พลิกฟ้า ย่ำปฐพี

ในกลุ่มคนทั้งหมดมีเพียงซูอวิ้นและพี่ใหญ่มือสังหารที่ไม่ได้ตื่นหนก พวกมันทั้งสองหรี่ตามองดูเด็กชายตรงหน้า “วิชาตัวเบาที่ดี” ซูอวิ้นพยักหน้าชื่นชมเว่ยเมิ่งยิ้มกว้างยิ้มกว้างเมื่อได้รับคำชมจากคนแปลกหน้า “ขอบคุณท่านอา” เว่ยเมิ่งหันไปมองหนึ่งในมือสังหารที่อยู่ใกล้กับหลี่เยว์เอ๋อร์หรือก็คือคนที่ถามว่าตนเป็นใครเมื่อนี้ “ท่านลุงข้าพเจ้าชื่อเว่ยเมิ่ง ท่านลุงคือคนที่ทำร้ายปู่สุยกับพาตัวพี่หลี่เยว์เอ๋อร์มาใช่หรือไม่?” “เจ้าสามสิบสี่โดด!!” พี่ใหญ่มือสังหารคำราม ในขณะที่มือข้างหนึ่งสะบัดอาวุธลับซึ่งเป็นเข็มเล็กๆเจ็ดเล่มไปทางเว่ยหมิ่ง มือสังหารที่ถูกเรียกว่าเจ้าสามใจหายวูบ กระโดดขึ้นบนฟ้าอย่างสุดกำลัง ที่มันเห็นจากบนฟ้าตอนนี้คือเว่ยเมิงสะบัดคันเบ็ดมาทางมัน ตะขอตกปลาเฉียดผ่านเท้ามันห่างไปเพียงแค่หนึ่งชุ่น(1 นิ้ว) “เอ๋? ท่านอาอย่าขี้โกงสิ” เว่ยเมิ่งหันไปบ่นเบาๆ ทางพี่ใหญ่ของเหล่ามือสังหารที่ตอนนี้กำลังพุ่งเข้ามาพร้อมกับมือสังหารอีกสี่คน เว่ยเมิ่งเอียงร่างกายจนแทบราบไปกับพื้นเพื่อหลบอาวุธลับ เด็กน้อยหักข้อมือรั้งคันเบ็ดกลับมาและตวัดคันเบ็ดแนวนอนไปทางเหล่ามือสังหารหนึ่งในเหล่ามือสังหารเค้นเสียงคล้ายกับว่ามันมั่นใจในฝีมือของตนมันพุ่งขึ้นไปสับกระบี่เข้าปะทะกับสายเบ็ดที่ฟาดมาหาพวกมันให้ขาด แต่แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อกระบี่ที่ฟันลงไปให้ความรู้สึกว่าเหมือนมันกำลังฟันเหล็กอย่างไรอย่างงั้น แต่ถึงอย่างงั้นกระบี่นั้นก็สามารถทำให้สายเบ็ดหยุดชะงักลง พี่ใหญ่มือสังหารเมื่อเห็นโอกาสก็รีบคว้าไว้มันพุ่งไปหาเว่ยเมิ่งพร้อมกับมือสังหารที่เหลือ กระบี่ของพวกมันกำลังเข้าถึงตัวเด็กน้อยในระยะไม่กี่ก้าวเว่ยเมิงเมื่อเห็นเหล่ามือสังหารเข้ามาไม่ตื่นตะหนก กลับกันรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยปรากฏขึ้นบนหน้าจางๆ เหล่ามือสังหารใจหายวาบเมื่อร่างของเว่ยเมิงค่อยๆพร่าเลือนหายไป ‘วิชานี้อีกแล้ว?’ พี่ใหญ่มือสังหารกัดฟันกรอด“อ๊ากกก” เป็นเสียงของมือสังหารสามสิบสี่ ที่ตอนนี้ถูกตะขอตกปลากระชากคางออกมา ร่างของเว่ยเมิ่งไปปรากฏอยู่ที่ๆเหล่ามือสังหารเคยอยู่ซึ่งก็คือที่ๆพวกมันวางองค์หญิงลู่ลี่เอ๋อร์กับหลี่เยว์เอ๋อร์ไว้“เว่ยเมิ่งขอบคุณท่านลุงที่ยอมไปตกปลาเป็นเพื่อนปู่สุย” เว่ยเมิ่ง กล่าวขอบคุณร่างที่ไร้คางบนพื้นบรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด พี่ใหญ่มือสังหารหันไปมองซูอวิ้นที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนักกับเว่ยหมิ่ง ซูอวิ้นที่รับรู้ถึงสายตาที่มองมาก็ถอนหายใจ“ช่างน่าขันยิ่งนักที่ยอดฝีมือระดับเจ็ดสองคนต้องผนึกกำลังกันสังหารเด็กคนเดียว” ซูอวิ้นชักกระบี่ออกมา “เจ้าหนู เจ้าชื่ออะไร?” ซูอวิ้นถามเด็กน้อยผู้ลึกลับในสายตาพวกมัน“ข้าพเจ้าเว่ยเมิ่-” ยังไม่ทันได้พูดครบคำ ไม่รอให้เว่ยเมิ่งพูดจบ ซูอวิ้นพุ่งเข้าโจมตีโดยไม่ให้เด็กน้อยตรงหน้าตั้งตัว