เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต

บทที่ 10 ต้องพึ่งตัวเองสินะ

        อากาศเริ่มเย็นลงทีละน้อย ลั่วโหวตื่นแต่เช้ามืดไปวิ่งรอบ ๆ รั้วโรงเรียน 

        ระหว่างวิ่งเขาก็คิดไปด้วยว่า ปี 1993 เหลืออีกเพียงเดือนเดียว ในปี 1994 ตลาดหุ้นของประเทศจีนจะเหมือนรถไฟเหาะ หลังจากทะยานแตะ 900 จุดใน๰่๥๹กลางเดือนมกราคม ก็จะเริ่มดิ่งลงอย่างต่อเนื่อง จนถึงจุดต่ำสุดที่ 320 จุดใน๰่๥๹ปลายเดือนกรกฎาคม ร่วงลงมากว่า 580 จุดในรอบครึ่งปี วันที่ 30 กรกฎาคม ได้ประกาศนโยบายกู้วิกฤติ 3 ประการ ได้แก่ ระงับการเสนอขายหุ้นใหม่ชั่วคราว อนุญาตให้บริษัทหลักทรัพย์กู้เงินเพื่อซื้อหุ้น และจัดตั้งกองทุนร่วมระหว่างจีน-ต่างชาติ 

        นโยบายเหล่านี้ทำให้เกิดคลื่นปรากฏการณ์บูมในเดือนสิงหาคม ดัชนีตลาดหุ้นจากจุดปิดวันนั้นที่ 330 จุด พุ่งขึ้นไปถึง 1,050 จุดเมื่อวันที่ 13 กันยายน คิดเป็๲อัตราการขยายตัวกว่า 210% โอกาสทำเงินครั้งนี้ถ้าพลาดไปจริง ๆ ก็น่าเสียดายมาก ตอนนั้นเขายังเรียนมัธยมปลายอยู่เลย แต่ก็ยอมขาดเรียนไปเล่นหุ้น แต่ก่อนหน้านั้น เขาจะทำยังไงให้ได้เงินก้อนแรกล่ะ? ไม่ใช่สิ เงินก้อนแรกน่าจะเป็๲เดือนกันยายนปีหน้า

        ที่บ้านไม่มีเงิน ยืมเงินใครก็ไม่ได้ เ๱ื่๵๹กู้เงินยิ่งไม่ต้องพูดถึง

        ทันใดนั้น ลั่วโหวก็นึกถึงเ๱ื่๵๹การยืมเงิน เขาพึมพำเบา ๆ ว่า “จริง ๆ แล้ว ยืมเงินไม่ได้สักบาทเลยเหรอ? ลุงสองเป็๲ทหารระดับกองพัน ปกติใช้จ่ายไม่มาก น่าจะมีเงินสักหลายหมื่นหยวน ลุงสามแต่งงานมีลูกสาว คงยังไม่มีเงินมากนัก ส่วนพวกลุง ๆ คนอื่น ๆ ก็ไม่ต้องพูดถึง ยากจนกันหมด”

        “ต้องพึ่งตัวเองสินะ!” ลั่วโหวถอนหายใจ “การพนันฉันไม่มีเทคนิคพิเศษอะไร ส่วนหวยฉันก็จำเลขไม่ได้ ตลาดหุ้นต้องมีเงินลงทุนก่อน โอ๊ะ! ต้องพึ่งนิยายของฉันเอง ‘อวตาร’ แต่ถ้าให้นิตยสารวิทยาศาสตร์ตีพิมพ์ ภาษีหักไปแล้วคงได้ไม่ถึงหนึ่งหมื่นสามพันหยวน ไม่พอสำหรับเงินลงทุนปีหน้าแน่ ต้องพิมพ์เป็๲หนังสือสิ ถึงต้องซื้อลิขสิทธิ์ตอนนั้น ฉันก็ยอม เพราะตลาดหุ้น๰่๥๹สิงหาถึงกันยายนปีหน้าน่าลงทุนมาก!”

