หยางหยางกับอี้หลันกินมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้อี้หลันกำลังเช็ดถ้วยจานที่นางเพิ่งล้างเสร็จและคว่ำในที่คว่ำ
“ท่านพี่เ้าคะ ข้าอยากปลูกผักเ้าค่ะ” อี้หลันละมือจากการคว่ำจาน หันมาบอกความ้าของนางกับหยางหยางที่กำลังนั่งดูเ้าซาลาเปาที่หลับอุตุอยู่
“ได้สิ วันพรุ่งเข้าไปในเมืองเดี๋ยวพี่พาไปซื้อเมล็ดผัก” หยางหยางหันมาตอบนาง
อี้หลันที่คว่ำจานเสร็จแล้วเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับหยางหยาง “ข้าอยากเก็บผักที่ปลูกออกให้หมดเ้าค่ะ หลังจากนั้นก็เตรียมดินและปลูกผักใหม่ทั้งหมดเ้าค่ะ” ผักที่ปลูกรอบๆ บ้าน ก็จะมีผักกาดขาว หัวไชเท้า คะน้าเป็ส่วนใหญ่
“เหตุใดต้องเก็บผักออกทั้งหมดหรือ”
“ผักที่อยู่รอบบ้านเราตอนนี้ บางต้นก็แคระแกร็น บางต้นก็ตายแล้ว ข้าจึงอยากเก็บเ้าค่ะ” อี้หลันอธิบาย “ข้าจะเอามาประกอบอาหารและดองเก็บไว้กินด้วยเ้าค่ะ”
หยางหยางคิดตามคำพูดของภรรยาก็พบว่าเป็จริงตามที่นางบอก “ได้ เดี๋ยวพี่จะจัดการให้เ้าเอง”
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านพี่” อี้หลันส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้า ั้แ่ที่นางได้ทะลุมาอยู่ที่นี่ บุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็สามีของนาง เขาช่างตามใจนางทุกอย่างจริงๆ “เข้าห้องกันเถิดเ้าค่ะ”
อี้หลันจะช้อนอุ้มตัวลูกชายขึ้นแต่ก็ถูกสามีอุ้มตัดหน้าเสียก่อน นางก็ไม่ได้ขัดอันใด หยิบที่นอนของเ้าซาลาเปาเดินตามหลังเขาต้อยๆ
เมื่อหยางหยางวางหยางอี้ลงบนที่นอนแล้ว อี้หลันก็หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เขาทันที จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้หยิบกระดาษและกล่องไม้ที่ใส่เงินออกมา
หยางหยางมองตามร่างบางก็เกิดความสงสัย “เ้าจะทำอันใดหรือ”
“ข้าจะทำบัญชีรายรับ รายจ่ายเ้าค่ะ” อี้หลันตอบคำถามของหยางหยาง ส่วนมือก็เปิดกล่องไม้ด้วย
กล่องไม้นี้นางเปิดดูหลายครั้งแล้วมีทั้งเหรียญอีแปะ เหรียญตำลึง จะว่าไปบ้านของนางก็ไม่ได้ยากจนเสียทีเดียว อี้หลันไม่รอช้านำเหรียญออกมานับทันที ทั้งยังไปหยิบกล่องไม้อีกกล่องมาด้วย เพื่อที่จะแยกเหรียญอีแปะกับเหรียญตำลึงไว้คนละกล่อง
“ดูสิเ้าคะเหรียญเยอะแยะเลย” ระหว่างนับก็เงยหน้ามาคุยกับหยางหยาง ที่กำลังช่วยนางนับเหรียญอีแปะอยู่
