ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        “ท่านบรรพบุรุษ ตระกูลซูต้องการเลื่อนขั้นเป็นตระกูลระดับสูงสุดทว่าจำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากราชสำนักฉางเซิง เราจะยื่นขอประเมินอย่างเป็นทางการหรือไม่ขอรับ”

        หนึ่งเดือนหลังจากงานอภิเษกซูอวิ๋นเดินมายังด้านข้างของซูฉางเซิงและรายงาน

        หลังจากช่วงเวลาแห่งการพัฒนาตระกูลซูนี้ไม่เพียงยึดครองเขตแดนบางส่วนของสำนักว่านโซ่วเท่านั้นทว่าอิทธิพลของตระกูลยังเพิ่มขึ้นอย่างมาก ดึงดูดกองกำลังและผู้แข็งแกร่งจำนวนมากให้สวามิภักดิ์

        ตระกูลซูในปัจจุบันคลาคล่ำไปด้วยผู้แข็งแกร่งโดยเฉพาะผู้บำเพ็ญเพียรในระดับนิรันดร์มีมากเกือบร้อยคนและในระดับสำแดงกฎมีถึงเจ็ดหรือแปดพันคน ซึ่งเหนือกว่ากองกำลังระดับสูงสุดหลายแห่ง

        กล่าวได้ว่านอกเสียจากเซียนนักบุญแล้วความแข็งแกร่งโดยรวมของตระกูลซูนั้นเหนือกว่ากองกำลังระดับสูงสุดอื่นๆ ในทวีปเจินเซิ่งไปแล้วสิ้นเชิง

        มาตรฐานนี้เป็นไปตามข้อกำหนดทั้งหมดสำหรับการเป็นกองกำลังระดับสูงสุดอย่างสมบูรณ์แบบทว่าหากต้องการก้าวขึ้นไปเป็นกองกำลังระดับสูงสุดยังมีอีกหนึ่งอุปสรรคที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นั่นก็คือราชสำนักฉางเซิง

        ราชสำนักฉางเซิง

        เป็นกองกำลังอันน่าเกรงขามที่ปกครองดินแดนเทพเจ้ามากมายเป็นหนึ่งในมหาอำนาจของดินแดนสวรรค์ฉางเซิง พลังอำนาจบาตรใหญ่เป็นกองกำลังระดับจักรพรรดิอย่างแท้จริง โดยผู้ก่อตั้งคือจักรพรรดิฉางเซิง

        กองกำลังนับไม่ถ้วนในดินแดนเทพเจ้ามากมายภายใต้การปกครองของราชสำนักล้วนต้องปฏิบัติตามกฎของราชสำนักฉางเซิง

        หากต้องการเลื่อนขั้นเป็นกองกำลังระดับที่สูงขึ้นไม่เพียงแต่ต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขที่เกี่ยวข้องเท่านั้นทว่ายังต้องผ่านการประเมินของราชสำนักอีกด้วย

        ส่วนตระกูลซูนั้นขาดเพียงการประเมิน ก็จะเป็นกองกำลังระดับสูงสุดอย่างแท้จริงแล้ว

        “ราชสำนักหรือ…”

        ซูฉางเซิงครุ่นคิด

        ในอดีตสมัยที่เขาท่องไปทั่วทวีปเจินเซิ่งเขาก็เคยติดต่อกับผู้แข็งแกร่งจากราชสำนักฉางเซิงเช่นกัน

        กองกำลังนี้แข็งแกร่งยิ่งนักหากตระกูลซูต้องการที่จะเป็นตระกูลระดับจักรพรรดิ ราชสำนักฉางเซิงคืออุปสรรคที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

        แน่นอนว่านั่นคือสิ่งที่ต้องพิจารณาในอนาคตอีกประการ

        ราชสำนักฉางเซิงในปัจจุบันสำหรับตระกูลซูแล้ว เป็นยักษ์ใหญ่ที่ไม่อาจเทียบเคียงได้ และไม่อาจยั่วยุพวกเขาได้เลย

        ในเมื่อยั่วยุไม่ได้เช่นนั้นก็จงยอมอยู่ใต้เงาไปก่อนดีกว่า

        หากไม่มีความแข็งแกร่งมากพอที่จะทำลายกฎก็จงปฏิบัติตามกฎไปก่อน

        “เช่นนั้นก็ยื่นขอเถิด ข้าเชื่อว่าราชสำนักคงไม่กลั่นแกล้งตระกูลซูเล็กๆ อย่างเราหรอกกระมัง!”ซูฉางเซิงพยักหน้า

        “ขอรับ ท่านบรรพบุรุษ!”