        เพื่อให้ ‘อวตาร’ เสร็จโดยเร็ว ลั่วโหวจึงตัดสินใจหยุดเรียนหนังสือชั่วคราว แม้จะเหลือเวลาสอบเพียงครึ่งปีก็ตาม

        เมื่อไม่ต้องเสียเวลาไปกับการเรียน ประสิทธิภาพการเขียนของลั่วโหวจึงเพิ่มมากขึ้น ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ใน๰่๥๹ปลายเดือนพฤศจิกายน เขาก็เขียน ‘อวตาร’ ที่มีปริมาณสี่แสนตัวอักษรจบ

        เขาขอให้ครูหลี่ช่วยดูและบอกว่า ถ้ามีค่าตอบแทนการเขียน เขาจะแบ่งให้ครูหลี่ห้าเปอร์เซ็นต์ของค่าตอบแทนหลังหักภาษีแล้ว

        ครูหลี่รีบปฏิเสธทันทีพร้อมกับยิ้มแย้ม “ฉันจะเอาค่าตอบแทนของเธอไปทำไม?”

        ลั่วโหวพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มันก็ไม่น้อยนะครับ ถ้าได้ราวหนึ่งหมื่นกว่าหยวน ห้าเปอร์เซ็นต์ก็เท่ากับห้าพันหยวนแล้ว!”

        ในสมัยนั้น 5,000 หยวนเป็๲เงินเดือนของครูหลี่นานถึงสองปีกว่า

        ลั่วโหวจึงขอให้ครูหลี่ช่วยดูให้เสร็จโดยเร็ว และให้ความคิดเห็นมาโดยด่วน!

        ความจริงแล้ว นี่เป็๲เพียงการแสดงความเคารพต่อครูหลี่เท่านั้น ในสายตาของเขา ครูหลี่มีความรู้ทางด้านวรรณกรรมมากกว่าเขาที่มีความทรงจำถึง 40 ปี อย่างที่รู้ว่าความทรงจำ 40 ปีของลั่วโหวนั้นอุดมสมบูรณ์มาก ไม่เพียงแต่มีประสบการณ์เป็๲เศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในโลกเท่านั้น แต่ยังมีประสบการณ์ได้รับรางวัลโนเบลสองรางวัลด้วย

        วันนั้น ลั่วเสวียนมาส่งอาหารให้ลั่วโหว เป็๲เนื้อหมูผัดพริกราคาจานละห้าหยวนที่ซื้อจากร้านอาหารข้างนอก เนื้อหมูผัดพริกในปีนั้นหอมมาก เพราะเป็๲เนื้อหมูพื้นบ้าน

        หลังจากวางกล่องอาหารแล้ว ลั่วโหวยิ้มพลางพูดอย่างอารมณ์ดี “พี่สาว ถ้าใครแต่งงานกับพี่ คนคนนั้นจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ ผมว่าพี่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว!”

        ลั่วเสวียนที่จะอายุครบ 17 ปี ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าหัวเราะ “นายอย่าพูดเลอะเทอะสิ ว่าแต่ การเขียนหนังสือเป็๲ยังไงบ้าง?”

        ลั่วโหวบอกว่าเขาเขียนเสร็จแล้ว ครูหลี่ได้อ่านแล้ว และสรุปว่า “การเขียนนิยายยาวแบบนี้ จริง ๆ แล้วปวดหัวมาก! แต่ยังดีที่มีแค่สี่แสนคำ ถ้ายาวกว่านี้เป็๲ล้านคำหรือหลายล้านคำ มันอาจจะทำให้ผมตายได้เลย!”

        จริงอยู่ สาเหตุที่ลั่วโหวสามารถเขียนนิยาย ‘อวตาร’ ได้จบ เพราะเขาได้ดูภาพยนตร์และอ่านนิยายต้นฉบับมาก่อน จึงมีความทรงจำที่แม่นยำ แต่ถ้าเป็๲ ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์’ เขาคงไม่รอดแน่ ๆ ไม่ต้องพูดถึงการอ่านนิยาย แม้แต่ภาพยนตร์เขาก็ดูได้แค่ภาคแรกเท่านั้น

        “พี่สาว ถ้านิยายเ๱ื่๵๹นี้ได้ตีพิมพ์ ค่าลิขสิทธิ์ที่จะส่งให้นิตยสาร ‘โลกวิทยาศาสตร์’ ในอนาคต พวกเขาจะต้องจ่ายให้ผมมากกว่าปกติ!” ลั่วโหวพูดขณะกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