หยางหยางมองดูนางด้วยความขบขัน “ถ้าวันใดที่ได้สัตว์ใหญ่ เช่นวันนี้ที่ได้หมูป่าก็จะขายได้ราคาดี แต่ใช่ว่าจะได้ทุกวัน ถ้าเ้าชอบมีเงินทองเยอะๆ ไว้พี่จะเข้าป่าให้ลึกสักหน่อยจะได้มีเงินให้เ้า”
อี้หลันละมือจากการนับเหรียญ เหรียญตำลึงนั้นมีไม่เยอะหรอก แต่เหรียญอีแปะน่าจะหลายร้อยเหรียญทีเดียว “ท่านพี่เ้าคะถึงข้าจะชอบเงินทอง แต่ข้าก็ไม่ได้้าให้ท่านพี่เข้าป่าไปเสี่ยงชีวิตทุกวันหรอกนะเ้าคะ”
“เ้าไม่ต้องกลัว พี่จะไม่ทำให้เ้าต้องเป็ห่วง” เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ภรรยาเป็ห่วง แต่เขาเป็หัวหน้าครอบครัวเขาจะไม่มีทางทำให้ภรรยาและลูกต้องลำบากอย่างแน่นอน
“ถ้าท่านยังเข้าป่าล่าสัตว์ทุกวัน ข้าย่อมเป็ห่วงเ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องกลัวนะเ้าคะวันพรุ่งที่เข้าเมือง ข้าจะมองหาหนทางทำเงินเ้าค่ะ” นางจะเข้าไปสำรวจสักหน่อย เพื่อหาลู่ทางการทำเงิน
“เ้าจะลำบาก”
“ข้ารับปากเ้าค่ะ ว่าจะไม่ทำให้ตัวเองลำบากเ้าค่ะ”
กว่าจะนับเสร็จก็เกือบ 1 เค่อ อี้หลันจึงหยิบกระดาษที่แต่เดิมเป็แผ่นใหญ่ตัดจนเท่าขนาดของสมุด ส่วนหมึกเป็สิ่งที่แพงสำหรับชาวบ้านนางจึงใช้ถ่านมาขีดเขียนไปก่อน มีเงินเกือบ 25 ตำลึงเลยทีเดียว
เสร็จจากการลงบัญชี ก็หยิบกระดาษมาอีกแผ่นมาวาดรูปของสิ่งที่อยากได้ลงไป
“เ้าวาดสิ่งใด” หยางหยางที่นั่งมองอยู่ถามขึ้น เขาไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลย
“เ้าสิ่งนี้เรียกว่า ‘รถเข็นเด็ก” เ้าค่ะ ต่อไปเวลาที่เราจะไปที่ใด ก็ให้เสี่ยวอี้นั่งลงในรถเข็น แค่นี้เราก็ไม่ต้องอุ้มเสี่ยวอี้ตลอดเวลาแล้วเ้าค่ะ”
“ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“เพราะข้าเพิ่งคิดขึ้นมาอย่างไรเล่าเ้าคะ” ตอบแล้วก็หัวเราะคิกคิก จนหยางหยางอดยิ้มตามไม่ได้ “ท่านรู้จักร้านทำไม้หรือไม่เ้าคะ ข้า้าจะเอาแบบรถเข็นไปให้ช่างทำไม้ดูก่อน จะได้รู้ว่าทำได้หรือไม่” ด้วยอะไรหลายๆ อย่างที่มีข้อจำกัดของชาตินี้ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำได้หรือไม่
“รู้จัก วันพรุ่งพี่จะพาเ้าไป” ไม่ว่านางจะทำอะไร หรือ้าสิ่งใด เขาก็พร้อมที่จะสนับสนุนนางเสมอ
“ของคุณเ้าค่ะ” การมีสามีที่ดีเช่นบุรุษตรงหน้า มันช่างดีจริงๆ
“นี่ก็ดึกมากแล้ว พี่ว่าพวกเรารีบเข้านอนกันเถิด”
“เ้าค่ะ” นางก็ง่วงแล้วเช่นกัน จึงนำกล่องไม้ที่ใส่เหรียญกับรูปวาดไปเก็บเข้าตู้ก่อนจะมาล้มตัวลงนอนอีกฝั่งของบุตรชาย และเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด
ยามอิ๋น (03:00-04:59 น.)
