งานเลี้ยงครบรอบ 100 ปี ของโรงเรียนชื่อดังในจังหวัดเชียงใหม่ จัดขึ้น่เย็น มีโต๊ะจีนเรียงรายมากมายเป็ร้อยโต๊ะ เนื่องจากมีศิษย์เก่าที่จบการศึกษาที่นี้ไปลงทะเบียนมาร่วมงานกันกว่าพันคน
โต๊ะของธามวัตและเพื่อนๆ อยู่หลังสุดมีทั้ง นิว นัท กานต์ และเพื่อนๆชั้นม.6/4มาร่วมงานอีกกว่า 10 คน ทำให้ต้องนั่งแบ่งเป็สองโต๊ะ
วันนี้ธามวัตใส่ชุดกึ่งทางการ เขาสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวทับในกับกางเกงสแล็คสีดำเนี๊ยบ คู่กับรองเท้าหนังที่ขัดมาอย่างสะอาดสีดำวาว ธามวัตผับแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอก่บน ปลดกระดุมที่คอเสื้อ1เม็ด เผยให้เห็น่ไหปลาร้าร่ำไร ผมที่ถูกเซ็ตมาแบบลวกๆ มีปอยผมหน้ามาปกที่หน้าผากเล็กน้อย รับกับใบหน้าที่หล่อเหลา และดูดุกร้าวขึ้นตาม่วัยของเขา
"อ้าวไอ่นิว มึงไม่พาน้องมิ้นมาด้วยวะ" นัทเอ่ยถาม
"กำลังมาโน่นไง เดินไปรับน้องมีนามา" นิวบอกกลับพร้อมโบกมือเล็กน้อยเรียกให้มิ้นมานั่งข้างเขาที่เว้นไว้สองที่
ทุกคนในโต๊ะต่างหันกลับไปมองตามนิวที่กำลังโบกมือเรียกใครสักคน
มิ้นที่วันนี้ใส่เดรสสีชมพูพาดบ่ายาวลงมาถึง่น่องล่าง พร้อมสะพายกระเป๋าถือสีขาว ข้างกายเดินมาพร้อมกับมีนา ที่วันนี้แต่งตัวสวยหวานปนเซ็กซี่กระฉากลุคสาวแว่นคนเดิมออกจนสิ้น
มีนาใส่ชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวติดเพชรระยิบระยับ่บน กระโปรงยาวถึง่ขาบนเลยหัวเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ปล่อยผมตรงสยายเต็มหลัง ดวงตาไร้แว่นบดบัง ขนตาถูกปัดด้วยมาสคราร่ายิ่งทำให้ดวงตากลมโตเหมือนลูกกวางน้อย รับกับจมูกเชิดรั้น ทาปากด้วยลิปสติกสีแดงอมชมพู สะพายกระเป๋าคล้องแขนสีดำ กับรองเท้าสีเทาส้นสูงถึงสองนิ้ว สวยเซ็กซี่ปนหวานอย่างน่าค้นหา
"โอ้โหวว นั่นน้องมีนาหรอวะ สวยชิบหาย!" กานต์เอ่ยขึ้น พร้อมกับธามวัตที่มองนิ่งดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร
"สวัสดีค่ะพี่กานต์ พี่นิว พี่นัท..พี่ธาม" มีนายกมือไหว้รุ่นพี่ที่อยู่ข้างหน้า พร้อมสบตากับธามวัตเป็คนสุดท้าย
"เชิญนั่งก่อนครับ วันนี้น้องมีนาสวยมากเลย พี่จำแทบไม่ได้" นัทเอ่ยขึ้นอย่างเปิดเผย
่เวลางานดำเนินไป มีนาสังเกตเห็นธามวัตดูไม่ค่อยสบอารมณ์ เขากดรับโทรศัพท์แล้วเดินออกไป
"ไอ้ธามเป็อะไรวะ หน้ายังกะตูด" นัทเอ่ยถามกานต์ที่นั่งอยู่ติดกัน
"น่าจะมีเื่หว่ะ เห็นทะเลาะกับฟ้าก่อนออกมางานละ" กานต์เอ่ยตอบ
