ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 100 เป็นคนโง่หรืออย่างไร(ฟรี)

"ก็แน่นอนอยู่แล้ว เพื่อชื่อเสียงที่ดีไงล่ะ ห้ามเชื่อเด็ดขาด ในช่วงเวลาแบบนี้ การไปอยู่ที่ฐานทัพใหญ่มีประโยชน์ที่สุด ครอบครัวอย่างพวกเราเก็บยาชำระล้างรังสีไว้เป็นสิบๆ หลอด ก็เพื่อรับมือกับสถานการณ์แบบนี้นี่แหละ"

"เชื่อฟ้าเชื่อดินสู้เชื่อตัวเองไม่ได้หรอก ช่วงแบบนี้ ใครมีกำลังก็รีบวิ่งไปเมืองใหญ่กันหมดแล้ว จะอยู่แบบนี้รอให้เทพเจ้ามาช่วยอีกทำไม ขำจะตายอยู่แล้ว"

เหลียนเซวียนหลับตาพักผ่อน 

อดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า ครั้งหน้าเวลาเธอใส่ยา จะทำอย่างไรให้หลีกเลี่ยงคนที่คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่พวกนี้ได้อย่างแม่นยำ?

น่าเสียดายที่ระบบไม่มีฟังก์ชันคัดกรองแบบนี้

ก่อนขึ้นรถ เหลียนเซวียนและฉีซวี่ต่างฉีดสเปรย์ป้องกันพิเศษคนละรอบ สเปรย์นี้สามารถกลบกลิ่นของคนที่มีรังสีต่ำได้ ดังนั้นวันนี้เมื่อผ่านอาณาเขตฝูงหมาป่า พวกเขาจึงไม่ถูกหมาป่ากลายพันธุ์โจมตี

พวกเขาเดินทางถึงฐานทัพไห่หนิงอย่างราบรื่น แม้บรรยากาศบนรถจะเสียงดัง แต่ก็ไม่มีผลกระทบต่อการนอนของฉีซวี่เลย เขาขึ้นรถตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่งและหลับสนิทตลอดทางจนถึงสิบโมงครึ่ง

ระหว่างทาง เขาพิงศีรษะบนไหล่ของเหลียนเซวียนหลายครั้ง เหลียนเซวียนผลักหัวของเขาออกไปสองครั้ง เมื่อเขาพิงมาเป็นครั้งที่สาม เธอก็ยอมแพ้

ช่างเถอะ ถือว่าเป็นการให้สวัสดิการเขาหน่อย ใครกันล่ะที่ยอมสละเวลาพักผ่อน มาช่วยเธอหาคะแนน

ต่างจากฐานทัพหมิงเยวี่ย ชุมชนแออัดนอกเขตเมืองของฐานทัพไห่หนิงใหญ่กว่ามาก ประชากรมากกว่าฐานทัพหมิงเยวี่ยถึงห้าเท่า ดังนั้นรถแจกน้ำที่นี่จะแจกน้ำทั้งเช้าและเย็น ตั้งแต่ตีสามถึงแปดโมงเช้า และช่วงเย็นก็เช่นกัน ตั้งแต่บ่ายสามโมงถึงสองทุ่ม

ทั้งสองมาถึงตอนสิบโมงครึ่ง ยังอีกหลายชั่วโมงกว่ารถแจกน้ำจะออก

พอดี คืนนี้หลังจากทำภารกิจสำคัญเสร็จ แน่นอนว่าคงกลับฐานทัพหมิงเยวี่ยไม่ทัน พวกเขาควรหาโรงแรมสักแห่งให้ฉีซวี่ได้นอนพักบ้าง

หลังจากสอบถามอีกหลายแห่ง พวกเขาจึงพบว่า สองวันนี้โรงแรมในเมืองคึกคักมาก ทุกแห่งไม่มีห้องว่าง แต่มีลุงป้าหลายคนยืนเรียกลูกค้าตามถนน

คนเหล่านี้มีห้องว่างที่บ้าน และต้องการหาเงินจากภัยพิบัตินี้

"หนุ่มๆ จะพักไหม บ้านของฉันเอง สะอาดและถูกสุขลักษณะ!"

"หนุ่มๆ บ้านฉันมีเตียงใหญ่ เหมาะสำหรับคู่แต่งงานใหม่ สภาพแวดล้อมดี จะไปดูกับฉันไหม?"

เหลียนเซวียนหน้าบึ้งทันที เตียงใหญ่อะไร คู่แต่งงานใหม่อะไร?

พวกป้าพวกนี้พูดอะไรก็ได้เหรอ?

เธอก้มหน้าเดินต่อไป ไม่สนใจพวกป้าที่คิดว่าตัวเองฉลาดพวกนั้น จนกระทั่งเธอเห็นเด็กหญิงผอมแห้งคนหนึ่งที่มุมถนน มือถือป้ายเล็กๆ เขียนว่า: "บ้านอิฐ สะอาด เหลืออีกสองห้อง"

เหลียนเซวียนสนใจทันที เหลือสองห้อง พอดีเธอกับฉีซวี่จะได้คนละห้อง และอาจเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมเคยเป็นเด็กหญิงผอมแห้ง เหลียนเซวียนจึงรู้สึกเห็นอกเห็นใจเด็กหญิงน่าสงสารคนนี้

เธอเดินเข้าไป นั่งยองๆ ข้างเด็กหญิงและถาม

"หนูน้อย ห้องของบ้านหนูพักคืนละเท่าไหร่?"

เด็กหญิงคนนั้นเห็นว่ามีลูกค้า เงยหน้ามองเหลียนเซวียน แต่ในดวงตาไม่มีความตื่นเต้นที่มีลูกค้า กลับมีความลังเลเต็มหน้า เธอชำเลืองไปที่มุมกำแพง สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวทันที

เด็กหญิงหยิบไม้เล็กๆ เขียนบนพื้น

"ห้องใหญ่ 800 ห้องเล็ก 500"

เหลียนเซวียนสังเกตเห็นความผิดปกติ และรู้สึกถึงการจับตามองจากด้านหลัง

เธอหันกลับไปมองด้านหลังทันที และเห็นชายท่าทางเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง หน้าไม่โกนหนวด หน้าตาดุร้ายมาก

ชายคนนั้นดูเหมือนกำลังเฝ้าดูความเคลื่อนไหวทุกอย่างของเด็กหญิง

เหลียนเซวียนตระหนักทันทีว่า ร้านของเด็กหญิงคนนี้ไม่ควรไปพัก มีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่นอน

และดูเหมือนว่าเด็กหญิงคนนี้ไม่ได้สมัครใจมาชวนลูกค้าที่นี่

เธอสบตากับฉีซวี่หนึ่งที ไม่มีใครพูดอะไร แล้วลุกขึ้นเดินจากไป

พวกเขาตรงไปที่ลุงคนหนึ่งที่ดูสะอาดเรียบร้อย ห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร ลุงคนนี้ก็กำลังชวนลูกค้าเช่นกัน ชายคนนี้พูดไม่มาก เหลียนเซวียนรู้สึกได้ว่าคนนี้ไม่มีความก้าวร้าว

สอบถามราคาแล้ว ทั้งสองก็เดินตามลุงไป

ทั้งสามคนเดินไปไม่ไกล ชายที่ปากซอยก็มาหาเด็กหญิง คว้าแขนผอมแห้งของเธอแล้วเริ่มทุบตี

"แกนี่มันไร้ประโยชน์ ข้าเลี้ยงแกไว้ทำไม ลูกค้าสักคนก็หาไม่ได้ แกนี่ไร้ความสามารถ กินฟรี ข้าจะตีแกให้ตาย..."

