นี่คือ‘นิ้วทองคำ’ ในตำนานอย่างนั้นหรือ?
ทว่าเจียงอิ๋งอิ๋งกลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก“ทำไมต้องเป็ระบบแม่ชาเขียวด้วยล่ะ?”
ถึงเธอจะชอบใช้วาจาแม่ชาเขียวปั่นหัวคนอื่นแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธออยากจะเป็แม่ชาเขียวเสียหน่อยไม่ใช่หรือไง?
เสียงของระบบตอบกลับมาอย่างอ่อนใจเล็กน้อย“โฮสต์ครับ ระบบจะผูกมัดตามคุณลักษณะของบุคคลจากการตรวจสอบพบว่าคุณลักษณะของคุณก็คือแม่ชาเขียวครับ!”
นี่ใครเป็คนตรวจกัน?
เจียงอิ๋งอิ๋งถามอย่างไม่ยอมแพ้“แล้วระบบอื่นๆ มีอะไรบ้างล่ะ?”
“ระบบแม่พระ ระบบคนคลั่ง ระบบใช้กำลัง ระบบเด็กเรียน...”
“โฮสต์ครับ ระบบพวกนี้ไม่เหมาะสมกับคุณเลยสักนิด”
เจียงอิ๋งอิ๋งค่อนข้างสนใจระบบเด็กเรียนอยู่บ้างจึงถามต่ออีกประโยค “เมื่อก่อนฉันเรียนเก่งมากเลยนะ!สอบได้ที่หนึ่งถึงสามของห้องตลอด แบบนี้ยังไม่เรียกเด็กเรียนอีกหรือ?”
น้ำเสียงของระบบราบเรียบไร้ความรู้สึก“ระบบเด็กเรียนมีข้อกำหนดที่เคร่งครัด ไอคิวของโฮสต์ต้องสูงกว่า 180ขึ้นไป ซึ่งคุณยังไปไม่ถึงเงื่อนไขนั้นครับ”
เจียงอิ๋งอิ๋ง“...”
เอาเถอะผิดเองที่เธอปากมากถามไป
“ตอนนี้ฉันมีค่าโชคชะตาเท่าไร?”
เมื่อครู่เธอก็พูดไปตั้งเยอะตั้งแยะ
ตัวเลขหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านล่างหน้าจอของระบบ...ค่าโชคชะตา 3 แต้ม
“แค่ 3 แต้มเองหรือ?”
เจียงอิ๋งอิ๋งเบ้ปากพลางกดเปิดร้านค้าในระบบ พบว่าของด้านในนั้นมีหลากหลายละลานตาไปหมด
[ค่าโชคชะตาแลกอาหาร]
[ค่าโชคชะตาแลกสุขภาพ]
[ค่าโชคชะตาแลกโชคลาภเงินทอง]
[ค่าโชคชะตาแลกคำสาปแช่ง]
..........
ค่าโชคชะตาที่สะสมได้ในโลกความเป็จริงสามารถนำมาแลกเปลี่ยนเป็ค่าโชคชะตาในมูลค่าที่เท่ากันได้
ตัวอย่างเช่นค่าโชคชะตาแลกอาหาร 10 แต้มหมายความว่าจะได้รับอาหารมูลค่า 10 หยวน ในทำนองเดียวกันเงินที่ได้จากค่าโชคชะตาแลกโชคลาภเงินทองก็จะมีจำนวนเท่ากัน...
ทว่าของที่ถูกที่สุดก็ต้องใช้ถึง5แต้ม ตอนนี้เธอมันก็แค่คนจนที่ไม่มีอะไรเลยไม่สามารถซื้ออะไรได้ทั้งนั้น
“ระบบจ๋า นายดีจังเลยตอนนี้คนเดียวที่ฉันพึ่งพาได้มากที่สุดก็คือนายนี่แหละ!”