"ทำไมวะ แฟนหวงหรอ ก็แม่งเสือกหล่อซะขนาดนั้น" นัทเอ่ยปนขำ
"กูก็ไม่รู้หวะ แต่ดูท่าไม่ค่อยจะดี" กานต์เอ่ยตอบ มีนาได้ยินดังนั้น ก็เกิดเป็ห่วงธามวัต
"ไหนว่ามันจะแต่งงานกันไม่ไช่หรอวะ" นิวเอ่ยต่อ
"อืมคงงั้นมั้ง มีอะไรมึงก็ถามมันสิวะ กูไม่ไช่แฟนมัน" กานต์เอ่ยตอบแบบขอไปที
"อ้าวไอ้ห่า กูถามเพราะเห็นมึงสนิทกับมันไง อีกอย่างไอ้ธามแม่งดูนิ่งๆ กูเลยไม่ค่อยอยากยุ่งเท่าไหร่ แม่งน่ากลัวไงไม่รู้หวะ" นิวรับรู้ได้ถึงอาการขอธามวัตที่เปลี่ยนไปจากเดิม
เป็จังหวะกับที่ธามวัตเดินกลับมาพอดี เขาจึงได้ยินที่เพื่อนคุยกัน
"มีอะไรก็ถามกูตรงๆ กูไม่กัดหรอก" ธามวัตพูดพร้อมนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยสีหน้าเซ็งๆ พร้อมกระดกแก้วเหล้าจนหมด
"ใจเย็นไอ้ห่า นั่นเหล้านะไม่ใช่น้ำ ตกลงมึงกำลังจะแต่งงานจริงป่าววะ?" นิวถามกลับ
"ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง กูแต่งแน่นอน" ธามวัตเอ่ย
"เชี้ยยย นี้มึงจะแต่งงานเป็คนแรกของรุ่นเรา ทั้งหล่อทั้งรวยแฟนก็สวย อิจฉาชิบหาย" นัทเอ่ยขึ้นพร้อมหัวเราะชอบใจ
มีนานั่งหน้าซีดกับคำตอบของธามวัต วันนี้เธอตั้งใจจะมาบอกความในใจให้กับเขาได้รับรู้ พร้อมกับตัดใจเพื่อให้ชีวิตของเธอเดินหน้าต่อ เจ็บครั้งเดียวต่อไปก็ไม่เจ็บแล้ว มีนาปลอบใจตัวเอง
"แล้วหน้าคนจะแต่งงานเหมือนตูดขนาดนั้น มีปัญหาหรอวะ?" นัทยังกล่าวต่อ
"งานใกล้จะเลิกแล้ว กูว่าเราไปต่อกันที่โรงแรมกูดีกว่า ชั้นล่างเป็ผับเดี๋ยวกูเลี้ยงเอง น้องมิ้นกับน้องมีนาไปด้วยกันนะครับ" กานต์พูดตัดบท พร้อมเอ่ยชวนทุกคนในโต๊ะ
"กูคงไม่ไปนะ" ธามวัตเอ่ยขึ้น
"นานๆเจอเพื่อนที ถ้าขาดมึงก็ไม่ครบแก๊งดิวะ เดี๋ยวกูโทรเคลียร์กับฟ้าเอง มึงสบายใจได้เลย" กานต์พูดขึ้น พร้อมขะยั้นขะยอให้ธามวัตไปด้วยกัน
สุดท้ายทุกคนต่างไปต่อกันที่ผับในโรงแรมของกานต์ กลางใจเมืองเชียงใหม่
"ธามมึงไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้วะ ว่ามีนาชอบมึง" อยู่ๆกานต์ก็พูดโพล่งขึ้นมาให้ได้ยินกันสองคนกับธามวัต
"ทำไมกูจะไม่รู้ แต่กูมีแฟนแล้ว มีนาเขาก็มีอนาคตที่ดีเป็คุณหมอในไม่ช้านี้" ธามวัตตอบกลับ
"แล้วมึงไม่เคยสนใจมีนาเลยหรอวะ เห็นตอนอยู่ชมรมมึงสนิทกันมาก จนกูคิดว่ามึงสองคนชอบกัน" กานต์ยังถามต่อ
"เื่มันผ่านมานานแล้วนะมึง แล้วตอนนี้มึงจะมาถามกูทำไม กูกำลังจะแต่งงานกับฟ้านะเว้ย" ธามวัตขมวดคิ้วเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆกานต์ถึงพูดเื่นี้
