เทพมารตกสวรรค์

 " เมื่อกี้...เจ้าพูดว่ายังไงนะหลิงหลุน "  ไป๋หลงกล่าวถามขึั้นอีกครั้งด้วยใบหน้าที่สลับซับซ้อน
  หลิงหลุนได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวอธิบายให้ไป๋หลงได้รับรู้....

" เรียนนายท่าน คนผู้นั้น อดีตแม่ทัพสวรรค์ ฝีมือฉกาจไร้พ่าย...แต่ได้ข่าวมาว่า แม่ทัพผู้นั้นได้ละเมิดกฏของสวรรค์ทำให้ถูกลงโทษ...เรื่องหลังจากนั้นข้าก็ไม่แน่ใจ ท่านถามเขาเอาเองก็แล้วกัน... "

ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็ทำสีหน้าครุ่นคิดบางอย่าง...
" นายท่านในเมื่อไม่มีอันตรายแล้ว ข้าขอตัวกลับเข้าไปในร่างของท่านตามเดิมก็แล้วกันยิ่งข้าอยู่ข้างนอกเป็นเวลานานท่านก็จะเสียพลัง ที่ทำ ให้ข้าคงสภาพอยู่ไปเรื่อย มันจะส่งผลเสียต่อตัวท่านเอง.. "

" อืม.. " 

   หลิงหลุนกลายเป็นแสงสีขาวสว่างก่อนจะกลับเข้าไปสถิตอยู่ในร่างของไป๋หลงตามเดิม..

  ทีนี้ก็เหลือแต่เด็กหนุ่มกับเฒ่าชราที่อยู่ในที่แห่งนี้..

" ก็ได้ข้าจะช่วยท่านแต่หลังจากข้าช่วยท่านแล้ว..โปรดตอบคำถามที่ข้าถามทุกข้อได้หรือไม่? " 

" ย่อมได้....แต่ว่าข้าบอกไว้ก่อนนะ หลังจากที่ท่านช่วยปลดผนึกข้าได้เบื้องบนจะรับรู้ได้ในทันที และรีบมุ่งหน้ามาที่นี่ เพราะฉะนั้นท่านต้องเข้ามาหลบหลังซอกหินด้านหลังของข้า...การที่ท่านต้องพบเจอผู้คนจากด้านบนยังไม่สมควรและอีกอย่างด่านยังอ่อนแอเกินไป!! " 

         ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็หาได้โกรธเคืองไม่เพียงนิ่งเงียบเท่านั้นก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ..จนเฒ่า

" ได้..ข้าจะทำตามที่ท่านบอกแล้วท่านจะทำยังไงกับพวกที่มาหาท่าน " 

    ในจุดนี้นั้นไป๋หลงสงสัยเล็กน้อยจึงกล่าวถามออกมา..

" ก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของอีกฝ่าย " ชายชรากล่าวตอบ

     ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้กล่าวถามอะไรต่อ..

" ข้าต้องทำยังไงถึงจะช่วยท่านได้ "

" ไม่ยาก..หยดเลือดของเจ้าลงบนพื้นหลังจากนั้น..เจ้าก็รีบมาซ่อนตัวหลังสอกหินตรงนั้นทันที...เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพราด!! ปิดกั้นพลังของท่านให้มิดชิดด้วย.."

" ได้ "

    ไป๋หลงกล่าวจบก็นำมีดธรรมดาสีเงินออกมาจากแหวนมิติ..แล้วทำการกรีดลงไปบนฝ่ามือ เลือดสีทองบริสุทธิ์ก็หลั่งไหลออกมาสร้างความตกตะลึงเป็นอย่างมากให้กับไป๋หลง..ไม่เพียงเท่านั้นยังมีเลือดสีแดงเข้มข้นผสมอยู่ในนั้นด้วย ..

เลือดผสม!!

 ชายชรากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแต่มิได้แสดงอาการตกตะลึงอะไรออกมา...ไป๋หลงได้ยินสิ่งที่เฒ่าชรากล่าวออกมาอย่างชัดเจน..

" ท่านรู้ เกี่ยวกับสายเลือดของข้าทำไมเลือดข้าถึงเป็นเช่นนี้ " 

    ไป๋หลงกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

" เวลามีไม่มากออกจากที่นี้ให้ได้ก่อน..แล้วข้าจะอธิบายให้ท่านฟัง..ดูที่พื้นหยดเลือดของท่านกำลังแสดงผล.. "


             ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มสังเกตุเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงผลึกสีฟ้าใสทั้งหมดเกิดรอยร้าว...ออกสีทองขนาดใหญ่เริ่มขยับอีกครั้งในรอบหนึ่งพันปี!!


ณ ที่ห่างไกลจากโลกมนุษย์ เป็นสถานที่ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบริสุทธิ์และความศักดิ์สิทธิ์...

     ทหารรูปร่างสูงใหญ่ใส่เกราะสีเงินมันวาวถือหอกสีม่วงกำลังเพ่งพินิจสิ่งที่เกิดขึ้นภายในลูกแก้ว...