        ซูอวิ๋นเผยสีหน้ายินดีตระกูลซูกำลังจะเลื่อนขั้นเป็นกองกำลังระดับสูงสุด ในฐานะผู้นำตระกูลเขาก็รู้สึกเป็นเกียรติและตื่นเต้นอย่างมาก

        จากนั้นไม่นานซูอวิ๋นก็โค้งคำนับและจากไป

        “หนึ่งเดือนผ่านไปแล้ว เยวี่ยเอ๋อร์ยังไม่ตั้งครรภ์และชิงเกอก็ต้องใช้เวลานานกว่าจะให้กำเนิดบุตร ดูเหมือนว่าข้าต้องพยายามต่อไปหรือไม่ก็ต้องแต่งงานเพิ่มฮูหยินกับสนมแล้ว!”

        ซูฉางเซิงเคาะนิ้วเบาๆบนโต๊ะด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

        ด้วยระดับปัจจุบันของเขาบวกกับฮูหยินของเขาที่มีร่างกายในระดับสังขารเทพศักดิ์สิทธิ์การมีบุตรนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

        หากโชคร้ายอย่าว่าแต่หนึ่งหรือสองเดือนเลย แม้แต่หลายปีก็อาจไม่ตั้งครรภ์ก็เป็นได้

        หากเขาต้องการมีบุตรโดยเร็วที่สุดก็ทำได้เพียงมองหาฮูหยินและสนมใหม่ๆ เท่านั้น ยิ่งขอบข่ายกว้าง ก็ยิ่งมีโอกาสมาก

        “สังขารเทพศักดิ์สิทธิ์หายากเหลือเกิน!”

        ซูฉางเซิงถอนหายใจเบาๆ

        สังขารเทพศักดิ์สิทธิ์นั้นหายากยิ่งในทวีปอันกว้างใหญ่นี้ มีสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนทว่าสังขารเทพศักดิ์สิทธิ์มีเพียงหยิบมือ และส่วนใหญ่เป็นเพศชาย เพศหญิงน้อยมาก

        การจะหาได้สักคนนั้นเป็นเรื่องยาก

        แม้ว่าจะไม่จำกัดเฉพาะร่างกายทว่าหากพิจารณาจากพรสวรรค์แล้ว พรสวรรค์ระดับสุดยอดก็หายากเช่นกัน

        ในระยะเวลาอันสั้นนี้อย่าไปคิดถึงมันเลย ไร้ประโยชน์

        “จริงสิ ตระกูลซูยังมีธิดาแห่งโชคชะตาอีกนางหนึ่ง ข้าลืมนางไปเสียสนิทเลย เพราะช่วงนี้มัวแต่ยุ่งๆ!”

        ใจของซูฉางเซิงกระตุกสั่นไหวเขานึกถึงซูจื่อยวนได้แล้ว ซึ่งเป็นธิดาแห่งโชคชะตาที่มีพรสวรรค์ยิ่งกว่าไป๋เยวี่ยเกอและมีโชคชะตาเทียบเท่ากับกู้ชิงเกอ

        เพียงแต่นางมีนามสกุลซูเป็นสายเลือดเดียวกันกับเขา เหตุนี้ซูฉางเซิงจึงรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง

        “ช่างเถิด ไปพบนางก่อนก็แล้วกัน!”

        ซูฉางเซิงถอนหายใจเบาๆหากนางเหมาะสมจริงๆ นามสกุลซูแล้วจะทำอย่างไรเล่า

        เขาพิชิตจักรพรรดินีแห่งโชคชะตามาแล้วจะมีซูจื่อยวนเพิ่มอีกคนจะเป็นไรไป

        อืม!