"ป๊าวว กูก็แค่สงสัย เห็นมึงสองคนดูเข้ากันดี แล้วมีนาก็ดูเปิดเผยว่าชอบมึงมากขนาดนั้นด้วย" กานต์ไม่เอ่ยถามต่อ พร้อมนั่งกระดกเหล้าเข้าปากไปหนึ่งที
มีนาที่ตอนนี้ได้ยินแต่เื่ธามวัตจะแต่งงานก็ทำให้ยิ่งเฮิร์ต เธอเลยกระดกเหล้าอย่างไม่คิดชีวิต เพื่อเพิ่มความกล้าที่จะบอกความในใจกับธามวัตครั้งสุดท้ายด้วยเช่นกัน
"พี่ธามคะ มีนาขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย" มีนาเอ่ยขึ้นหลังดักรอธามวัตที่หน้าห้องน้ำ
"ได้สิมีนา แต่ทำไมเราหน้าแดงขนาดนั้น เมาแล้วรึเปล่าหึ?" ธามวัตจ้องหน้ามีนาอย่างหาความจริงว่าเธอเมาหรือเป็อะไร
"เอ่อนิดหน่อยค่ะ งั้นไปคุยกันข้างนอกนะคะ" มีนาเอ่ยตอบ
"ว่าไงครับ มีอะไรจะพูดกับพี่ พูดมาได้เลย" ธามวัตถามทันทีเมื่อเดินมาถึงบริเวณด้านหน้าของโรงแรม
"เอ่อ คือ มีนาไม่รู้ว่าพี่ธามรู้มั้ยว่ามีนารู้สึกยังไงกับพี่ธามมาตลอด" มีนาพูดพร้อมสบตาเขาอย่างเศร้าสร้อย แต่ได้น้ำเมาที่ช่วยให้เธอกล้าขึ้นมามากโข
"มีนา รัก พี่ธาม นะคะ แต่มีนาไม่ได้จะมาขอให้พี่ธามรู้สึกอะไร เพราะพี่ธามกำลังจะแต่งงาน มีนารู้ข้อนี้ดี แค่อยากจะบอกให้พี่รู้ไว้ ว่ามีนารักพี่มานาน รักั้แ่ครั้งแรกที่เราเจอกัน รักมาจนถึงตอนนี้" มีนาพูดพร้อมร้องไห้ออกมาและยิ้มไปพร้อมกัน หัวใจเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่เก็บไว้เนิ่นนานได้ถูกระบายออก
"พี่ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่มีนามอบให้พี่นะ พี่ขอให้มีนาเจอความรักที่ดี เจอคนที่รักมีนามากๆเหมือนกันนะครับ" ธามวัตเอ่ยตอบพร้อมลูบหัวเธอ จนทำให้มีนาลืมตัวเผลอกอดเขาอย่างจัง และร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะทน
หลังจากที่ทั้งสองคุยกันจบก็กลับมานั่งที่ผับ มีนากระดกเหล้าแบบไม่คิดชีวิต ขอให้วันนี้เป็วันสุดท้ายที่เธอจะเสียใจให้กับความรักครั้งนี้
"มีนาไหวมั้ย ขึ้นไปพักบนโรงแรมก่อนไป น้องมิ้นพามีนาไปพักที" กานต์พูดพร้อมหันไปบอกมิ้นให้ช่วยพามีนาขึ้นไปพักบนห้อง
มีนาที่ตอนนี้เมาแทบไม่ได้สตินอนอยู่บนห้องในโรงแรมของกานต์ เธอพยายามจะลุกขึ้น พร้อมเรียกสติ โอยยทำไมมึนหัวแบบนี้
ยังไม่ทันที่เธอจะลุกขึ้นดี เธอได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามา ตึ๊ดดด เสียงของคีย์การ์ดดังขึ้น พร้อมประตูที่เปิดออก และปิดเข้าอย่างแรง ปัง!
