เหนือนิรันดร์ จอมราชันเทพยุทธ์

        เซียวเฉินมีสีหน้าหนักใจซือถูอู่ก็เช่นเดียวกัน

        แม้เซียวเฉินในเวลานี้ไม่พ่ายแพ้ แต่ตัวเขาเองรู้แล้วว่า หากสู้ต่อไปต้องแพ้แน่นอนเพราะเขาใช้พลังเสวียนไปเกือบหมดแล้ว

        ส่วนซือถูอู่กลับดูความเปลี่ยนแปลงไม่ออก

        ตูม!

        เสียงดังสนั่น ร่างของเซียวเฉินลอยถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

        ส่วนซือถูอู่เห็นได้ชัดว่ากลัวเซียวเฉินหลบหนีจึงเข้าประชิดตัวทันทีบีบให้เซียวเฉินต่อสู้ ส่วนเซียวเฉินก็เปลี่ยนเป็นฝ่ายถูกกระทำจากต่างฝ่ายต่างสู้กันในตอนแรกสุด

        ปึก!

        เซียวเฉินรับมือไม่ทัน ถูกซือถูอู่จู่โจมทะลุการป้องกัน ร่างลอยคว้างไปโลหิตสดพ่นจากปาก สีหน้าก็ไม่น่าดู หอบหายใจแฮ่กๆ

        สามศึกติดต่อกันทำให้เขาเกือบต้านทานไม่ไหว

        แต่เขายังคงดื้อแพ่ง

        เขาไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้มาก่อน ก่อนหน้านี้ไม่เคยตอนนี้ก็ไม่เคยเช่นกัน!

        “เซียวเฉิน เห็นว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะที่ผุดขึ้นบนผังชางหวงอย่างรวดเร็วอนาคตสามารถเทียบเคียงซูเฉินเทียนและลั่วเฉินอวี่ได้แต่ในความเห็นข้าก็เท่านั้นเอง ขนาดข้ายังสู้ไม่ได้จะแบกรับคำชมเช่นนี้ไว้ได้อย่างไร” ซือถูอู่มีสีหน้าดูแคลน น้ำเสียงเหยียดหยาม

        “น่าขำจริงๆ ซูเฉินเทียนและลั่วเฉินอวี่ยืนเคียงกันคือเรื่องที่น่าขำที่สุดในใต้หล้านี้”ว่าแล้วก็หัวร่ออย่างโอหัง ทุกคนที่อยู่ด้านหลังก็หัวเราะด้วย

        แต่เยี่ยเฉินกลับไม่ได้หัวเราะ

        ดวงตามีประกายประหลาด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

        “ถุย!” เซียวเฉินถ่มน้ำลายปนโลหิตออกมาแล้วค่อยๆลุกขึ้นยืนมองซือถูอู่ด้วยสีหน้าคลุ้มคลั่ง

        “ซือถูอู่ เจ้าแค่ฉวยโอกาสเอาเปรียบตอนเรี่ยวแรงของข้าไม่ต่อเนื่องและสูญเสียพลังเสวียนไม่เช่นนั้นเจ้านึกว่าจะกำราบข้าได้อย่างนั้นหรือ?”

        “ในเมื่อเจ้าคิดจะสู้ บิดาก็จะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าจนถึงที่สุด!”

        ว่าแล้ว เซียวเฉินก็หยิบสมุนไพรสองต้นออกมาจากแหวนเก็บของกลืนเข้าปากในรวดเดียว เริ่มเคี้ยวอย่างแรงและเช็ดน้ำสมุนไพรตรงปาก ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง

        นี่คือครั้งที่สองที่เซียวเฉินถูกคนบีบคั้นจนถึงขั้นนี้

        ครั้งแรกคือถูกคนตระกูลเนี่ยลอบสังหาร!

        ครั้งที่สองคือซือถูอู่!

        ตูม!

        เซียวเฉินอดทนต่อการที่ร่างกายถูกสมุนไพรวิญญาณจู่โจมจนเจ็บปวดเพื่อนำพลังเสวียนทั้งหมดออกมาในเมื่อจะเสี่ยงชีวิตแล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ไม่เช่นนั้นจะละอายต่อคำนี้!

        “ซือถูอู่ หากวันนี้ข้าไม่ตาย เจ้าก็อย่าได้คิดจะมีชีวิตอยู่เลยต่อให้ข้าตาย เจ้าก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน!” เห็นดวงตาของเซียวเฉินฉายแววคลุ้มคลั่งซือถูอู่อดพรั่นพรึงไม่ได้

        “เป็นคนบ้าแท้ๆ” เยี่ยเฉินเอ่ยช้าๆ

        “เซียวเฉิน ถึงเสี่ยงชีวิต เจ้าก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ข้า วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าตายอยู่ที่นี่ให้ร่างของเจ้าถูกสัตว์ปิศาจกัดแทะ ตายในสภาพซากศพไม่สมบูรณ์!”

        วิ้ง!

