลืมไป แกคงเห็นดาบบินจนลืมเรื่องพิษไป”

“แก แกหลอกฉัน”

“แกประมาทเอง ตัดแขนตอนนี้ยังรักษาชีวิตได้นะ” ตงฟางพูดด้วยรอยยิ้มพลางเสนอแนวทางรอด  อีกฝั่งกลับไม่สนคำพูดของเขา ทำเพียงแค่ยืนบีบข้อมือแล้วใช้พลังวิญญาณพยายามต้านพิษ เขาจึงยื่นใบดาบให้มันใช้กรีดฝ่ามือ ด้วยรูเล็กๆของเข็มไม่สามารถขับพิษออกได้แน่

“แก ฉันจะฆ่าแก”

“กรีดข้อมือสิ ตรงนั้นมีเส้นเลือดใหญ่ หากเลือดแกไหลออกมาพิษก็จะออกมาด้วยนะ”

“หุบปาก”

“ให้ตายสิ คนอุส่าหวังดี เอาล่ะ หมดเวลาเล่นแล้ว ถึงเวลาที่แกต้องจากโลกใบนี้ไปสักที”

“แกกล้า”

ตงฟางมองใบหน้าเหี้ยมของชายตรงหน้าที่ส่งมา ตอนนี้มันข่มขู่เขาได้เพียงแค่คำพูดเท่านั้น พลังวิญญาณครึ่งหนึ่งของมันกำลังใช้กับการต้านพิษ หากมันตัดแขนทิ้งตามคำแนะนำของเขา มันสามารถกลับมาฆ่าเขาได้แล้วยังไม่ได้รับผลจากพิษของเขาแน่นอน แต่มันกลับคิดว่าตัวเองขับพิษของเขาออกมาได้ด้วยพลังวิญญาณ ทำให้ตัวของมันที่เคยคลุมด้วยพลังวิญญาณมีพลังหายไปกว่าครึ่งเพราะนำไปต้านพิษ

“งั้นก็ลาก่อน”

เศษดาบที่เปื้อนเลือดลอยขึ้นมาบนอากาศ ตงฟางไม่จำเป็นต้องใช้เศษดาบทั้งหมดเนื่องจากว่ามันเปลืองพลังจิตของเขา ตอนนี้มีเพียงแค่เศษดาบที่เปื้อนเลือดของเขาเท่านั้นพอ

เมื่อเศษดาบสีแดงลอยขึ้นเหนือหัว พลังจิตก้อนสุดท้ายที่เก็บเอาไว้ใช้โจมตีก็เริ่มบีบอัดลงไปในใบดาบจนพวกมันสั่นไหว ทันทีที่ตงฟางชี้นิ้วออกไป เศษดาบจำนวนมากก็พุ่งถาโถมเข้าโจมตีอีกฝั่งจนมันร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด จากการที่ผิวหนังของมันถูกกรีดด้วยใบดาบ

“แก อร๊าก~!”

เดิมทีใบดาบไม่สามารถตัดผ่าเนื้อหนังชายตรงหน้าได้แน่นอน ทว่าตงฟางบีบอัดพลังจิตของเขาเข้าใส่ใบดาบเพื่อเพิ่มน้ำหนักกดทับให้กับพวกมัน ด้วยพลังจิตที่สามารถยกน้ำหนักได้ 12 ตัน ทำให้ใบดาบทั้งหมดพุ่งเข้าหาชายตรงหน้าด้วยน้ำหนักวัตถุ 12 ตัน เดิมทีพวกมันเป็นเพียงใบดาบพังๆ จากน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นแม้ว่ามันจะแตกสลายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยเมื่อพุ่งชน การโจมตีระลอกสุดท้ายของตงฟาง กลับสร้างบาดแผลให้ชายตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

ฉั๊วะเพล้งฉั๊วะเพล้งฉั๊วะเพล้งฉั๊วะเพล้ง~!

เสียงตัดผ่าเนื้อหนังดังสลับกับเสียงแตกสลายของใบดาบ กระทั่งใบดาบสุดท้ายแตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กๆ ร่างของชายตรงหน้าก็ล้มลงไปนอนบนพื้นด้วยสภาพผิวหนังของมันกลายเป็นสีดำไปทั้งตัว จากการถูกพิษเคลือบไปยังใบดาบส่งพิษเข้าสู่ร่างของมัน

“ฉันแนะนำแกแล้ว หากอยากรอดให้ตัดแขน ถ้าแกตัดแขนแกก็สามารถฆ่าฉันได้ แต่แกกลับไม่ทำ เอาล่ะเราคงไม่ต้องเจอกันอีก ไว้ฉันตายจะไปเล่นด้วยก็แล้วกัน”

“กะ…แก”

เสียงสุดท้ายดังผ่านลำคอก่อนจะตกตายลงไป ตงฟางจึงรีบเก็บหลักฐานทั้งหมดที่เขาทิ้งเอาไว้ พร้อมกับขโมยของมีค่าชายตรงหน้าและชายอีก 4 ที่เขาฆ่าตาย เมื่อเก็บมาหมดเขาก็ใช้พลังจิตบินหนีจากสถานที่แห่งนี้ทันที แม้เขาจะใช้พลังจิตไปหมดแล้วก็ตาม มันกลับเป็นพลังจิตส่วนที่ใช้โจมตี เขาจะเหลือพลังจิตเอาไว้หนีตลอด ดังนั้นตอนนี้เขาจึงมีพลังจิตเอาไว้บิน

“ต้องสร้างสถานที่กบดานก่อน ไม่งั้นแย่แน่”

ตงฟางมองหาสถานที่หลบซ่อนตัว หากขุดรูใต้ต้นไม้ก็อาจจะมีสัตว์อสูรเข้าไปอยู่อาศัยช่วงที่เขาไม่อยู่ ภายใต้การมองดูป่าจากด้านบนตงฟางก็เห็นน้ำตก เขาจึงฉีกยิ้มแล้วบินตรงไปหาน้ำตกทันที หากเขาสร้างถ้ำด้านหลังม่านน้ำตกได้ มันจะเป็นที่กบดานอันปลอดภัยให้เขาได้อย่างแน่นอน

สำหรับการขุดถ้ำมันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ด้วยการหมุนปั่นใบดาบทำให้เขาขุดเจาะได้ไม่ต่างจากมีสว่านอยู่ในมือ