มีนาสะดุ้ง รีบเดินไปดูที่ประตูทันที
"พี่ธาม!!!" ธามวัตล้มลงกับพื้น พยายามยันตัวเองขึ้น มีนารีบวิ่งไปดึงแขนของธามวัตกลัวจะล้มหน้าขมำไปกับพื้น
"พี่ธามเป็อะไรคะ"
"ทำไมมีนาอยู่ที่นี้หะ โอยย" ธามวัตมีสีหน้าใที่เห็นมีนา พร้อมกับที่ร่างกายเขาร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผาไหม้ก็ไม่ปาน
"พี่ธามเป็อะไรทำไมหน้าแดงตัวแดงแบบนี้" ธามวัตเหมือนจะรู้ตัวว่าร่างกายเขาผิดปกติ ความ้าบางอย่างพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัว เขาต้องทำยังไง!
ธามวัตพยายามถอยหนีจากการััของมีนา เพียงแค่ปลายนิ้วเธอที่โดนแขนเขาก็ให้ความรู้สึกร้อนเหมือนไฟ ยิ่งเธอใส่กระโปรงสั้นจนเห็นขาขาว ชุดสายเดี่ยวที่ดันเต้านั่นทะลักออกมาอย่างหน้าหวาดเสียว ธามวัตพยายามพยุงตัวเองเข้าห้องน้ำหวังจะให้น้ำดับไฟราคะที่เกิดขึ้น
ด้วยความที่มีนาเรียนแพทย์ เธอจึงคิดเพียงแต่เื่ช่วยชีวิต และยิ่งเป็ธามวัตด้วยแล้ว เธอไม่รีรอที่จะช่วยเขา
"พี่ธาม เดี๋ยวค่ะ จะเดินไปไหน ให้มีนาดูก่อนค่ะ เดี๋ยวล้มหน้าคว่ำนะคะ ว๊ายยย" มีนาพยายามพูดเรียกสติธามวัต ที่เดินหนีเหมือนคนเมา และเกือบจะล้มหน้าทิ่มอ่างน้ำในห้องน้ำ ถ้าไม่ได้มือมีนาดึงแขนเขาไว้
มีนาพยายามจับหน้าธามวัตให้หันกลับมาพร้อมเอามืออังหน้าผาก และอีกมือกดวัดชีพจรที่ข้อมือเพื่อตรวจเช็คว่าเขามีไข้หรือชีพจรเขาเต้นผิดจังหวะหรือไม่
การกระทำของมีนาทำให้สติสัมปชัญญะของธามวัตขาดผึ่ง ร่างกายเขา้าการปลดปล่อยตอนนี้เดี๋ยวนี้
ธามวัตใช้มือดึงแขนของมีนาเขาหาตัว พร้อมก้มจูบปากของเธออย่างบ้าคลั่ง
อ๊ะ อืออออ มีนาใกับการกระทำของธามวัตเป็อย่างมาก ตอนนี้เธอพอจะรู้แล้วว่าธามวัตต้องไปกินอะไรมาที่ทำให้เขาขาดสติขนาดนี้
"พี่ธามเดี๋ยวค่ะ นี่มีนาเอง ใจเย็นๆนะคะ อร๊าย อืออ" ธามวัตไม่ฟังสิ่งใดแล้วตอนนี้ แรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงของผู้ชายได้ เขาดึงมีนามาจูบพยายามดันลิ้นร้อนๆ เขาไปในโพรงปากของเธอ มีนาตอบกลับด้วยความไม่ประสา ลิ้นของเธอหลบหลีกไปมายิ่งทำให้ธามวัตย่ามใจ
มีนาผู้ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ร่างกายเธออ่อนยวบเป็ขี้ผึ้ง การจูบมันเป็แบบนี้นี่เอง บวกกับแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไป ยิ่งทำให้เธอก็้าเขาเช่นกัน
ทั้งสองจูบนัวกันอย่างหิวโหย มีนาได้แต่ปล่อยให้ธามวัตตักตวงความกระหาย
มือของธามวัตลูบไล้ไปทั่วร่างกายของมีนาเขาเอามือข้างหนึ่งจับที่ต้นขาของเธอ พร้อมไล่นิ้วยาวสวยขึ้นไปใกล้บริเวณจุดอ่อนไหวของหญิงสาว
อ่ะอ๊าาา พี่ธาม
อีกมือหนึ่งไล่จับเต้างามของเธอบีบเคล้นผ่านชุดเดรสสายเดี่ยวอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ยังจูบไล้ไปตามซอกคอของเธอ
อ๊า อืออ อืมมม พี่ไม่ไหวแล้ว!!!
3K