        คิดเช่นนั้นซูฉางเซิงก็ดีดนิ้วเบาๆ และร่างของเขาก็หายไปฉับพลัน…

        …

        เมืองเทียนหยวนกว้างใหญ่ไพศาลหลายพันลี้มีพื้นที่กว้างใหญ่เทียบเท่ากับอาณาจักรขนาดเล็ก

        ในฐานะผู้ปกครองเกือบหนึ่งในสามของเมืองเทียนหยวนเป็นเขตแดนของตระกูลซู

        ในเขตแดนที่กว้างใหญ่เช่นนี้มีสมาชิกตระกูลซูจำนวนมหาศาล

        และบริเวณรอบนอกของเขตแดนตระกูลซู

        ภายในตำหนักที่ไม่ได้กว้างขวางนักเด็กสาวรูปร่างบอบบางใบหน้าคมคายลืมตาขึ้นใบหน้าที่งดงามของนางฉายแววแห่งความขมขื่น

        “พลังปราณหายไปอีกแล้ว นี่ก็สามปีแล้ว ยังไม่มีความก้าวหน้าใดๆ ช่างน่าโมโหจริงๆ!”

        “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าจะนำป้ายวิญญาณของท่านพ่อท่านแม่เข้าไปในวิหารบรรพบุรุษได้อย่างไร!”

        เด็กสาวกำหมัดแน่นใบหน้าที่งดงามเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและขมขื่น

        นางมีนามว่าซูจื่อยวน

        เป็นศิษย์สาขาย่อยที่เก้าของตระกูลซูใกล้จะกลายเป็นสาขารองแล้ว

        ฐานะของนางในตระกูลซูไม่สูงนัก

        ท่านพ่อท่านแม่ของนางก็เป็นเพียงสมาชิกตระกูลซูธรรมดาๆที่ไม่ได้รับความสนใจ มีพลังยุทธระดับความสามารถศักดิ์สิทธิ์ทว่าก็มีสถานะอยู่บ้างและไม่ขาดแคลนทรัพยากร

        ทว่าสามปีก่อนท่านพ่อท่านแม่ของนางเสียชีวิตจากการโจมตีของตระกูลกู้ และหลังจากพวกท่านตายไป สถานะของนางก็ลดลงและทรัพยากรก็ถูกตัดทอนออกไปมาก

        หากเป็นเพียงเช่นนี้ก็คงจะต้องปลงเสียเถิด

        สงสัยว่าเป็นเพราะการตายของพ่อแม่นางจึงกระทบต่อนางหนักถึงเพียงนี้เลยหรือ

        ในการบำเพ็ญเพียรในเวลาต่อมาพลังยุทธของนางไม่เพียงแต่ไม่มีความก้าวหน้าใดๆในทางกลับกันยิ่งถดถอยลงอย่างต่อเนื่อง

        ภายในเวลาเพียงสามปีระดับของนางก็ลดลงจากระดับต้นกำเนิดแท้จริงของอัจฉริยะตัวน้อยลงมาจนถึงระดับทะเลปราณขั้นแรก

        ไม่ว่าจะบำเพ็ญเพียรอย่างไรพลังปราณที่สะสมไว้ในทะเลปราณก็จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        สิ่งนี้ทำให้ซูจื่อยวนเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

        เพราะหากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางจะถูกขับออกจากสาขาหลักและกลายเป็นศิษย์สาขารอง

        ตระกูลซูไม่เลี้ยงดูผู้ไร้ประโยชน์หากพลังยุทธไม่เพียงพอ แม้จะเป็นศิษย์สาขาหลักก็จะถูกถอดยศเป็นสาขารองได้เช่นกัน

        ส่วนศิษย์สาขารองจะถูกขับไล่ออกจากเมืองเทียนหยวนไปประจำการและดูแลงานด้านผลผลิตในพื้นที่ห่างไกล

        หากโชคร้ายก็ต้องไปยังดินแดนที่ยากลำบาก

        ซูจื่อยวนไม่กลัวความยากลำบากทว่าหากนางถูกถอดยศเป็นศิษย์สาขารอง ป้ายวิญญาณของท่านพ่อท่านแม่ของนางจะเข้าไปในวิหารบรรพบุรุษไม่ได้

        นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการเห็น

        “ยังมีเวลาอีก หากข้าติดอันดับหนึ่งในสิบของการประลองตระกูล หรือฝ่าทะลวงไปถึงระดับมนุษย์สวรรค์ข้าจะนำป้ายวิญญาณของท่านพ่อท่านแม่เข้าไปในวิหารบรรพบุรุษได้!” ซูจื่อยวนกำหมัดแน่น พึมพำกับตัวเอง

        การประลองของตระกูลจะจัดขึ้นในอีกสามปี

        ตราบใดที่นางพยายามก็ยังมีโอกาสแม้ว่าโอกาสนั้นจะน้อยนิด ทว่าต้องทำให้สำเร็จ

        “ถึงเวลาไปรับทรัพยากรสำหรับสัปดาห์หน้าแล้ว!”

        ซูจื่อยวนลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากตำหนัก และมุ่งหน้าไปยังอีกสถานที่หนึ่ง

        เขตแดนตระกูลซูนั้นกว้างขวางมากเพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากในการรับทรัพยากรสำหรับศิษย์ระดับต่ำบางคนวิหารทรัพยากรของตระกูลซูจึงถูกแบ่งออกเป็นหลายแห่ง กระจายอยู่ตามบริเวณรอบๆของศิษย์ระดับต่ำ

        บริเวณใกล้เคียงกับที่ซูจื่อยวนอาศัยอยู่ก็มีวิหารทรัพยากรแห่งหนึ่ง

        “นี่…เหตุใดครั้งนี้มีหินวิญญาณเพียงสิบก้อน” เมื่อมองเห็นหินวิญญาณสิบก้อนที่ได้รับ ซูจื่อยวนก็ตกตะลึง

        ทรัพยากรสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรมีหลายประเภททว่าที่พบได้บ่อยที่สุดมีสองประเภท ประเภทหนึ่งคือหินวิญญาณ และอีกประเภทหนึ่งคือสมบัติ‘แหล่งกำเนิด’ ที่มีค่ามากกว่า

        ทั้งสองอย่างนี้ช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรดูดซับพลังปราณได้อย่างรวดเร็วส่วนแหล่งกำเนิดนั้นมีมูลค่ามากกว่าหินวิญญาณถึงพันเท่า

        ก่อนหน้านี้ทรัพยากรของนางคือหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนและยังรับแหล่งกำเนิดขนาดเล็กได้หนึ่งก้อนทุกเดือน

        ทว่าครั้งนี้มีเพียงหินวิญญาณสิบก้อนเท่านั้น

        หินวิญญาณสิบก้อนนี้ไม่เพียงพอแม้จะบำเพ็ญเพียรขั้นพื้นฐานประจำวันด้วยซ้ำการที่จะก้าวหน้าอย่างรวดเร็วนั้นเป็นไปไม่ได้เลย

        และด้วยหินวิญญาณเพียงสิบก้อนนางไม่มีทางติดอันดับหนึ่งในสิบของการประลองตระกูลภายในสามปีได้แน่ แม้แต่การฝ่าทะลวงไปถึงระดับต้นกำเนิดแท้จริงก็ยังยากลำบาก

        “ซูจื่อยวน คะแนนของเจ้าต่ำมาก การที่ยังได้รับทรัพยากรเท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว”

        ผู้ดูแลวิหารทรัพยากรขมวดคิ้ว

        “อย่าลืมว่าพลังยุทธของเจ้าไม่เพียงแต่ไร้ความก้าวหน้าทว่ายังถอยหลังลงอย่างต่อเนื่องอีกด้วย เจ้ากำลังจะหลุดออกจากระดับทะเลปราณแล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลซูไม่เลี้ยงดูผู้ไร้ประโยชน์นี่เป็นคำสั่งของบรรพบุรุษฉางเซิง!”

        “หากไม่มีกระไรผิดพลาด อีกหนึ่งสัปดาห์เจ้าจะถูกถอดยศเป็นศิษย์สาขารองแล้ว!”

        เขากล่าวพลางส่ายหัว

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ใบหน้าของซูจื่อยวนก็ซีดเผือด การหายใจก็ยากลำบากขึ้นมา