" เจ้า5คนติดตามข้าไปยังโลกเบื้องล่างเดี๋ยวนี้   ลิ่วหลงกุน !! มันหลุดจากการจองจำแล้ว!! "

ทหารทั้ง5นายที่ไ้ยินเช่นนั้นต่างก็สั่นสะท้านในทันที...

" มะ..ไม่มีทาง ลิ่วหลงกุน มันจะหลุดออกมาได้อย่างไร มันถูกผนึกเอาไว้กว่า1000ปี เหตุใดมันถึงหลุดออกมาได้ "

    เสียงของทหารนายหนึ่งที่รูปร่างสมส่วนใบหน้าคมคาย...

" ถึงมันหลุดออกมาได้ยังไงข้าไม่รู้แต่...หอกที่เสียบทะลุอกของมันนั้นไม่มีทางเอาออกได้คนเดียวที่เอาออกได้คือ ท่านมหาเทพเท่านั้น!!  ทำให้มันใช้พลังไม่ได้ เรารีบใช้โอกาศนี้จัดการมัน..ขืนปล่อยไว้มันต้องเป็นเสี้ยนหนามของท่านผู้นั้น...ถ้าเราทำสำเร็จเผลอๆ เราอาจจะได้รับรางวัลก็ได้ใครจะไปรู้จริงไหม ฮ่าๆๆๆ!! "

    ทหารที่เหลือเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ต่างเกิดความโลภขึ้นมาในจิตใจทันที...ถึงแม้จะเป็นเทพก็ยังมีกิเลศในใจที่ไม่มีวันลบให้หายไปได้ถึงแม้จะเป็น มหาเทพ!! ที่ขึ้นชื่อว่า รู้แจ้งทุกอย่างบนโลกมนุษย์ก็ตามที...

" เอาละไปกันได้แล้ว!! "

" ขอรับ "

          เทพทั้ง6ตนก็กางปีกสีขาวนวลออกมา1คู่ก่อนจะกระโดดลงจากท้องฟ้ามุ่งหน้าไปยังสถานที่ ที่ไป๋หลงอยู่ทันที..


กลับมาทางด้านไป๋หลง...

" เอาละท่าน พันธนาการทุกอย่างก็หลุดออกหมดแล้วเหลือก็แต่เพียงหอกสีทองที่ปักทะลุอกของท่าน จะให้ข้าทำยังไง... ข้าละสงสัยจิงๆ  หอกเสียบทะลุอกเหตุใดท่านถึงยังมีชีวิตอยู่ได้ "

    ไป๋หลงกล่าวออกมาด้วยความใคร่รู้ ชายชราได้ยินเช่นนั้นเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นเท่านั้น..

" หอกเล่มนี้นั้นมันเป็นของ มหาเทพองค์นึงที่อยู่บนสวรรค์ไม่สามารถเอามันออกได้หรอกเว้นก็แต่เพียงมีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกันเท่านั้น...ถึงจะเอาหอกเล่มนี้ออกมาได้ "

  ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวสิ่งหนึ่งออกมา..

" ให้ข้าลองเอามันออกได้หรือไม่? " 

    ชายชราที่ได้ยินเช่นนั้นก็คิ้วขมวดในทันที..

" ข้าขอเตือนไว้ดีกว่าถึงแม้ท่านจะเป็นว่าที่ จอมราชันย์!! แต่พลังของท่านยังตื่นไม่เต็มที่ ใครที่จับหอกเล่มนี้จะต้องมอดไหม้เป็นเธ้าธุลี..เพราะฉะนั้นอย่าดีกว่าถึงข้าจะมีหอกเล่มนี้สะกดพลังอยู่แต่ข้าก็มีฝีมืออยู่พอตัว "

   ไป๋หลงหันมามองพิจรณาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยขึ้น...

" ข้าก็ไม่ได้อยากจะว่าท่านหรอกนะ แต่ร่างหนังหุ้มกระดูกเช่นท่านเกรงว่าเพียงลมพัดท่านก็สามารถปลิวไปได้เฉกเช่นใบไม้... " 

   ชายชราที่ได้ยินเช่นนั้นก็เหมือนมีเส้นเลือดผุดขึ้นมาทันที

" นี้เจ้า... "

" ให้ข้าลองเถอะยังไงข้าก็มีเรื่องจำเป็นที่ต้องยืมพลังของท่านในภายภาคหน้า " 

   ชายชราได้ยินเช่นนั้นก็คลายอารมณ์ลงก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความคาดหวังเอาไว้..

" แล้วแต่ท่านก็แล้ว... "

    ไป๋หลงไม่รอช้านำมือขวามาแตะตรงปลายหอก ทำให้เลือดของไป๋หลงไหลออกมาทันใดนั้นก็มีเสียงที่ดังสนั่นหวันไหวเกิดขึ้น..

ตึงงง!!


      ไป๋หลงรู้สึกเหมือนมีเข็มนับแสนเล่มพุ่งเข้ามาที่มือขวาแต่น่าแปลกที่ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อยก่อนจะสังเกตุเห็นบางอย่างแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น...


มันหลุดออกมาแล้วแล้ว!!