“ฉันชอบชุดนี้ค่ะ”
“คุณคินทร์แจ้งเมื่อครู่ว่า ให้คุณมิตาเลือกชุดก่อน แล้วค่อยไปดูว่าเข้ากับชุดเ้าบ่าวที่คุณคินทร์เลือกไว้ไหม ถ้าไม่เข้ากันคุณคินทร์ยินดีเปลี่ยนค่ะ” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงหันมองมายังพนักงานด้วยสายตาราบเรียบ
“แล้วตอนนี้พี่คินทร์เลือกชุดได้หรือยังคะ”
“ยังค่ะ แต่คุณมิตาโชคดีจังเลยนะคะ คุณคินทร์ดูรักคุณมิตามาก ๆ เขาค่อนข้างตั้งใจเลือกชุดมากเหมือนกัน แต่ดิฉันก็แปลกใจ ว่าถ้าตั้งใจเลือก หากไม่เข้ากับชุดของคุณมิตาขึ้นมาก็คงต้องเปลี่ยนอีก” หญิงสาวแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แล้วยื่นชุดที่ถูกใจให้กับพนักงาน จากนั้นจึงพาเธอมานั่งในห้องแต่งตัว
“จะทำอะไรคะ” เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นพนักงานเตรียมทำท่าจะจัดการบางอย่างกับเธอ
“ทำผมและแต่งหน้าค่ะ”
“ต้องทำด้วยเหรอคะ” หญิงสาวเงยหน้าถามอย่างไม่เข้าใจ
“ค่ะ จะได้รู้ว่าคุณผู้หญิงชอบทรงไหน แล้วเข้ากับชุดที่เลือกไว้ไหม ไม่ต้องในะคะ พนักงานที่นี่ฝีมือดีกันทุกคน รับรองว่าไม่เสียเวลามากเกินไปนัก” หญิงสาวได้ยินดังนั้น จึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพียงเวลาไม่นาน พนักงานทุกคนก็ช่วยกันรุมแต่งตัวให้กับรมิตาเหมือนว่าเป็วันงานจริงของเธอ
นคินทร์พอใจในชุดแต่งงานสีขาวที่เขาเลือก ชายหนุ่มเดินมาส่องกระจก หันมุมซ้ายขวาไปมาเพื่อดูความเรียบร้อย จนลืมไปว่าการแต่งงานที่เกิดขึ้น เป็เพียงหนึ่งในแผนการเอาคืนรวิพาเท่านั้น ก่อนเสียงเรียกของพนักงานจะทำให้เขาหันไป แล้วพบกับรมิตาในชุดแต่งงานสีขาว ผมรวบไปด้านหลังทัดด้วยดอกไม้สีอ่อน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่ลงอย่างเรียบหรู ทำให้นคินทร์ยืนอึ้งในความงามของเ้าสาวของเขาครู่หนึ่ง
“ดิฉันพาเ้าสาวมาส่งค่ะ คุณคินทร์คิดว่าสวยไหมคะ” พนักงานพูดพร้อมรอยยิ้ม ทำให้เขาได้สติกลับมา ก่อนจะเดินตรงมายังหญิงสาวแล้วปล่อยยิ้มหวานให้
“มิตาชอบชุดนี้เหรอ”
“พี่คินทร์ว่ามิตาสวยพอไหมคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมกับสายตาหวานเช่นเดิม ผิดกันตรงที่เวลานี้เธองดงามจนเขาไม่อยากละสายตา
“พี่คินทร์คะ” เธอเอ่ยเรียกเมื่อเห็นอีกฝ่ายจับจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ
“เมื่อกี้มิตาพูดว่าไงนะ” พนักงานที่ยืนอยู่หันมองหน้ากันพร้อมปล่อยยิ้มออกมาด้วยสายตาชื่นชม
“มิตาสวยไหมคะ”
“สวยมาก สวยมากที่สุด” คำชมของเขาทำให้หญิงสาวเขินหน้าแดง ก่อนจะสังเกตเห็นชุดของเขาแล้วยกมือขึ้นจัดระเบียบให้นคินทร์เล็กน้อย
“พี่คินทร์ชอบชุดนี้เหรอคะ”
“มิตาชอบไหมล่ะ ถ้าไม่ชอบพี่จะเปลี่ยน” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงส่ายศีรษะไปมา
