มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่35 : กำเนิดอัสนีศึก

รุ่งเช้าในวังหลวง
เสียงกลองพิธีดังกึกก้องทั่วลานใหญ่เบื้องหน้าพระราชวังกลาง
ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้จัด “การประชันทัพทดลอง”
เพื่อทดสอบความพร้อมของ “กองจวนหาน” ที่รัชทายาทเพิ่งก่อตั้งขึ้น

“หากกองทัพที่รัชทายาทสร้างขึ้นแข็งแกร่งจริงก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นด้วยตา”

เสียงประกาศดังลั่น
ทั้งขุนนางและทหารหลวงนับพันต่างตื่นเต้น
เพราะนี่ไม่ใช่เพียงการฝึก — หากคือ “ศึกแสดงอำนาจแห่งราชบัลลังก์”

ลานฝึกกลางนครถูกจัดแบ่งออกเป็นสองฝั่ง
ฝั่งหนึ่งคือ กองทหารหลวง — มีทหาร 500นาย นำโดยแม่ทัพเก่าผู้ภักดี
อีกฝั่งคือ กอทหารงจวนหาน — ทหารเพียง 150นาย พร้อมทหารม้า 50 ตัว

หานอวี้จินยืนบนแท่นบังคับบัญชา
ข้างกายมีไป๋เหิงเซิน และกู่หลิงเซวียน
เบื้องหลังคือหน่วยเงา 10 นาย ยืนราวกับเงาภูผา

ท่ามกลางเสียงฝูงชนมีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น

“พี่ใหญ่ข้าขอเข้าร่วมการฝึกครั้งนี้ด้วย”

ทุกสายตาหันไป — องค์ชายสาม หานอวี้เหยียนเดินเข้ามาในชุดเกราะสีเทา
ใบหน้ายิ้มอ่อน แววตาแน่วแน่

หานอวี้จินชะงักเล็กน้อย

“เจ้ามาในสนามนี้ทำไมศึกนี้ไม่ใช่การเล่น”

“ข้ารู้...แต่ข้าไม่อาจยืนดูพี่ใหญ่ต่อสู้ลำพังได้อีก
ข้าอยากเห็นด้วยตาว่า โลกที่พี่สร้างนั้นเป็นอย่างไร”

หานอวี้จินนิ่งไปครู่ ก่อนยิ้มบาง

“งั้นเจ้าจงไปอยู่ในกองวายุ— ดูสิว่าเจ้าจะควบม้าได้ดีแค่ไหน”

ไป๋เหิงเซินหัวเราะในลำคอ

“ราชวงศ์หาน...กำลังจะมีแม่ทัพสายเลือดแท้จริงเสียที”

เสียงฆ้องดังขึ้นสามครั้ง!
ธงแดงโบกสะบัดจากแท่นบังคับบัญชา

กองทหารหลวงเคลื่อนเป็นแนวเต็มกำลัง —โล่เหล็กชนกันดังกึกก้อง
ฝุ่นทรายลอยขึ้นทั่วลาน

หานอวี้จินยกมือขึ้นเบา ๆ

“กองเหล็ก —ขบวนโล่สามชั้น ตั้งแนวป้องกันกลางสนาม
กองวายุ — เคลื่อนออกทางขวา เจาะปีกศัตรู!”

เสียงกลองรัวเป็นจังหวะ
ธงสัญญาณสีแดงหมุนเป็นวง — กองม้าเคลื่อนตัวดุจพายุ
หานอวี้เหยียนควบม้าอยู่แนวหน้า ดวงตาเป็นประกาย

“วายุออกตัว!”

ม้าห้าสิบตัวพุ่งออกจากแนวฝุ่น
เสียงล้อเหล็กบดดินดังราวอัสนี
ธนูยาวยิงเป็นระลอกกระหน่ำจากแนวหลัง
ทหารหลวงเริ่มสับสนเมื่อแนวปีกถูกเจาะ

กองเหล็กเคลื่อนช้าแต่มั่นคง
โล่สามชั้นเปิด–ปิดเป็นจังหวะราวกลไก
เสียง ฉึก! ของดาบเหล็กหานเฟิงปะทะโล่ศัตรูดังเป็นจังหวะเดียวกับกลอง

บนอัฒจันทร์ฮ่องเต้ลุกขึ้นจากบัลลังก์

“นี่หรือคือขบวนรบแบบใหม่ที่อวี้จินสร้างขึ้น!”

เสนาบดีทั้งหลายมองตะลึง

“ขบวนเคลื่อนไหวพร้อมธงราวกลจักร...ทัพหลวงของเรายังไม่อาจทำเช่นนี้!”

กองทหารหลวงเริ่มปรับขบวนกลับแต่หานอวี้จินสั่งสั้น ๆ

“ควันเทา — เริ่มยุทธการแผนหลอกตา”

ควันสีเทาถูกจุดขึ้นจากแนวหลังทำให้ศัตรูเข้าใจผิดว่ากองม้าถอย
แต่ในความเป็นจริง — กองม้าแยกออกทางซ้าย
พุ่งตีตัดกลางแนวฝ่ายตรงข้ามแทน!