        ลั่วเสวียนช่วยเทน้ำให้เขาอยู่ข้าง ๆ

        “พี่สาว จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยไหนล่ะ? พ่อจะไปหางานทำที่เมืองจินหนิง คาดว่าปลายปีหน้าหรือต้นปีถัดไปน่าจะเรียบร้อย ด้วยผลการเรียนของเราสองคน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เราน่าจะเข้าสามมหาวิทยาลัยชั้นนำได้” ลั่วโหวพูด

        ลั่วเสวียนพูดว่า “อืม ฉันอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยสุ่ยมู่มาตลอด!”

        “ไม่เป็๲ไรหรอก ชอบมหาวิทยาลัยไหนก็เข้ามหาวิทยาลัยนั้นสิ ในอนาคตน้องชายของพี่จะมีเงินมีอำนาจ พี่กลัวหางานทำไม่ได้หรือไง?” ลั่วโหวพูดโอ้อวดอย่างไม่อาย “น้าเล็กตกลงจะมาทำงานให้ผมแล้ว ต่อไปจะไปต่างประเทศกับผม เป็๲พี่เลี้ยงและผู้จัดการประจำตัว ฮ่า ๆ แล้วพี่ล่ะ? อยากไปด้วยกันไหม?”

        ลั่วเสวียนหัวเราะ “ถ้านายมีความสามารถพอก็พาไปสิ!”

        ลั่วโหวมองดูพี่สาวที่มีใบหน้าขาวผ่องแดงระเรื่อ แล้วถอนหายใจ “เฮ้อ พอไปถึงอเมริกา เราต้องไปตรวจดีเอ็นเอกันสักที!”

        ลั่วเสวียนโกรธ “ฉันไม่คุยกับนายแล้ว ฉันจะกลับไปห้องเรียน!”

        หลังจากนั้นไม่กี่วัน ครูหลี่ก็อ่าน ‘อวตาร’ จบ และเขียนความคิดเห็นลงในกระดาษหลายแผ่น โดยไม่ได้เขียนลงในต้นฉบับ เขาคงเข้าใจถึงความสำคัญของต้นฉบับนี้

        จาก๰่๥๹เย็นจนใกล้เที่ยงคืน ลั่วโหวได้คุยกับครูหลี่เป็๲เวลากว่าหกชั่วโมงเต็ม เขารับฟังคำแนะนำจากครูหลายประการ และโต้แย้งคำแนะนำบางประการด้วย

        หลังจากพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเสร็จ ครูหลี่ก็กลับไป ส่วนลั่วโหวก็เชื่อฟังและยอมรับทุกสิ่งที่ครูแนะนำ

        ผ่านไปสองสามวัน ลั่วโหวก็แก้ไขนิยาย ‘อวตาร’ เสร็จ และส่งไปที่กองบรรณาธิการทางไปรษณีย์

        จากนั้นก็เป็๲การรอคอยผลงานเท่านั้น!

        หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ขอลาหยุดหนึ่งวัน และบอกให้พี่สาวจัดการเ๱ื่๵๹อาหารกลางวันและเย็นเอง ก่อนจะไปหาลูกศิษย์คนแรกอย่างอู๋เยี่ยนเปา เขาพบว่าอู๋เยี่ยนเปามีผิวพรรณสดใสดีมาก สิวอักเสบส่วนใหญ่หายไปแล้ว ใบหน้าที่เคยไม่น่าดูนักก็กลายเป็๲สดชื่นมากขึ้น

        “อาจารย์ อาจารย์ ผมรู้สึกถึงลมปราณได้ดีมากแล้ว!” อู๋เยี่ยนเปาพูดด้วยความตื่นเต้น

        เขาได้พบกับแม่ของอู๋เยี่ยนเปาด้วย เธอพูดว่า “เยี่ยนเปาหมกมุ่นกับการฝึกฝนวิทยายุทธ์ ดีนะที่ดูเหมือนจะมีประโยชน์บ้าง เขามีแรงกว่าเดิมมาก ต่อไปแม้แต่ทำนาเขาก็คงจะทำได้เก่งกว่าคนอื่น สิวอักเสบก็หายแล้ว และดูสงบนิ่งมากขึ้น”

        ลั่วโหวพยักหน้ารับรอง “เยี่ยนเปาเป็๲ลูกศิษย์คนแรกของผม ในอนาคตถ้าผมประสบความสำเร็จ ผมจะฝึกสอนเขาอย่างดีแน่นอน!”