“โฮสต์ครับ ระบบนี้ไม่มีความรู้สึก ไม่รับวาจาแม่ชาเขียวครับนอกจากนี้ผมขอเตือนโฮสต์ว่า วาจาแม่ชาเขียวที่บรรลุจุดประสงค์เท่านั้นถึงจะนับเป็คะแนนได้”
เจียงอิ๋งอิ๋ง“เอาล่ะ นายหุบปากไปได้แล้ว”
ในลานบ้านมีเสียงไก่ร้องระงมตามมาด้วยเสียงด่าทออย่างหัวเสียของเสิ่นเสี่ยวอวิ๋น“ไอ้พวกไก่นี่ วันๆ รู้จักแต่กิน ออกไข่มาแค่สองฟองเอง!เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เอาแต่กินไม่ยอมทำงาน!”
นี่มันด่ากระทบชัดๆ!
แต่เจียงอิ๋งอิ๋งไม่ได้ใส่ใจเื่นี้เ้าของร่างเดิมเป็ลูกคนเล็กของบ้าน และฐานะทางบ้านเดิมก็ดีกว่าตระกูลเสิ่นดังนั้นนอกจากเสื้อผ้าและผ้าห่มที่เป็สินเดิมแล้วยังมีเงินสดติดตัวมาอีกห้าสิบหยวน
นี่นับเป็เงินจำนวนมหาศาลสำหรับในชนบทเลยทีเดียวเพราะในยุคนี้เนื้อหมูหนึ่งชั่งราคาแค่ไม่กี่เหมาเท่านั้น
เจียงอิ๋งอิ๋งหยิบขนมออกมาห่อหนึ่งเตรียมจะนำไปให้หลี่เสวี่ยเหลียน เธอมองออกตั้งนานแล้วว่าในบ้านหลังนี้หลี่เสวี่ยเหลียนผู้อ่อนโยนและจิตใจดีเป็คนที่มีอำนาจการตัดสินใจมากที่สุดและเอาใจได้ง่ายที่สุดด้วย
ขอเพียงมีหลี่เสวี่ยเหลียนให้ท้ายไม่ว่าจะเป็เสิ่นเหยาที่เ็าใจดำ หรือเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่ชอบพูดจาเหน็บแนมก็ทำอะไรเธอไม่ได้ทั้งนั้น...
เธอเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ตัวใหม่ชายเสื้อสอดไว้ที่เอว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เสิ่นชิ่งหงผู้เป็พ่อสามีกำลังนั่งสานตะกร้าอยู่ในลานบ้านโดยมีเด็กน้อยสองคนรุมล้อมช่วยงานอยู่ข้างๆ
เจียงอิ๋งอิ๋งเอ่ยชมอย่างเป็ธรรมชาติ“คุณพ่อคะ มือคุณพ่อนี่คล่องแคล่วจริงๆ เลยนะคะ!เด็กสองคนนี้ก็รู้ความเหลือเกิน”
พูดพลางหยิบขนมออกจากห่อกระดาษ“นี่เป็ของที่ที่บ้านเอามาฝาก ลองชิมดูไหมคะ?”
เสิ่นชิ่งหงเป็คนพูดน้อยแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกสะใภ้ เขาก็พยายามฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย“เธอเอามาจากบ้านเดิม เก็บไว้กินเองเถอะ!”
เด็กทั้งสองจ้องขนมตาเป็มันแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากและไม่กล้าขยับตัว
เจียงอิ๋งอิ๋งหลุดขำกับท่าทางของพวกเขาเธอหันไปมองเสิ่นชิ่งหง “คุณพ่อคะพูดแบบนี้อิ๋งอิ๋งใจไม่ค่อยดีเท่าไรนะคะบ้านเดิมหรือบ้านสามีก็คือครอบครัวเดียวกันไม่ใช่หรือคะ? เด็กสองคนนี้ฉันเห็นแล้วก็เอ็นดูอย่าไปฟังคุณปู่เขาเลย มากินขนมกันเถอะจ้ะ!”