หยางหยางที่รู้สึกตัวก่อนภรรยาและบุตรชาย ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาเพื่อที่จะไปดูปลาที่ลำธาร
เขาลงไปดูที่หลุมแรกก็ต้องใกับจำนวนปลาที่อยู่ในหลุมดัก จากนั้นก็เดินไปดูที่หลุมที่ 2 หลุมที่ 3 จนครบทั้ง 5 หลุมปรากฏว่ามีปลาเต็มทุกหลุม ภรรยาของเขาช่างเก่งกาจเสียจริง
หยางหยางไม่รอช้ารีบจับปลาใส่ถังที่เตรียมมาด้วย เพียงแค่ 3 หลุม ถังที่เขาเตรียมมาก็เต็มไปด้วยปลาแล้ว จึงจำเป็ต้องเดินกลับไปที่บ้านเพื่อเอาถังมาใส่ปลาอีกใบ
ปลาเยอะขนาดนี้แล้วจะกินหมดหรือ ถ้าเอาไปขายที่เหลาอาหารต้องได้ราคาดีแน่ๆ แต่คงต้องถามอี้หลันก่อนว่านางจะขายหรือไม่
หยางหยางจัดการเอาปลาใส่ในถังครบทั้ง 2 ใบแล้ว จากนั้นเขาก็ขุดหลุมเพิ่มอีก 5 หลุม เนื่องจากไม่มีชาวบ้านนิยมกินปลามากนักเพราะพวกมันว่ายน้ำกันเร็วมาก จึงทำให้ในลำธารแห่งนี้มีปลามากมาย
“กลับมาแล้วหรือเ้าคะ” อี้หลันที่กำลังจะก่อไฟหุงข้าวเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหยางหยางเดินเข้ามาให้ครัว ในมือสองข้างมีถังใส่ปลา“ได้ปลาเยอะขนาดนี้เชียวหรือเ้าคะ”
“ใช่ ได้เยอะมาก พี่เองยังใ”
“ขอข้าดูหน่อยเ้าค่ะ” ไม่รอให้หยางหยางตอบรับ อี้หลันก็เดินไปดูที่ถังไม้ใส่ปลา ในถังนั้นเต็มไปด้วยหลัวเฟยยวี๋ (ปลานิล) หลูยวี๋ (ปลากะพง) ไม่น่าเชื่อว่าในบำธารจะมีทั้งปลานิล ปลากะพงมากมายขนาดนี้
อี้หลันไปหยิบถังอีกใบมาใส่ปลาที่นางเลือกไว้กินประมาณ 5-6 ตัว “เราแบ่งไว้กินแค่นี้ก็พอเ้าค่ะ ส่วนที่เหลือถ้าเราเอาไปขายที่เหลาอาหารจะขายได้หรือไม่เ้าคะ”
หยางหยางที่อาสาก่อไฟให้หญิงสาวก็หันมาตอบ “ได้สิ พี่ว่าพวกมันต้องได้ราคาดีแน่ๆ เพราะมันยังมีชีวิตอยู่”
“ดีเ้าค่ะ เดี๋ยวมื้อนี้ข้าจะทำปลาทอดให้ท่านทานนะเ้าคะ ฝากท่านก่อไฟให้ข้าด้วยเ้าค่ะ”
“เดี๋ยวพี่ก่อไฟให้”
อี้หลันแยกตัวไปทำปลา ส่วนหยางหยางที่ก่อไฟเสร็จแล้วก็หุงข้าวเสียเลย หุงเสร็จก็ไปเก็บผักบุ้งตรงลำธารเอามาให้อี้หลันผัดให้กิน
“ท่านพี่ไปที่ใดมาเ้าคะ” นางไปทำปลากลับมาก็เห็นชายหนุ่มหุงข้าวไว้แล้ว แต่ตัวไม่รู้อยู่ที่ใด
“พี่ไปเก็บผักบุ้งที่ลำธาร เ้าผัดให้พี่กินอีกได้หรือไม่”
“ได้เ้าค่ะ ข้าฝากท่านเข้าไปดูเสี่ยวอี้ได้หรือไม่เ้าคะ ข้ากลัวว่าถ้าเสี่ยวอี้ตื่นแล้วไม่เจอใครเขาจะกลัวเ้าค่ะ”
“ได้”
เมื่อได้คำตอบอี้หลันก็หันกลับมาทอดปลาในกระทะต่อ มีปลาทอดกับผัดผักบุ้งเท่านี้ก็คงพอแล้ว