        เซียวเฉินระเบิดพลังเสวียนทั้งหมดในพริบตาถึงกับใช้พลังแฝงเกินตัวล่วงหน้า ดังนั้น ทะเลเพลิงด้านหลังจึงทรงอานุภาพเป็นพิเศษราวกับอัคคีเทวะก่อเกิดอย่างต่อเนื่อง ไม่ดับสูญชั่วนิรันดร์

        จากนั้น วิหคเทพหงสาตัวใหญ่ยักษ์เงยหน้ากู่ร้อง สะท้านสวรรค์เก้าชั้นฟ้าสัตว์จำพวกวิหคทั้งหมดในพุ่มไม้ล้วนแตกตื่นบินหนีไปรอบด้าน หวาดหวั่นพรั่นพรึง

        หงสาสยายปีก เปลวอัคคีศักดิ์สิทธิ์หงสาพวยพุ่งสู่ฟ้า เปลวอัคคีสีแดงม่วงเจิดจรัสอย่างประหลาดงามตระการดุจขอบฟ้ายามสายัณห์แต่ในนั้นกลับแฝงพลังทำลายล้างอันไร้เทียมทานและอหังการสุดขีด

        ความสามารถของเซียวเฉินทะยานขึ้นสู่แปดชั้นฟ้าในพริบตา

        ส่วนซือถูอู่มีสีหน้าตัดสินใจเด็ดขาด

        ไม่ว่าอย่างไร วันนี้เซียวเฉินต้องตาย!

        ตูม!

        ซือถูอู่ใช้หมัดต่อยพื้น มือที่เต็มไปด้วยเกล็ดถึงกับปรากฏรอยแตก โลหิตหยดลงพื้นพื้นยังสั่นสะเทือน มังกรปฐพีเงยหน้ากู่ร้อง แยกเขี้ยวกางเล็บ อานุภาพมังกรแผ่ไพศาลเผชิญหน้ากับหงสาด้านหลังเซียวเฉินอยู่ไกลๆ

        ต่างคนต่างช่วงชิงชัยชนะ!

        “เซียวเฉิน วันนี้พวกเรามาสู้กันสักตั้ง!”ซือถูอู่ยิ้มอย่างทะนงตน เวลานี้เขาเหยียบมังกรปฐพีดั่งเทพผู้อยู่เบื้องบนยากจะไขว่คว้า ส่วนเหนือศีรษะของเซียวเฉินมีหงสาเวียนวนอานุภาพแห่งเทพเกรียงไกรดุจมาจากยุคบรรพกาล

        พรวด!

        เซียวเฉินกระอักโลหิตสดออกมาอีกครั้ง แต่เขากลับไม่ใส่ใจดวงตาจับจ้องซือถูอู่ จากนั้นฟาดฝ่ามือวิหคเทพหงสาทางด้านหลังสยายปีกแฝงอานุภาพกดดันเข่นฆ่าไปเผาไหม้ทุกสิ่งจนไม่มีหญ้างอกสักต้น

        ส่วนมังกรปฐพีใต้ร่างของซือถูอู่ก็ทะยานขึ้นเช่นกันละอองธุลีและก้อนหินยักษ์ถูกม้วนขึ้นไปเป็นลมงวงช้าง เพียงพริบตา ฝุ่นทรายปลิวว่อนทรงพลังสุดขีด

        “นิรวาณขั้นสาม หงสามุ่งตำหนักสวรรค์!”

        เซียวเฉินเร่งเร้าพลังเสวียนด้วยท่วงท่าอันแข็งแกร่ง สำแดงนิรวาณขั้นสามจากคัมภีร์หงสาบรรพกาลนิรวาณแบบก้าวกระโดดร่างกายถูกอัคคีเทพหงสาเผาจนแดงเถือก ใบหน้าดุจกระดาษสีทองในพริบตา

        หงสาสะอึกเข้ารับมังกรปฐพี เกิดแสงเจิดจรัสเป็นแถบ

        ตูม!

        ครืนครัน!

        คลื่นโจมตีอันแกร่งกร้าวพาเซียวเฉินลอยออกไปและกลิ้งบนพื้นไม่หยุดร่างถูกคมวายุกรีดเป็นแผลไปทั้งตัว ปากมีโลหิตสดไหลออกมาไม่ขาดสายนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น!

        ส่วนอีกด้านหนึ่ง หงสาใช้ท่วงท่าอหังการไร้พ่ายทำลายมังกรปฐพีจนแตกเป็นเสี่ยงๆโจมตีไปทางซือถูอู่อย่างรุนแรง ซือถูอู่สีหน้าแปรเปลี่ยนขนานใหญ่หวาดกลัวอย่างยิ่ง เร่งเร้าพลังเสวียนทั้งหมดมาต้านทานแต่กลับถูกหงสาทำลายแขนไปข้างหนึ่ง ร่างปลิวลอยไปจวบจนชนต้นไม้หักหนึ่งต้นจึงหยุดลง เขากุมแขนด้วยสีหน้าอัปลักษณ์

        เซียวเฉินเป็นธนูที่น้าวขึ้นสายจนสุดล้า เหตุใดยังแข็งแกร่งปานนี้ได้?

        เขาใช้พลังในการต่อสู้สองครั้งไปจนหมดแล้วชัดๆเหตุใดตนเองยังกำราบเขาไม่ได้ ฆ่าเขาไม่ได้!