เสิ่นชิ่งหงเห็นว่าเธอไม่ได้เสแสร้งก็คิดในใจว่าข่าวลือข้างนอกคงจะผิดเพี้ยนไป ใครๆก็บอกว่าลูกสะใภ้คนนี้ชอบก่อเื่ จิตใจไม่ซื่อ
แต่เท่าที่เห็นตอนนี้ชัดเจนว่าเป็เด็กสาวที่ดีคนหนึ่งบางทีพวกชาวบ้านปากสว่างพวกนั้นอาจจะเห็นว่าเธอสวยเกินไปเลยเที่ยวใส่ร้ายป้ายสีก็เป็ได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ดูจริงใจขึ้นมาอีกหลายส่วน “ยังไม่รีบรับไปอีกต่อไปโตขึ้นพวกแกต้องกตัญญูต่ออาสะใภ้ให้มากๆ รู้ไหม?”
ดวงตาของเด็กทั้งสองเป็ประกายรีบรับขนมไปพลางพยักหน้าหงึกหงัก
ในหัวมีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดัง‘ติ๊ง’
“ยินดีด้วยครับโฮสต์ ค่าโชคชะตาเพิ่มขึ้น 1 แต้ม”
เจียงอิ๋งอิ๋งเลิกคิ้วขึ้นง่ายขนาดนี้เลยหรือ?
เธอเริ่มมีกำลังใจขึ้นมาทันทีจึงเดินเข้าครัวไปหาหลี่เสวี่ยเหลียน เห็นอีกฝ่ายกำลังต้มน้ำอยู่ก็รีบเอ่ยขึ้น“คุณแม่คะ งานนี้ให้หนูทำเองเถอะค่ะ? คุณแม่ไปพักกินขนมก่อนดีกว่า”
หลี่เสวี่ยเหลียนหันกลับมาเห็นลูกสะใภ้ของตนยืนสะสวยอยู่หน้าประตูผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียนดูขัดกับสภาพครัวที่ดำทะมึนไปหมด
เธอรีบเช็ดมือพลางเดินมาไล่เธอออกไป“งานในบ้านมีแม่กับน้องทำแล้ว ส่วนงานในทุ่งก็มีเสิ่นเหยาเธอแค่คอยส่งข้าวส่งน้ำให้เขาก็พอแล้วจ้ะ”
แม่หนูคนนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าอยู่ที่บ้านไม่เคยต้องทำงานหนักสาเหตุที่ต้องแต่งเข้าบ้านเธอนั้นถึงจะฟังดูไม่ค่อยดีนักแต่ยังไงเมื่อก่อนเธอก็เคยอยู่สุขสบายมาก่อน...
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่เพิ่งให้อาหารไก่เสร็จและกำลังจะไปซักผ้าเดินเข้ามาพอดีเธอพุ่งพรวดเข้าไปในครัว “แม่!แม่ลำเอียงเกินไปแล้วนะ ทำไมเธอถึงไม่ต้องทำงานเลยสักอย่างเดียวล่ะ!”
หลี่เสวี่ยเหลียนถอนหายใจยังไม่ทันจะได้พูดอะไรเจียงอิ๋งอิ๋งก็หยิบขนมชิ้นหนึ่งวางลงบนมือของเสิ่นเสี่ยวอวิ๋น“น้องเล็กเก่งจริงๆ เลย ไม่เหมือนพี่สะใภ้ที่ทำอะไรไม่เป็สักอย่างขนมนี่พี่สะใภ้เอาติดมือมาด้วย ลองชิมดูสิว่าถูกปากไหม”
เหมือนต่อยหมัดเข้าใส่ก้อนนุ่นเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นได้แต่จ้องขนมในฝ่ามือพลางอึกอักพูดไม่ออก
หลี่เสวี่ยเหลียนมองลูกสาวอย่างตำหนิ“ดูสิ พี่สะใภ้เขามีอะไรก็นึกถึงแกตลอด แต่แกนี่สิเอาแต่มาคอยจิกกัดเื่งานเล็กๆ น้อยๆ! ก่อนที่พี่สะใภ้แกจะเข้าบ้านมางานพวกนี้แกก็ทำอยู่แล้วไม่ใช่หรือ! ตอนนี้มีคนมาดีด้วยอีกคน แกยังจะไม่พอใจอีก!”
