เฉียงหยาจากท่าทีหัวร้อน “หา! อะไร ใครนะ! .... ข้า ข้ารึ?” เสียงค่อยๆเบาลง
จากสตรีหัวร้อนดูคล้ายลูกโป่งถูกปล่อยลมให้แฟบลง .. นั่งงอตัวเก็บศีรษะชำเลืองมองซุนจีเล็กน้อย บิดตัวไปมา อืม..
สักครู่เสียงไคน่านก็ดังขั้น“ส่วนข้า ยังไม่คิดเรื่องคู่ครองขอรับ”
แล้วเสียงเว่ยย่านก็ดังขึ้น“หืม จริงรึ? มิใช่ว่าเจ้าบอกให้ครูฝึกช่วยมองหาสตรีมาเป็นคู่ครองให้หรอกรึ?”
แล้วไคน่านกับเว่ยย่านก็จ้องหน้ากัน..
ไคน่าน“ข้ากำลังพูดคุยกับคุณชายอยู่ดีๆ เหตุใดเจ้าจึงต้องสอดปากเข้ามาขัดด้วยหรือว่าไม่มีผู้สอนมารยาทระหว่างผู้อื่นสนทนา เห็นว่าตนหน้าตาดีแล้วกระทำกิริยาเช่นไรก็ได้อย่างนี้รึ?”
เว่ยย่าน “โอข้าเพียงกล่าวสั้นๆคำเดียว เจ้าก็กลับกล้าที่จะมาสั่งสอนข้าเสียยืดยาว! นี่ใช่ต้องการแสดงความเป็นบุรุษมาข่มเหงสตรีใช่หรือไม่ หรือคิดเห็นว่าความห้าวหาญกล้ากล่าวเช่นนี้ จะทำท่านย่าผู้ชราผู้นี้หวาดกลัว!”
ไคน่าน“ข้าหาได้มองเห็นหญิงชราใดในครรลองสายตาไม่ จะเห็นก็มีแต่เด็กสาวแก่แดดแก่ลมที่มาหาถกเถียงกับผู้อื่น! โดยคิดละเมอเพ้อฝันว่าตนมีคารมคมคาย ยากจะหาผู้ใดมาเปรียบเทียบ แต่แท้จริงแล้วเป็นดั่งคางคกในกะลาครอบ!”
เว่ยย่าน “โอเห็นว่าท่านย่าผู้ชราผู้นี้เป็นคางคกในกะลารึ? ฟังดูท่านคงแลเห็นว่าตัวเองนั้นสูงใหญ่ประดุจมาดวงตาค้างอยู่บนฟ้า ที่ละเมอน่ะมันท่าน มิใช่ข้า เพราะเพียงเห็นว่าตนเป็นชายก็จะมีเอาชนะคะคานให้ได้เป็นอิสตรี!”
ไซซีมองไคน่านกับเว่ยย่าน สักครู่แล้วหันมาถามผม “ไคน่านกับเว่ยย่านเพิ่งจะมาพบกันครั้งแรกมิใช่รึ? เห็นใดจนดูคล้าย .. มีเรื่องขัดแย้งกันมานานเล่า?”
ผม มองสักครู่“ก็เพราะทั้งคู่มีหลายๆอย่างคล้ายกันอย่างไรเหล่า จึงพูดคุยกันได้เป็นอย่างดี เห็นหรือไม่ล่ะว่าทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก”
ไคน่าน “ไม่ขอรับ!” กับ เว่ยย่าน “ไม่ใช่นะ!”
ซุนกวน ปรบมือขึ้น“แปะๆ เอาล่ะๆ พอกันได้แล้วพวกเรานำจานอาหารไปส่งคืนกันเถอะ แล้วพวกเจ้าทั้ง2คู่ ก็ไปหามุมพูดคุยกันอย่างสงบด้วย อย่าได้มารบกวนคุณชาย และคุณหนูทั้ง2”
กล่าวจบ ซุนกวนก็พาทั้ง4คน เก็บชุดจานอาหาร คำนับให้ผมเล็กน้อย แล้วพากันเดินออกไป ในขบวนนั้นซุนกวนเดินนำหน้า กลางขบวนเป็นไคน่านกับเว่ยย่าน ที่เดินตามมา ดูคล้ายจะเดินแข่งกัน แล้วก็จ้องกันไปมาด้วย ปิดท้ายขบวนเป็นซุนจีและมีเฉียงหยาเดินตามมาใกล้ๆแขนขวาเขา โดยนางจะเดินอยู่เยื้องไปด้านหลังเล็กน้อย
ผมมองตามกลุ่มนี้ไปก็อมยิ้มไป(ในใจ เพราะสีหน้าไม่เรียบเฉย ไม่ยอมเปลี่ยนไปตามอารมณ์เลย)
ไซซีก็พูดขึ้น“อินทรา!” เมื่อผมหันมาสบตาเธอ เธอก็พูดต่อ “ข้าชอบเจ้านะ!และข้าต้องการที่จะทราบว่า เจ้าชอบข้าหรือไม่?”
น้ำเสียงเธอสั่นแต่ก็มีความแน่วแน่
ผมมองไซซีและเจียวิน ทั้ง2สาวนี้ทำให้ผมรู้สึกทึ่งได้ ในหลายแง่มุมเธอมีความเขินอาย แต่เธอก็เด็ดเดี่ยว ผมคิดว่าไม่เพียงแต่ผู้หญิงในโลกเก่า แม้แต่ในโลกนี้ก็หาคนที่จริงใจเช่นนี้ได้ยาก .. ผมคิดสักครู่ แล้วกล่าวตอบ
“ข้าเองก็ชื่นชมเจ้าแต่..”
ไซซีรีบขัดทันที “เท่านี้แหละ พอแล้ว!” ทำเอาผมเกือบผงะเลย
333K
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)