        ดวงตาของซือถูอู่ฉายแววไม่ยินยอมอย่างยิ่ง

        ร่างกายโอนเอน แต่เขายังขยับได้!

        ยังไม่บาดเจ็บเท่าเซียวเฉินที่นอนอยู่บนพื้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นทั่วร่างจากภายในจรดภายนอกไม่อยู่ในสภาพดีสักแห่ง

        แต่เซียวเฉินกลับยังทะนงตนดังเดิม

        เขามองซือถูอู่แล้วเอ่ยยิ้มๆ “ว่าอย่างไร? ข้าพูดได้ทำได้สังหารข้าก็ต้องให้เจ้าจ่ายค่าตอบแทน ฮ่าฮ่า”

        ดวงตาของซือถูอู่ราวกับมีโลหิตซึมออกมา ยกมือขึ้นจะฆ่าเซียวเฉิน

        “เซียวเฉิน ต่อให้ข้าพิการ ก็ต้องทำให้เจ้าตาย!”

        เซียวเฉินค่อยๆ หลับตาลง เขาไม่มีเรี่ยวแรงอีกแล้ว เขาในเวลานี้อับจนหนทางเรี่ยวแรงจะขยับนิ้วยังไม่มี จะให้เขาหลบการโจมตีเอาชีวิตในครั้งนี้ได้อย่างไร?

        เขา จะตายแล้วหรือ?

        คิดไม่ถึงว่าข้าเซียวเฉินจะมาตายที่นี่

        ข้ายังไม่ได้แก้แค้นให้ท่านแม่ ยังไม่ได้ฆ่าเนี่ยอวิ๋นเหอ ข้าไม่ยินยอม!

        ไม่ยินยอมหรอก!

        เซียวเฉินร่ำร้องในใจ แต่กลับไม่ช่วยในเรื่องนี้

        เพราะไม่มีใครช่วยเหลือตน

        ตูม!

        เสียงดังสนั่น เซียวเฉินนึกว่าตนเองต้องตาย แต่ซือถูอู่กลับร้องโหยหวนแล้วปลิวออกไปเซียวเฉินยกเปลือกตาที่เหนื่อยล้าขึ้น มองเห็นเงาร่างอรชรแล่นมาตรงเบื้องหน้า

        เซียวเฉินยิ้ม

        เชี่ยนเอ๋อร์ เจ้ามาแล้ว...

        มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์มาถึงข้างกายเซียวเฉินอย่างว่องไว นางกอดเซียวเฉินไว้กับอกเห็นเซียวเฉินในยามนี้ ใบหน้าของมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยความร้อนรนและสงสาร

        จากนั้นมองไปทางพวกซือถูอู่ด้วยสีหน้าเย็นชาเป็นน้ำแข็ง สายตาคมกริบน้ำเสียงเย็นชา “เซียวเฉินไม่เป็นอะไรก็แล้วไป หากเกิดเรื่องข้าจะให้พวกเจ้าทั้งหมดร่วมลงหลุมไปด้วย”

        “นึกว่าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว เดิมทีตกลงกันไว้ว่าจะให้เจ้าได้เห็นเซียวเฉินคนใหม่ทำให้เจ้าผิดหวังแล้ว เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไร?”เซียวเฉินเอ่ยแบบลมหายใจรวยริน ใบหน้ายังประดับด้วยรอยยิ้ม แต่กลับค่อนข้างอ่อนแรง

        มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์ขมวดคิ้วตลอด มองเซียวเฉินในเวลานี้ขอบตาอดแดงก่ำไม่ได้

        “เพราะหงสา ข้าจึงหาเจ้าพบ”

        ระหว่างที่พูดจาก็กวาดตามองซือถูอู่ที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นเยียบถึงขั้นมีแววชิงชัง

        “ทางที่ดีเจ้าควรสวดภาวนาให้เซียวเฉินไม่เป็นไร ไม่เช่นนั้น ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!” ว่าแล้วก็อุ้มเซียวเฉินขึ้นไปจากที่นี่อย่างรวดเร็วซือถูอู่มองมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์ด้วยสายตาว่างเปล่าราวกับสูญเสียวิญญาณ

        คำพูดประโยคสุดท้ายของมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์ทำให้เขาตกหล่มน้ำแข็ง

        เซียวเฉินสำคัญต่อนางมาก...

        เซียวเฉินสำคัญต่อนางมาก...

        สมองของซือถูอู่ในเวลานี้มีแต่คำพูดประโยคนี้

        พวกเยี่ยเฉินพาซือถูอู่ที่บาดเจ็บสาหัสจากไปการต่อสู้ของเซียวเฉินกับซือถูอู่ในครั้งนี้ จบลงด้วยการบาดเจ็บและพ่ายแพ้ทั้งสองฝ่าย

        จากนั้นซือถูอู่ก็ออกจากกิจกรรมล่าสัตว์ที่ยังเหลืออีกครึ่งเดือนก่อนกำหนดเพราะบาดเจ็บสาหัสและคนที่ออกก่อนกำหนดก็ยังมีมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์ด้วย...