        แม่อู๋หัวเราะพร้อมพูดว่า “เธอเด็กกว่าเยี่ยนเปาสองปี แต่รู้เ๱ื่๵๹มากกว่าเขามาก รู้จักการฝึกฝนวิทยายุทธ์ แถมยังเขียนนิยายหารายได้อีกด้วย ในอนาคตเธอต้องประสบความสำเร็จแน่นอน อย่าลืมเยี่ยนเปาล่ะ…”

        ลั่วโหวมองบ้านหลังใหญ่ของตระกูลอู๋แล้วหัวเราะ “เยี่ยนเปาจะเป็๲รุ่นที่สองของตระกูล…”

        ที่บ้านของตระกูลอู๋ ลั่วโหวเริ่มสอนศิลปะการต่อสู้ให้กับอู๋เยี่ยนเปาด้วยมวยกังฟูต่าง ๆ หลังจากรำกังฟูจบหนึ่งชุด แม่อู๋ก็ชมจากข้าง ๆ ว่า “ลั่วโหวเป็๲คนมีพร๼๥๱๱๦์จริง ๆ!”

        เนื่องจากลั่วโหวได้ฝึกฝนวิทยายุทธ์จนถึงระดับครึ่งหนึ่งของกำลังม้าแล้ว เมื่อเขาออกรำกังฟูชุดนั้น จึงดูดุดันน่าเกรงขาม จนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ สามารถได้ยินเสียงฟาดฟันอากาศได้ชัดเจน

        “อาจารย์ อาจารย์เก่งมากเลย! แถมยังมีเสียงดังเหมือนปรมาจารย์ในละครกำลังภายในด้วย!” อู๋เยี่ยนเปาชื่นชม

        “ระดับสูงสุดคือไม่มีเสียง แต่รวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ!” ลั่วโหวพูด “ในโลกของศิลปะการต่อสู้ ความเร็วเท่านั้นที่จะไม่ถูกโจมตีได้! อีกอย่างหนึ่งคือ ‘หนึ่งแรงดับสิบ’ สองสิ่งนี้เป็๲สิ่งที่ผู้ฝึกวิทยายุทธ์ต้องแสวงหา”

        เวลากลางวัน แม่อู๋ไปตลาดและเรียกพ่ออู๋กลับมา ทั้งสี่คนเลี้ยงอาหารกลางวันให้ลั่วโหว อู๋เยี่ยนเปามีน้องสาวคนหนึ่ง หน้าตาธรรมดา กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นปีที่หนึ่ง

        หลังจากรับประทานอาหารกลางวันและพักผ่อนให้สบาย ลั่วโหวก็เริ่มสอนวิชากังฟูนั้นให้แก่อู๋เยี่ยนเปา อาจเป็๲เพราะอู๋เยี่ยนเปาได้ศึกษาการฝึกฝนวิทยายุทธ์แล้ว จึงทำให้เขามีพร๼๥๱๱๦์ในการเรียนรู้สูงขึ้น ในเวลาเพียงครึ่งวัน เขาก็สามารถออกท่ากังฟูนั้นได้อย่างคล่องแคล่ว เมื่อพ่อของเขากลับมาจากการเก็บร้านขายเนื้อในตอนเย็น ก็พบว่าลูกชายกำลังฝึกซ้อมท่ากังฟูนั้นอย่างจริงจังและมีระเบียบแบบแผน

        ทันใดนั้น ความปีติยินดีก็เกิดขึ้นในใจ!

        นั่นสินะ ใจของพ่อแม่ทั้งหลายล้วนเป็๲เช่นนี้!

        แม้ลูกชายจะเรียนหนังสือไม่เก่ง แต่ถ้าสามารถศึกษาวิชาการต่อสู้ที่ดีได้ เขาก็คงไม่ต้องถูกคนอื่นกดขี่ข่มเหงในอนาคต บางทีอาจจะมีโอกาสสร้างตัวได้ดีเสียด้วยซ้ำ