Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 38 สัมผัสพลังเวท

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

หลังจากได้รับการสั่งสอนปากเปล่าจากศาสตราจารย์ออสติน เมอร์ลินก็ไม่ลังเลที่จะทำการฝึกฝนทันที

ด้วยการมีอยู่ของดวงตาสีเงินทำให้เมอร์ลินได้ทำความเข้าใจถึงหลักการของมัน ไม่ว่าจะเป็นการสัมผัสพลังเวท การดูดซับ หรือการกักเก็บ

เนื่องจากเคล็ดวิชาพลังสมาธิของออสตินนั้นเป็นเคล็ดวิชาระดับสูง ความยากของมันจึงเน้นไปที่การกักเก็บมากกว่า ส่วนในเรื่องการสัมผัสและดูดซับพลังเวทแม้จะดูธรรมดา แต่ก็ยังเหนือชั้นกว่าเคล็ดวิชาทั่วไป

เมื่อเมอร์ลินมองแผ่นหลังของชายชราที่หายลับเข้าไปข้างในบ้าน เขาก็เริ่มปิดตาแล้วทำตามเคล็ดวิชาที่ได้รับถ่ายทอดมาทันที

สำหรับผู้ที่เริ่มบ่มเพาะแล้ว สิ่งที่ยากที่สุดของพวกเขาก็คือการสัมผัสถึงพลังเวท 

เนื่องจากโลกนี้มีพลังเวทกลมกลืนไปกับอากาศ สำหรับคนธรรมดาพลังเวทนั้นจึงไม่ต่างไปจากสายลม ต่อให้รู้ว่ามีแต่ก็ไม่สามารถจับต้องได้

ดังนั้นแล้วการสัมผัสรับรู้หน้าตาของพลังเวทย่อมเป็นสิ่งที่ยากมากที่สุดสำหรับพวกเขา

“พลังเวทล้วนไหลเวียนอยู่รอบกายล้วนแฝงอยู่ในทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ ฉันต้องสัมผัสถึงมันให้ได้ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่สามารถดูดซับมันได้” 

เมอร์ลินทำการกำหนดสมาธิแล้วพยายามสัมผัสถึงพลังเวทที่ว่า

แต่โลกนี้ยังมีหลายอย่างที่พูดง่ายแต่ทำยาก แม้จะรู้ทฤษฎีทุกอย่างแต่เมื่อทำจริงๆ กลับยากลำบากเกินกำลัง

แน่นอนว่าศาสตราจารย์ออสตินย่อมรู้เรื่องนี้ และเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าเมอร์ลินจะสามารถทำมันได้สำเร็จในคราเดียว แต่แต่เขาเองในอดีตก็ยังต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะสามารถสัมผัสถึงพลังเวทได้สำเร็จ

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เมอร์ลินสัมผัสได้แต่สายลมที่พัดต้องกาย เสียงต้นไม้ใบหน้าที่พัดไหว เขารู้สึกถึงสิ่งรอบข้างเหมือนสัมผัสของคนธรรมดาแต่กลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังเวท

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองนั้นได้รับโชควาสนาที่ไม่ธรรมดาสามารถอ่านหนังสือและจดจำเข้าใจพวกมันได้อย่างง่ายดาย เทคนิคหรือวิชาการใดที่ชายชราสอนก็ล้วนไม่มีอุปสรรคกีดขวาง ดังนั้นภายในใจจึงมีความฮึกเหิมเป็นอย่างมาก

ไม่ต้องเอ่ยถึงตอนที่เรียนเคล็ดวิชาพลังสมาธิที่ชายชราถ่ายทอด เขาสามารถเข้าใจมันได้ง่ายดายเหลือเกิน ทว่าเมื่อตนเองลองนำมาปฏิบัติจริงๆ กลับไม่ง่ายอย่างนั้น

ใบหน้าของเด็กน้อยกลายเป็นน่าเกลียดมากขึ้น เมื่อทุกสิ่งที่เขาตั้งใจนั้นไม่ได้ดังหวัง

“อย่าได้ใจร้อนไป ... การฝึกฝนเวทมนตร์ไม่อนุญาตให้ผู้คนใจร้อนได้ ...” น้ำเสียงอันทรงภูมิดังแว่วมากับสายลม

แน่นอนว่าเสียงนี้เป็นเสียงของชายชราที่อยู่ในบ้าน

เขาไม่เพียงจะเป็นมหาปราชญ์ในด้านวิชาการ แต่ยังเป็นนักเวทหกวงเวทที่ผู้คนเรียกขานว่า “จอมเวทชั้นสูง” อีกด้วย

นักเวทนั้นเหมือนกับนักวิชาการเวท พวกเขานั้นมีฉายานามที่ใช้เรียกนักเวทแต่ละวงเวท 

ผู้มีหนึ่งวงเวทจะเรียกกว่า “นักเวทฝึกหัด” เมื่อสร้างวงเวทขึ้นมาจะมีขีดจำกัดพลังเวทอยู่ที่ห้าหน่วยเท่านั้น พวกเขาเพียงพอที่จะใช้คาถาเวทระดับแรกได้เพียงแค่ห้าครั้งเท่านั้น