เสียงกลองดังรัวเร็ว
กองเหล็กปิดล้อมแนวหน้า กองม้าล้อมด้านหลัง
ศัตรูถูกหนีบตรงกลาง — จนแม่ทัพหลวงต้องสั่งหยุดการรบ

เสียงโห่ร้องดังทั่วสนาม

“กองจวนหานชนะ!!”

ฝุ่นควันคลุ้งกลางลานแต่ธงสีขาวของหานอวี้จินโบกเด่นอยู่กลางแสงอาทิตย์
องค์ชายสามลงจากม้า ยกมือคารวะพี่ชาย

“ข้าคิดว่าตัวเองเข้าใจคำว่าศึก...แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจคำว่าปัญญาแล้ว”

หานอวี้จินยิ้มบาง ตบบ่าของน้องชาย

“เจ้ามีหัวใจนักรบ —ข้าดีใจที่ไม่ได้อยู่ในสนามนี้เพียงลำพัง”

หลังการประชันฮ่องเต้มีพระราชดำรัสต่อหน้าทุกคน

“จากนี้ไปกองจวนหานจะเป็นแบบอย่างของการฝึกทั่วทั้งแผ่นดิน
รัชทายาทอวี้จิน คือผู้ที่เข้าใจความหมายของคำว่าปกครอง”

เสียงขุนนางกราบลงพร้อมเพรียง
ขณะเดียวกัน เสียงซุบซิบจากกลุ่มขุนนางสายองค์ชายรองดังขึ้นแผ่วเบา

“หากฮ่องเต้ทรงชื่นชมเช่นนี้อีกไม่นาน...ตำแหน่งรัชทายาทคงมั่นคงยิ่งกว่าเดิม”
“ต้องหาทางก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป...”

ในยามค่ำตำหนักของกุ้ยเฟยส่องแสงเทียนอ่อน
องค์ชายรอง หานอวี้หลง เดินเข้ามากราบ
ใบหน้าเรียบเยือกเย็น แต่ในแววตาเต็มไปด้วยเพลิงอาฆาต

“ท่านแม่...วันนี้ข้าเห็นด้วยตาตัวเอง
ทหารของพี่ใหญ่แข็งแกร่งกว่าทหารหลวงเสียอีก”

กุ้ยเฟยหลินวางถ้วยชาช้า ๆ

“ลูกของแม่...เจ้ารู้หรือไม่ว่า ความแข็งแกร่งที่เกินไปนั้นคือภัย”

องค์ชายรองกัดฟัน

“แปลว่าท่านก็เห็นเช่นข้า”

“ใช่...” นางพูดเบา ๆ
“และไม่ใช่เพียงข้า —ตระกูลหลินและตระกูลเว่ยที่หนุนหลังเราก็เห็นด้วย”

เสียงชายชราร่างใหญ่ในชุดขุนนางเข้ามาคุกเข่าคำนับ

“องค์ชายหากท่านพร้อม... ข้าจะส่งคนไปยังแคว้นฉี
ขอแรงสนับสนุนลับ เพื่อก่อกวนแนวชายแดน”

องค์ชายรองยิ้มช้า ๆ

“ดี...ถ้าเขาใช้ปัญญาสร้างแผ่นดิน
ข้าก็จะใช้ปัญญาทำลายมัน”

กุ้ยเฟยมองหน้าลูกชายแววตาเต็มไปด้วยทั้งความห่วงและความมืด

“เพียงอย่าลืม...ฟ้าที่เจ้าท้าทาย นั่นคือฟ้าที่คลอดเจ้ามาเอง”

เสียงสายลมพัดลอดหน้าต่าง
เปลวเทียนสั่นไหวเหมือนลมหายใจของปีศาจที่เพิ่งตื่นขึ้น

กลางดึกนั้น
หานอวี้จินยืนอยู่บนหอสูงมองดวงจันทร์เต็มดวงที่ทอดเงาเหนือกำแพงเมือง
องค์ชายสามยืนอยู่ด้านหลัง เขากล่าวเบา ๆ

“พี่ใหญ่ข้าได้ยินข่าวลือว่าองค์ชายรองเริ่มติดต่อขุนนางใหญ่หลายตระกูล”

“ข้ารู้...”หานอวี้จินตอบเรียบ
“แต่ข้ายังไม่กลัวเงา — ตราบใดที่แสงยังอยู่”

องค์ชายสามเงียบไปครู่ ก่อนยิ้ม

“งั้นข้าจะเป็นดวงไฟอีกดวงที่ยืนข้างแสงของพี่”

หานอวี้จินยิ้มรับ

“ดี...งั้นเราจะยืนอยู่ด้วยกัน จนกว่าฟ้าจะมืดมิดจริง ๆ”

แสงจันทร์สาดส่องบนธงขาวของกองจวนหานที่โบกสะบัด
ราวกับประกาศว่า —
ยุคแห่งปัญญาได้ถือกำเนิดแล้ว
แต่เงาแห่งการหักหลัง... ก็ได้ทอดยาวตามมาเช่นกัน