ส่วนพวกผ้าปูและผ้านวมหนาที่เปรอะเปื้อนโลหิตพิษนั้นนางสั่งการให้บ่าวรับใช้นำไปเผาทิ้งในป่า ห่างจากจวนไปเสียหน่อย ไม่มีบ้านเรือนพำนักอาศัย พร้อมกำชับเด็ดขาดห้ามมิให้ผู้ใดััมัน นางไม่เลือกที่จะซักมันแล้วนำกลับมาใช้ ด้วยความที่ยุคนี้คงไม่มียาฆ่าเชื้อโรคขนานแรง อีกทั้งนางเองก็ยังไม่รู้ว่าจะมีเชื้อพิสดารเหนือจินตนาการหรือไม่ โลกที่นางหลุดเข้ามาดันเป็ละครสั้นแฟนตาซีแนวตั้ง ไม่ใช่ซีรีส์ฟอร์มั์แนวโบราณอิงประวัติศาสตร์... ต้องโทษไอ้ผู้กำกับตัวดีนั่น!
“พวกเ้าไปจัดเตรียมเสื้อผ้ามาผลัดเปลี่ยนให้คนป่วยด้วย เสื้อไม่ต้องมาก เน้นแค่กางเกงก็พอ” นางหันไปสั่งบ่าวรับใช้อย่างตรงไปตรงมา ขณะที่ยังวุ่นวายอยู่หน้าเตาปรุงยา เป็พวกบ่าวที่อายแทนเสียเอง ดรุณีน้อยวัยสิบสี่ปีก้มหน้าถามคุณหนู
“แล้วพวกชั้นในบุรุษเล่าเ้าคะ?”
คนยุคโบราณนี่ใส่ชั้นในไหมนะ?
ิอวี้ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่ความทรงจำของยัยคุณหนูสมองนิ่มจะไหลเข้ามาในหัว
มีฉากหนึ่งที่นางไปเดินตลาดหาซื้อผ้าต่วน ผ้าไหมเนื้อบาง นิยมใช้ในหมู่ขุนศึกและชนชั้นสูง เนื้อัันุ่มนิ่มนุ่มนวล ทนทานต่อการขยับกาย ยังมีกางเกงเป้าเปิด[1] กางเกงขาสั้นสำหรับขี่ม้า เปิดโล่ง่เป้าเพื่อความสะดวกในการขับถ่ายและการขี่อาชาศึก ทั้งยังป้องกันการเสียดสีของเนื้อต้นขากับอานม้าได้เป็อย่างดี
คุณหนูผู้นี้เดินเข้าร้านขายเสื้อผ้าบุรุษอย่างหน้าไม่อาย แถมทำตาโตเป็ไข่ห่าน!
เมื่อนึกถึงอุปนิสัยหื่นกามจนน่าเอือมระอาของคุณหนูลามกนี่แล้ว คุณหมอสาวถึงกับถอนหายใจยาว...
“ยังไม่ต้อง รอให้อาการของท่านแม่ทัพดีขึ้นก่อน ค่อยไปแจ้งคนสนิทของเขาให้นำเสื้อผ้ามา ระหว่างนี้ใช้เสื้อผ้าในจวนเราเงียบ ๆ เอาของพี่ชายข้าก็ได้ เื่นี้ยังต้องเป็ความลับจนกว่าทางราชสำนักจะบอกว่าเปิดเผยได้”
“เ้าค่ะคุณหนู”
พอสาวใช้เดินถอยจากไป เ้าของร่างบางในชุดผ้าป่านเนื้อดีก็หันไปจัดเรียงอุปกรณ์การแพทย์ในยุคโบราณให้เป็ระเบียบ ทั้งเข็มเงินชั้นดี ถ้วยยาสมุนไพรที่วางรายเรียงหลังทำความสะอาดดีแล้ว เมื่อต้องรักษาคนไข้ด้วยวิถีแพทย์อันจำเป็เช่นนี้
ครั้นพอครุ่นคิดถึงสำรับอาหารอ่อนบำรุงกำลังที่จะช่วยฟื้นฟูระบบย่อยอาหารอันอ่อนแอของคนเจ็บให้กลับคืนมา นางกวักมือเรียกชิงชิง สาวใช้คนสนิทที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล
“ชิงชิง เ้ารีบไปที่โรงครัว สั่งให้คนต้มโจ๊กซันเหย้าพุทราแดงขึ้นมาสำรับหนึ่ง เคี้ยวข้าวต้มให้เนียนละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่าเพิ่งใส่น้ำตาลนะ เน้นรสชาติอุ่นละมุนบำรุงม้ามและกระเพาะอาหารเป็หลัก ร่างกายของท่านแม่ทัพใหญ่ยังอ่อนแอเกินกว่าจะย่อยของหนัก”
“บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เ้าค่ะคุณหนู!”