ส่วนนักเวทสองวงเวทจะเรียกว่า “นักเวท” สามวงเวทเรียกว่า “นักเวทชั้นกลาง” สี่วงเวทเรียกว่า “นักเวทชั้นสูง”

เมื่อเข้าสู่ระดับห้าวงเวทก็จะถูกเรียกว่า “จอมเวท”

ศาสตราจารย์ออสตินเป็นนักเวทหกวงเวท หากไม่นับฉายานามทางด้านวิชาการที่สูงกว่าแล้ว ผู้คนจะต้องเรียกเขาว่า “จอมเวทชั้นสูง”

ในดินแดนเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นมหาปราชญ์หรือจอมเวทชั้นสูง ไม่ว่าฉายานามใดก็ล้วนอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งทั้งสิ้น

ทว่าในตอนนี้เมอร์ลินได้หาใส่ใจเกี่ยวกับฉายานามเหล่านั้นไม่ ตอนนี้เขามุ่งมั่นที่จะเป็นนักเวทฝึกหัดให้ได้มากกว่า

หลังจากที่ได้ยินเสียงของชายชรา ความลุ่มร้อนภายในใจเหมือนได้ถูกคลายลง

เมอร์ลินลืมตาขึ้นมาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก

“ฉันใจร้อนเกินไปแล้ว” เขาตระหนักถึงความผิดของตนเอง

เด็กน้อยเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีหมู่เมฆค่อยๆ เคลื่อนผ่าน

“เมฆที่เคลื่อนที่แท้จริงแล้วมันเคลื่อนด้วยสายลมหรือพลังเวทกันแน่นะ?” เขากล่าวพึมพำ

เมื่อพลังเวทนั้นมีอยู่ในธรรมชาติของโลกนี้ แม้แต่อากาศและสายลมเองก็ยังมีพลังเวทแฝงอยู่ข้างในนั้น เช่นนั้นการที่ก้อนเมฆถูกพัด บางทีมันอาจจะไม่ได้ถูกสายลมพัดพาก็ได้ บางทีมันอาจเป็นพลังเวท

เหอะ ...

เมอร์ลินยิ้มและส่ายศีรษะไปมา

ก่อนที่เขาจะหงายหลังล้มตัวลงบนพื้นหญ้า

“ถ้าสัมผัสพลังเวทง่ายเหมือนการอ่านหนังสือก็ดีนะ ...” 

จู่ๆ เด็กน้อยก็เงียบไป ในแววตาของเขาพลันปรากฏประกายขึ้นมา

“ใช่สิ! ฉันยังมีสิ่งนั้น ...” เมอร์ลินกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ก่อนหน้านี้เขาได้ค้นพบว่าดวงตาสีเงินนั้นมีความสามารถพิเศษในการรับรู้

การรับรู้ที่ว่าไม่ใช่แค่การมองเห็นเท่านั้น แต่มันยังรวมไปถึงการดมกลิ่น ฟังเสียง รับรส หรือการสัมผัส

ในตอนแรกเขาใช้วิธีการของศาสตราจารย์ออสตินในการสัมผัสถึงพลังเวท นั่นคือการปิดตาแล้วรับรู้พลังเวทรอบกาย

มันเป็นความจริงว่าการทำเช่นนี้สามารถทำให้ได้ผล เพราะการปิดประสาทสัมผัสทางดวงตาทำให้จิตรับรู้มีสติมากขึ้น สามารถใช้สมาธิจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้

แต่ทั้งหมดนี้คือมุมมองของคนธรรมดา

ไม่ใช่กับเมอร์ลิน

บางทีหากเมอร์ลินทำเช่นนั้นอาจจะได้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากคนอื่น แต่เขามีเส้นทางลับที่ดีกว่านั้น

นั่นก็คือ ... ดวงตาสีเงิน!

“เอาล่ะ ขอฉันดูหน่อยเถอะว่าพลังเวทนั้นมีหน้าตาเป็นยังไง”

ว่าแล้วเมอร์ลินก็ทำการเพ่งจิตไปที่ดวงตาสีเงิน ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาเขาได้ใช้งานดวงตาคู่นี้ได้คล่องแล้ว ดังนั้นการที่จะทำให้มันทำงานจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

วึง!

เวลานั้นเองโลกทัศน์ของเมอร์ลินพลันเปลี่ยนไป 

เหตุการณ์นี้ไม่ได้กระตุ้นโลกภายนอก มีเพียงเมอร์ลินเท่านั้นที่สัมผัสและรู้สึกได้ถึงมัน

ทันทีที่มองพลังเวทผ่านดวงตาสีเงินคู่นี้ โลกทั้งโลกในสายตาของเขาก็เปลี่ยนไป

รอบกายของเขากลายเป็นภาพที่ราวกับอยู่ใต้น้ำ กระแสบางอย่างที่อยู่ภายในอากาศได้ฉายเข้าไปในดวงตาคู่นี้

แน่นอนว่าหลังจากที่ดวงตาสีเงินคู่นี้มองเห็น สิ่งที่เขาเห็นก็เปลี่ยนเป็นความเข้าใจ

ใช่แล้ว ในที่สุดเมอร์ลินก็เข้าใจสัมผัสของพลังเวท!