“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกค่ะ พี่คินทร์ชอบแบบไหน มิตาก็ชอบแบบนั้น”
“โชคดีจังเลยนะคะ ที่ทั้งคุณมิตาและคุณนคินทร์เลือกชุดได้เข้ากันอย่างมาก ดังนั้นไม่ต้องมีใครเปลี่ยนแล้วนะคะ ส่วนเื่การแต่งหน้าทำผม ในวันงานจริง้าเปลี่ยนแปลงอะไรอีกไหมคะ”
มิตาเลื่อนสายตามองชายหนุ่มแล้วรอคำตอบเขา
“ไม่ต้องแล้วครับ มิตาสวยมาก วันงานจริงผมอยากให้เธอสวยแบบนี้ครับ”
“ถ้างั้นตกลงว่าทั้งคุณนคินทร์และคุณมิตาเลือกทุกอย่างตามนี้นะคะ หลังจากนี้ดิฉันขอวัดตัว และเตรียมตัดชุดให้ทันเดือนหน้า” ทั้งชายหนุ่มและรมิตาหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ
“อะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ถนัด” เขาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“คุณศิวกรท่านแจ้งมาว่า งานจะจัดขึ้นกลางเดือนหน้าไม่ใช่เหรอคะ”
“คุณพ่อแจ้งว่าอย่างนั้นเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ” สีหน้าของพนักงานราบเรียบ ก่อนที่นคินทร์จะพยักหน้ายอมรับ แม้เขาอยากแต่งงานกับรมิตาให้เร็วที่สุด แต่ก็ไม่คิดว่าบิดาของเขาจะเร่งรัดมากยิ่งกว่า หากแต่เมื่อเลื่อนสายตาไปยังรมิตาที่ยืนนิ่งอยู่
“ไม่เร็วเกินไปเหรอคะ” เธอหันมาพูดกับเขา ก่อนที่รอยยิ้มของชายหนุ่มจะเผยออกมา พลันยกมือจับใบหน้าละเอียดของเธออย่างอ่อนโยน
“จะช้าจะเร็วยังไงมิตาก็ต้องแต่งงานกับพี่ จะคิดมากไปทำไมกัน” คำพูดของเขาทำให้พนักงานแอบยิ้มให้กับความรักของทั้งสอง
หลังจากจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นคินทร์จึงพารมิตาเดินทางมายังคอนโดฯ ระหว่างแสงไฟหน้ารถสาดไปยังถนนเส้นตรง หญิงสาวยังคงจับมือเขาแน่นตลอดทางไม่ยอมปล่อย
“มิตาทำให้พี่แปลกใจ ทำไมถึงชอบจับมือพี่นัก” เขาหันมองเธอแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง
“ก็มือของพี่อบอุ่น และมิตาก็รู้สึกปลอดภัยที่ได้กุมไว้แบบนี้” เธอยกมือของเขามาแนบกับแก้ม แล้วหันไปส่งยิ้มหวานให้ นั่นทำให้หัวใจของนคินทร์เริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ คล้ายกับความรู้สึกที่เขาเคยมีให้กับรวิพา ทว่าชายหนุ่มพยายามตั้งสติแล้วเบี่ยงหน้าไปทางอื่น ด้วยกลัวว่าใบหน้าและน้ำเสียงของเธอจะประทับในความทรงจำจนไม่อาจลืม
“พี่คินทร์คะ ขอบคุณนะคะที่เข้ามาในชีวิตของมิตา และทำให้รู้ว่า ความรักสวยงามขนาดไหน” หญิงสาวพูดพร้อมกับมือของเขายังแนบไว้ที่แก้มนวล เวลานี้หญิงสาวมีความสุขมากที่สุด หัวใจของเธอพองโตคล้ายกับอยู่ในฝัน
หลังจากนคินทร์เดินมาส่งรมิตาที่ห้อง เขายกมือลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน
“วันนี้พี่ไม่กวนเด็กน้อยแล้วนะ พี่อยากกลับไปคุยกับคุณพ่อเื่งานแต่งของเรา”
“ค่ะ” หญิงสาวปล่อยมือเขาแล้วพยักหน้ายิ้ม
708