ชิงชิงรับคำสั่งด้วยความกระตือรือร้น พลางรีบหมุนตัววิ่งตรงไปยังโรงครัวทันที ทิ้งให้ท่านแม่ทัพใหญ่ที่นอนซมอยู่บนเตียงลอบมองตามแผ่นหลังบางของหมอหญิงตัวน้อยและเหล่าสาวใช้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
ิอวี้ขยับก้าวเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้อีกครั้ง นางโน้มกายเข้าไปใกล้เพื่อตรวจดูอาการของคนเจ็บอย่างละเอียดรอบคอบ
แม้นางจะใช้ผ้าผืนหนาปิดบังดวงหน้าไปครึ่ง ทว่ารูปโฉมส่วนบนที่โผล่พ้นขอบผ้าขาวขึ้นมากลับงดงามโดดเด่นสะดุดตา โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่สวยที่ทอประกายสุกใสภายใต้แพขนตางอนงาม โครงหน้าส่วนที่เหลือของนางนั้นละม้ายคล้ายคลึงกับกู้เหวินชางผู้เป็บิดาที่หล่อเหลาคมคายปานพิมพ์เดียวกัน
“รู้สึกสบายตัวขึ้นหรือไม่เ้าคะ? พิษของท่านถูกขับออกมามากแล้ว เพียงแต่... ยังมีส่วนที่ฝังลึกลงในกระดูก ข้าลองใช้เทียบยาสูตรพิเศษจากแม่เฒ่าแปลกหน้าผู้นั้น ดูจากสัดส่วนของตัวยาแล้ว ข้าคิดว่ามันน่าจะได้ผลนะ”
เสวียเฉิงที่นอนเปลือยแผงอก่บนพยักหน้ารับแ่เบา สายตาคู่คมทอดมองดรุณีน้อยขณะเฝ้าฟังนางเจรจาอธิบายเื่ฤทธิ์ยาเย็นและร้อน ส่วนใดจะแล่นเข้าไปทำปฏิกิริยาอย่างไรกับร่างกาย ตลอดจนอวัยวะภายในที่ถูกพิษ...
แน่นอนว่าเื่ราวลึกล้ำราวกับศาสตร์วิชาเซียนเ่าั้ กว่าเจ็ดส่วนเขาฟังมิรู้ความเลยแม้แต่น้อย
มีเพียงเสียงหวานรื่นหูของนาง พาลพาให้หัวใจแกร่งของหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าปี รู้สึกกระชุ่มกระชวยระคนอ่อนยวบยาบขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
บัดนี้แววตาที่เคยมืดมนเพราะพิษร้ายพลันอ่อนโยนลงเป็อย่างมาก หากพวกองครักษ์ตัวดีโผล่หัวมาเห็นสภาพเข้า คงได้เก็บเอาไปซุบซิบนินทาว่าท่านจอมทัพไร้พ่าย เกิดริอ่านจะชอบพอดรุณีน้อยรุ่นลูกเข้าให้แล้ว!
คิดไม่ทันไร บานประตูห้องพักรับรองก็แง้มออกเล็กน้อย ฉางฟงและเทียนเล่อ สององครักษ์คนสนิทประจำตัวของท่านแม่ทัพใหญ่โผล่หน้าเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน หมายจะรุดฝีเท้าเข้ามาดูใจท่านแม่ทัพ หากมิใช่เพราะถูกหมอหญิงเอ่ยปากห้ามปรามขัดจังหวะเข้าเสียก่อน
“พวกท่านหยุดอยู่ตรงนั้น หากคิดจะเข้ามาเจรจาสิ่งใดกับท่านแม่ทัพ ช่วยกรุณานำผ้าขาวบนโต๊ะตรงมุมห้องไปปิดปากปิดจมูกให้มิดชิด ล้างมือด้วยน้ำเกลือในอ่างที่ข้าเตรียมไว้ให้สะอาดเสียก่อนด้วย ตอนนี้ในห้องมีไอพิษอบอวลอยู่หนาแน่น หากพวกท่านละเลยสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ ข้าเกรงว่าแคว้นต้าหลี่อาจจะต้องสูญเสียทหารเสือไปเพิ่มอีกสองคนนะเ้าคะ”
“ขอรับคุณหนู ข้าจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้”
องครักษ์หนุ่มรับคำเป็มั่นเหมาะ ทั้งสองต่างเชื่อฟังคำสั่งของหมอหญิงจำเป็อย่างเคร่งครัด ก่อนจะก้าวเดินกลับเข้ามาด้านในห้องในสภาพที่มีผ้าขาวปิดบังใบหน้ามิดชิดไปครึ่งหนึ่ง
ิอวี้เห็นเช่นนั้นจึงยอมลุกออกจากข้างเตียง ไม่วายกำชับด้วยน้ำเสียงเข้มงวด ห้ามมิให้พวกเขาแตะต้องตัวคนไข้เด็ดขาด จนกว่านางจะแน่ใจว่าพิษร้ายนี้สลายไปมากกว่าห้าถึงหกส่วน จนไม่สามารถแพร่กระจายไปสู่ผู้อื่นได้
[1] 裈 / 犢鼻裈 - ตู๋ปี๋คุน
326