ส่วนหยางหยางก็เดินไปทางห้องนอน เข้าไปในห้องก็เห็นเ้าก้อนแป้งที่ยังนอนหลับอยู่ ดูปากเล็กๆ ที่เผยอออกน้อยๆ นั่นสิไหนจะมือน้อยๆ ที่ชูขึ้นอยู่เหนือหัวอีก ลูกชายเขาช่างน่ารักน่าชังเสียจริง
จนอี้หลันทำมื้อเช้าเสร็จหยางอี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ลูกชายเขาทำไมขี้เซาแบบนี้
“ท่านพี่จะอาบน้ำก่อน หรือกินข้าวก่อนเ้าคะ” อี้หลันเดินเข้ามาในห้องนอนหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว
“พี่อาบน้ำก่อนดีกว่า”
“เ้าค่ะ”
เมื่อหยางหยางแยกตัวไป หยางอี้ก็ตื่นขึ้น ตื่นปุ๊ปร้องปั๊ป อี้หลันจึงจับเข้าเต้า อีกมือก็คล้ำๆ อยู่ที่เต้าหนึ่ง
กินจนอื่นแล้วก็ผละออกจากเต้า ส่งยิ้มหวานๆ ให้กับคนเป็แม่
“ลูกชายแม่กินเก่งจริงๆ หืม” อี้หลันก้มลงไปฟัดแก้มน้อยๆ ซ้ายที ขวาทีของเ้าซาลาเปาน้อย จนเรียกเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากจากคนตัวเล็ก
“เล่นอะไรกันอยู่สองแม่ลูก” หยางหยางที่อาบน้ำเสร็จแล้วเดินเข้ามาในห้อง ก็ได้ยินเสียงลูกชายหัวเราะจนดังออกไปนอกห้อง
“แอ้” แหนะ มีทักทายพ่อด้วย
“ท่านพี่เ้าคะ ท่านเอาน้ำร้อนที่ข้าต้มไว้ไปใส่ในอ่างอาบน้ำของเสี่ยวอี้ให้ข้าหน่อยเ้าค่ะ ผสมกับน้ำเย็นให้ด้วยนะเ้าคะ”
“ได้ เดี๋ยวพี่จัดการให้” หยางหยางออกไปแล้ว อี้หลันก็จัดการกับเ้าก้อนแป้งให้พร้อมสำหรับการอาบน้ำ
“วันนี้ท่านพ่อกับแม่จะพาเสี่ยวอี้น้อยไปเที่ยวด้วยนะ”
เด็กน้อยยิ้มร่าดีดขาไปมา เขาฟังไม่เข้าใจหรอก เพียงแค่คิดว่าท่านแม่เล่นกับตน
“แอ้ แอ้”
“พี่ผสมน้ำเสร็จแล้ว” หยางหยางเดินเข้ามาบอก
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
อี้หลันพาหยางอี้ไปอาบน้ำ เสร็จแล้วก็มาแต่งตัวด้วยชุดสีฟ้าน่ารักๆ คู่กับคนเป็พ่อที่ใส่ชุดสีน้ำเงิน แต่งตัวให้เ้าซาลาเปาแล้วก็ฝากให้หยางหยางดูแล เพราะนางก็จะไปอาบน้ำแล้วเช่นกัน
ใช้เวลาไม่นานตอนนี้ทั้งสามคนพ่อแม่ลูก ก็มาอยู่บนแคร่ในครัวเพื่อกินมื้อเช้าก่อนจะเข้าไปในเมือง
“กับข้าวมีแค่ 2 อย่าง ท่านพี่กินได้หรือไม่เ้าคะ”
“กินได้สิ” นี่ถือว่าดีมากแล้ว เมื่อก่อนมีแค่น้ำแกงเขาก็ยังต้องกิน “ปลาทอดเ้าอร่อย” เขาเอ่ยชมเมื่อได้ลองกินไปคำแรก
คนที่อยู่ๆ ก็ได้รับคำชมถึงกับไปไม่เป็ “ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าเก็บปลาไว้แล้ว มื้อเย็นจะทำต้มปลาให้ท่านกินเ้าค่ะ”
“ขอบใจเ้า” ทั้งคู่คีบอาหารให้กันจนอิ่ม ถึงเวลาเข้าไปในเมืองแล้ว!
**************************************
แก้คำผิดแล้วนะคะ แต่อาจจะยังมีหลงเหลืออยู่บ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ ^_^
251