มือของชายคนนั้นตบหน้าและตัวของเด็กหญิงดังป๊ะๆ

เหลียนเซวียนรู้สึกว่า คนนั้นตั้งใจตีต่อหน้าเธอและฉีซวี่ หวังว่าเธอจะเห็นเด็กหญิงถูกตีแล้วใจอ่อน และหันกลับไปเลือกพักที่บ้านของเขา

หรืออาจเป็นเพราะเขาแค่ต้องการระบายอารมณ์

ไม่รู้จักสถานที่ ไม่เข้าใจสถานการณ์ เหลียนเซวียนและฉีซวี่ไม่ตั้งใจจะเข้าไปพัวพันกับปัญหาที่ไม่จำเป็น

แม้ว่าในใจเธอจะเห็นใจเด็กหญิงคนนั้น แต่มีคำพูดว่าอย่างไรนะ?

ถ้าไม่มีกำลังของพระกาฬ อย่ามีใจของพระโพธิสัตว์!

ลุงคนนั้นเห็นทั้งสองคนเข้าใจสถานการณ์อย่างชัดเจน ออกจากย่านนั้นแล้ว จึงเริ่มเล่าเรื่องของเด็กหญิงคนนั้น

"พ่อของเด็กคนนั้นเป็นคนเลวจริงๆ บังคับให้ลูกไปขโมยของทุกวัน ปล้น หลอกลวง ทำทุกเรื่องเลวร้าย ถ้าพวกคุณไปพักที่รังหมาป่านั่น พรุ่งนี้เช้าอาจเหลือแค่กางเกงในตัวเดียว!"

ฉีซวี่ตบแขนเหลียนเซวียน ปลอบใจ

"แกล้งทำเป็นไม่เห็นเถอะ ในโลกนี้มีเรื่องแบบนี้มากมาย จัดการไม่ไหวหรอก"

เหลียนเซวียนพยักหน้า

มาถึงบ้านลุง พบว่าบ้านกว้างขวางและสว่าง แบ่งเป็นสองชั้น ตามที่ลุงบอก ในบ้านมีเครื่องปรับอุณหภูมิ มีห้องน้ำในบ้าน แม้จะเทียบกับอพาร์ตเมนต์ในชาติก่อนไม่ได้ แต่เมื่อเทียบกับบ้านอิฐดินที่ชุมชนแออัดของเหลียนเซวียน ก็ดีกว่าหลายเท่า

ทั้งสองเลือกห้องเล็กสองห้องที่ปลายสุดของชั้นสอง ราคา 1,500 หยวนต่อห้อง

ราคาใกล้เคียงกับโรงแรมข้างนอก

ตอนเข้าประตู เหลียนเซวียนตาไว เห็นกองของที่โยนทิ้งไว้ตรงมุมลานบ้านของลุง มองแต่ไกลเหมือนดักแด้ไหม

เธอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ และเป็นอย่างนั้นจริงๆ

เธอจึงถามลุง

"คุณลุง พวกดักแด้ไหมที่บ้านคุณนี่ เข้าเขาไปเก็บมาเองเหรอคะ?"

ลุงตอบอย่างร่าเริง: "ใช่แล้ว ลูกชายสองคนของฉันเข้าเขาไปเก็บเมื่อวาน น่าเสียดายที่อัตราส่งออกต่ำเกินไป พี่น้องใช้เวลาครึ่งเช้าเก็บได้กว่าพันตัว แต่คัดได้แค่ 5 ตัวที่กินได้ ทั้งหมดนี้เพราะฝนตกหนัก ปกติอัตราส่งออกอย่างน้อยหนึ่งในยี่สิบ ปีนี้แย่จริงๆ ฮ่า!"

ตาของเหลียนเซวียนเป็นประกายวาววับ

"คุณลุง พวกที่มีรังสีสูงเหล่านี้ คุณจะจัดการอย่างไรคะ?"

ลุงจิบชา 

"จะจัดการอย่างไรอีก ก็โยนลงถังขยะเท่านั้นแหละ กินไม่ได้ เก็บไว้ทำไม?"

"จะให้พวกนี้กับหนูได้ไหมคะ?"

ใบหน้าของลุงแสดงความรู้สึกที่อธิบายยาก เด็กคนนี้เมื่อกี้เกือบถูกหลอก ตอนนี้มาขอขยะที่ใช้ไม่ได้พวกนี้ จี๊! เป็นคนโง่หรืออย่างไรกัน?