เว่ยเมิ่งตวัดคันเบ็ดเข้าปะทะ เด็กน้อยกัดฟันถึงแม้จะยักคันเบ็ดมากันได้ทัน แต่ด้วยระยะห่างของพลังที่ต่างกันทำให้ร่างของเว่ยเมิ่งกระเดนถอยหลังไปไกล“ไม่ต้องตอบก็ได้ ข้าไม่อยากรู้ชื่อคนตายหรอก” ซูอวิ้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบยังไม่ทันที่จะให้เว่ยเมิ่งได้ตั้งตัว มือสังหารสี่คนก็เข้าล้อมรอบตัวเว่ยเมิ่งทุกทิศทาง สี่กระบี่จากทั้งซ้ายและขวา ทั้งหน้าและหลังทำให้เว่ยหมิ่งไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากกระโดดขึ้นข้างบน ร่างของเด็กน้อยพุ่งขึ้นไปบนฟ้า และนั้นก็เป็นจังหวะที่พี่ใหญ่ของเหล่าสังหารก็รออยู่แล้ว“ตาย!!!” พี่ใหญ่มือสังหารใช้กระบวนท่าไม้ตายของตน มันแทงกระบี่หลายครั้งด้วยความเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ จนดูเหมือนว่ากระบี่ของมันจะแตกแยกกลายเป็นสิบเล่ม อีกทั้งยังไม่ใช้แค่นั้นคมกระบี่นับไม่ถ้วนที่แทงออกมาไม่ได้เป็นเส้นตรงเหมือนการแทงทั่วไปแต่มันกับเลี้ยวงอได้ดั้งการเคลื่อนไหวของงู แทนที่จะเรียกกระบวนท่านี้ว่าเป็นการแทงกระบี่ มันกลับดูคล้ายอสรพิษนับไม่ถ้วนที่กำลังรุมฉกเหยื่อเสียมากกว่าเว่ยเมิงกัดฟันควบคุมคันเบ็ดให้หมุนวน เมื่อคันเบ็ดหมุนวนสายเบ็ดก็หมุนวนตาม สายเบ็ดหมุนวนจนมันดูเหมือนจานแผ่นสีเงิน เว่ยเมิ่งใช้มันป้องกันท่าไม้ตายของพี่ใหญ่มือสังหารทว่านี่คือท่าไม้ตายที่ถูกใช้ออกโดยยอดฝีมือระดับเจ็ด ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เว่ยเมิ่งสามารถป้องกันได้เลย สายเบ็ดที่หมุนวนเป็นจานแตกกระจายกระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งเข้าทิ่มแทงร่างของเว่ยเมิง เว่ยเมิ่งตวาดลั่นอาศัยแรงที่ปะทะกันเมื่อครู่พุ่งหลบหนีออกมาได้ ถึงอย่างงั้นตามร่างกายของเด็กน้อยก็มีบาดแผลจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว“แฮ่ก แฮ่ก-” เว่ยเมิ่งลมหายใจขาดช่วง เลือดไหลออกมาจากบาดแผลตามร่างกาย จนดูเหมือนเด็กน้อยโลหิต“ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่ข้าคิดไว้นะ ว่าไอ้วิชาหายตัวแสนพิสดารของเจ้ามันมีขีดจำกัดน่ะ” เสียงของซูอวิ้นดังที่ข้างๆหูของเขา ไม่ทันที่เว่ยเมิ่งจะทันตอบโต้ ฝ่ามือของซูอวิ้นกระแทกเข้าทีศีรษะของเด็กน้อย ร่างของเว่ยเมิ่งสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดค่อยๆไหลออกมาจากตา หู จมูก ร่างของเด็กน้อยค่อยๆล้มลงไปนอนกองกับพื้น“อ๊ากกก!” ในจังหวะที่ทุกคนเพ่งความสนใจเว่ยเมิ่งที่ล้มลงไป หลี่เยว์เอ๋อร์อาศัยจังหวะนั้นใช้กระบี่ที่เก็บจากมือสังหาร พุ่งเข้ายังกลุ่มมือสังหาร การที่นางถูกเรียกว่าอัจฉริยะแห่งหมู่บ้านน้ำตกสวรรค์ ฝีมือของนางย่อมต้องเหนือล้ำกว่าอัจฉริยะทั่วไปนัก กระบี่เย็นยะเยือกร่ายรำในกลุ่มของมือสังหารที่ไม่ทันได้ระมัดระวัง ผลที่ได้คือ หนึ่งศีรษะขาดครึ่ง ส่วนอีกสามคนที่เหลือถูกนางฟันตาบอดไปทั้งสามคม“บัดซบ” พี่ใหญ่มือสังหารเป็นคนเดียวที่ไหวตัวทันและไม่ได้รับบาดเจ็บ มันสะบัดฝ่ามือเข้าที่ไปตัวหลี่เยว์เอ๋อร์ หลี่เยว์เอ๋อร์ถูกฝ่ามือนี่ซัดกระเดนไปไกลหลายสิบวา“เจ้าจะหนีไปไหนหรือองค์หญิง?” ไม่ได้มีหลี่เยว์เอ๋อร์ที่เคลื่อนไหว องค์หญิงลู่ลี่เอ๋อร์มีดลับของตัดเชือกและคิดว่าจะอาศัยที่ไม่มีใครสังเกตหลบหนี น่าเสียดายที่โอกาสนั้นของนางถูกซูอวิ้น“ทำไม! ทำไม! ซูอวิ้น! ข้าดีต่อเจ้าเสมอ ดูแลเจ้ามาตลอด ข้าคิดกับเจ้าเหมือนเป็นญาติผู้อาวุโสของข้า! แล้วทำไมเจ้าถึงได้ยังทรยศข้า!” องค์หญิงลู่ลี่กรี้ดร้องมาซูอวิ้นเลิกคิ้วมันดึงศีรษะของเด็กสาวตรงหน้าขึ้นมาประสานสายตาของตน “ดูแล? ข้าไม่ปฏิเสธมาเจ้าปฏิบัติต่อข้าไม่เลวทีเดียว แต่...” แสงจันทร์ในยามค่ำคืนส่องให้เห็นใบหน้าที่เกรี้ยวกราดของซูอวิ้น “เจ้าคิดว่าข้าควรที่จะมีความสุขนักหรือเมื่อต้องมารับใช้บุตรสาวของสตรีที่พรากครอบครัวข้าไป?” ซูอวิ้นจิกหัวองค์หญิงขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น“ท่านแม่? เจ้าพูดเรื่องอะไรท่านแม่ของข้าไปทำอะไรกับครอบครัวเจ้า!?”“ข้าว่าเจ้าไปรอถามนางเองในนรกดะ-” ยังไม่สิ้นคำของซูอวิ้น ฝ่ามือลึกลับก็กระแทกเข้าด้านข้างศีรษะซูอวิ้นโดยไม่ทันตั้งตัว“อัก! นะ นี่มันฝ่ามือกระแทกภูเขาของข้า! จะ เจ้ามัน- อ๊ากกก!” ซูอวิ้นอุทานเมื่อเห็นว่านี่เป็นหนึ่งในท่าไม้ตายของตน และตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างคือเด็กน้อยที่ตอนนี้ร่างกายชุ่มไปด้วยโลหิต มันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดก่อนจะหมดสติไป“ทำไมเจ้ายังไม่ตายอีก!!” พี่ใหญ่มือสังหารหันมาเห็นซูอวิ้นล้มลงไปและต้องคำรามอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อร่างของเว่ยเมิ่งค่อยๆพร่าเลือน แต่แล้วมันก็ต้องเจ็บปวดที่แผ่นหลัง เป็นหลี่เยว์เอ๋อร์ที่ใช้พลังเฮือกสุดท้ายฟันไปที่แผ่นหลังของมัน พริบตาที่มันเสียสมาธิ ร่างของเว่ยเมิงก็ปรากฏที่เบื้องหน้า“ตาย” เสียงของเว่ยหมิ่งราบเรียบจนน่าขนลุก ในมือของเว่ยเมิ่งไม่ได้ถือเบ็ดหรือะไรก็ตาม เด็กน้อยทำแบบเดียวกันกับท่าไม้ตายของพี่ใหญ่มือสังหาร หากแต่เปลี่ยนจากกระบี่เป็นฝ่ามือ ฝ่ามือนับไม่ถ้วนไปพุ่งไปเหมือนอสรพิษเข้ากระหนำไปที่ร่างของฝ่ายตรงข้ามร่างของผู้เป็นพี่ใหญ่ของเหล่ามือสังหารกระเดนถอยหลังไปข้างสี่ห้าก้าว ในแต่ละจุดที่ฝ่ามือกระหนำลงไปมันคล้ายรู้สึกสั่นสะท้านจนระเบิดออก เลือดค่อยๆไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด “เจ้าทำได้อย่างไร....กระบี่ร้อยอสรพิษของข้า?” ร่างของมันค่อยๆล้มลงไป “...............” เว่ยเมิ่งยืนจ้องมองศัตรูตรงหน้าอย่างสงบนิ่งก่อนจะล้มลงไปด้วยอีกคนชอบไม่ชอบก็ comment เป็นกำลังใจให้หน่อยนะครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บททั่ 6 สู้สุดชีวิต

นิยายแนะนำ

พลิกฟ้า ย่ำปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บททั่ 6 สู้สุดชีวิต

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้