ขนมในมือส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวน
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นลอบกลืนน้ำลายก่อนจะฝืนใจคืนขนมกลับไป “ฉันไม่กินหรอก ไม่ใช่ของดีวิเศษอะไรสักหน่อย!”
เจียงอิ๋งอิ๋งยิ้มตาหยีใช้นิ้วคีบขนมชิ้นหนึ่งป้อนเข้าปากหลี่เสวี่ยเหลียน “คุณแม่คะลองชิมดูสิคะว่าอร่อยไหม?”
ชาวไร่ชาวนาปกติแทบไม่มีโอกาสได้กินขนมยิ่งบ้านตระกูลเสิ่นเดิมทีก็ยากจน แค่กินให้อิ่มท้องก็นับว่าดีมากแล้ว
ขนมชิ้นนี้สอดไส้พุทรากวนเปลือกกรอบร่วน แถมยังมีรสมันเข้มข้นถึงใจ
แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยแน่ๆ
ดวงตาของหลี่เสวี่ยเหลียนรื้นไปด้วยน้ำตาจางๆเคี้ยวไปพลางตอบรับไป “ดีๆๆ! ลูกสะใภ้คนดีของแม่!”
ไม่ว่าเมื่อก่อนสะใภ้คนนี้จะเป็คนยังไงแต่ดูจากการกระทำในวันนี้ก็รู้ว่าเป็คนรู้จักเอาใจคน!
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่อยู่ข้างๆมองดูพ่อและหลานชายสองคนที่กำลังกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในลานบ้านแล้วหันมามองแม่ที่มีสีหน้าซาบซึ้งใจในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดขัดใจมากขึ้นไปอีก
เจียงอิ๋งอิ๋งมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน“น้องสาว ลองชิมดูหน่อยไหมจ๊ะ? พี่สะใภ้รับรองว่าอร่อยจริงๆนะ!”
ยังไงเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นก็เป็แค่เด็กสาวอายุสิบหกเธอเผลอกลืนน้ำลายลงคอ พลางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี “เห็นแก่หน้าพี่ชายฉันหรอกนะฉันจะยอมกินสักชิ้นก็ได้!”
พูดจบก็คว้าหมับเข้าให้แล้วกัดคำโตพลางหลับตาพริ้มด้วยความพึงพอใจ
อร่อยจริงๆด้วย
หลี่เสวี่ยเหลียนแอบหยิกเธออย่างหมั่นไส้ไปทีหนึ่ง“นังลูกคนนี้นี่ แม่สอนแกมายังไง? ถ้ายังพูดจาไม่มีสัมมาคารวะกับพี่สะใภ้อีกมื้อเที่ยงนี้ไม่ต้องกินข้าว!”
“แม่!”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเคี้ยวขนมตุ้ยๆพลางค้อนให้เจียงอิ๋งอิ๋งวงใหญ่ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
เจียงอิ๋งอิ๋งคว้ามือเธอมาจับไว้อย่างเอ็นดู“คุณแม่คะ น้องเป็คนตรงไปตรงมา นิสัยร่าเริงน่ารักออกค่ะหนูชอบเด็กสาวแบบนี้ที่สุดเลย! ั้แ่เด็กหนูใฝ่ฝันอยากจะมีน้องสาวมาตลอดตอนนี้มีจริงๆ แล้ว ในใจหนูนี่บอกไม่ถูกเลยค่ะว่าดีใจแค่ไหน!”
พูดจบเธอก็ช่วยจัดปอยผมข้างหูให้เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นอย่างสนิทสนม“น้องสาวของพี่สวยขนาดนี้เลยนะเนี่ย!”
2K
