หลังจากการฝึกอันหนักหน่วงวิลล์ได้รับวันพักผ่อนมาหนึ่งวันเต็ม ๆ หญิงสาวใช้เวลาหนึ่งวันที่สุดแสนจะล้ำค่าไปกับการช็อปปิง ทำอาหารและตรวจสอบความคืบหน้าในการซ่อมแซมยานอวกาศมาเอลราธ
“ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย”วิลล์พยักหน้าในขณะที่กำลังยืนมองยานอวกาศของเธออยู่ไกล ๆ
วันพักผ่อนอันล้ำค่าจบลงไปพร้อมกับทารินและลีน่าได้เปิดตัวผู้ฝึกสอนคนใหม่ให้กับวิลล์
“เฟนริก? …เซลิ?”วิลล์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยเมื่อเห็นร่างเงาสองร่างตรงหน้า
ทารินยิ้มบางก่อนกล่าวแนะนำอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“จากนี้ไปเฟนริกจะเป็ผู้ฝึกสอนการใช้อาวุธและอุปกรณ์ใต้น้ำทั้งหมดให้กับเธอ”เขาหยุดเล็กน้อยพลางชี้ไปยังหญิงสาวข้างกายเฟนริก “ส่วนเซลิจะเป็ผู้สอนการดำน้ำและการเคลื่อนไหวในสภาพแวดล้อมใต้น้ำให้กับเธอ”
เฟนริกและเซลิ เป็คู่หูผู้เชี่ยวชาญเื่ทะเลและสายน้ำที่ขึ้นชื่อว่าหาตัวจับได้ยากพวกเขายืนอยู่ตรงหน้าของวิลล์ด้วยออร่าอันหนักแน่น และทั้งสองคนก็ไม่ได้เป็เพียงแค่นักล่าหรือชาวประมงธรรมดาหากแต่คือผู้ที่สั่งสมประสบการณ์มาตลอดหลายสิบปี หลังจากแต่งงานและลงหลักปักฐานอยู่ที่เมืองเอลาริส
ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่กับทะเลทุกลมหายใจการจับสัตว์น้ำคือเส้นเืหล่อเลี้ยงชีวิตไม่ว่าจะด้วยอุปกรณ์ทุ่นแรงที่พวกเขาคิดค้นเองหรือด้วยความสามารถในการดำน้ำที่ลึกและยาวนานกว่ามนุษย์ส่วนใหญ่จะทำได้พวกเขาไม่เพียงแค่ล่าหาอาหาร แต่ยังดำน้ำลงไปค้นหาสมบัติล้ำค่าและสิ่งของหายากใต้เกลียวคลื่นมานับครั้งไม่ถ้วนเื่เล่าเกี่ยวกับคู่สามีภรรยานี้แพร่สะพัดไปทั่วเอลาริสตำนานมีชีวิตของผู้ที่อยู่เหนือสายน้ำ
เอลฟ์ทั้งสี่พาวิลล์มายังสระน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกเช่าไว้เฉพาะกิจพื้นน้ำสะท้อนแสงระยับราวกับกระจกเงา ล้อมรอบด้วยแสงไฟที่ส่องสว่างอย่างนุ่มนวล
เฟนริกอาสาเป็คนแรกที่ก้าวเข้ามาเขามีร่างกายกำยำ ไหล่กว้างและท่าทางมั่นคง“เริ่มจากอาวุธและอุปกรณ์ก่อนก็แล้วกัน” เขากล่าวน้ำเสียงมั่นใจราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ
เบื้องหน้าของวิลล์มีโต๊ะไม้ยาวตั้งเรียงรายเต็มที่ไปด้วยอาวุธและเครื่องมือใต้น้ำมากมายหอกปลายแหลมที่ถูกออกแบบให้พุ่งได้แม้แต่ในน้ำที่หนืด ทวนสั้นที่หดขยายได้ ใบมีดที่เคลือบน้ำยาป้องกันสนิมไปจนถึงหน้ากากหายใจและถุงมือที่เพิ่มแรงจับทั้งหมดนี้คือสิ่งที่หญิงสาวเคยเห็นบนเรือของเฟนริกมาก่อนเพียงแต่ครั้งนี้มันถูกนำมาวางเรียงรายอย่างเป็ระเบียบพร้อมคำอธิบายการใช้งานโดยละเอียด
เฟนริกหยิบหอกขึ้นมาพลางหมุนไปมาในมือ“อาวุธใต้น้ำไม่ใช่เื่ยากหรอก สิ่งสำคัญคืออย่าลืมแรงต้านของน้ำทุกการโจมตีต้องคำนวณเพิ่มขึ้นอีกครึ่งหนึ่งเสมอ”
วิลล์พยักหน้ารับด้วยแววตาตั้งใจมือของเธอค่อย ๆ เอื้อมไปแตะหอกดวงตาส่องประกายวาววับราวกับเด็กที่กำลังจะได้ลองของเล่นชิ้นใหม่
“ดี”เฟนริกยิ้มเล็กน้อย “งั้นเราเริ่มจากการลองจับและเคลื่อนไหวใต้น้ำจริง ๆกันเลยดีกว่า”
วิลล์ลงไปในสระน้ำพร้อมกับหน้ากากดำน้ำที่ทันสมัย
‘นี่แหละที่ฉันอยากเล่น’กล่าวในใจ
หญิงสาวมองหน้ากากดำน้ำที่อยู่ตรงหน้าราวกับได้พบเพื่อนเก่าที่รอคอยมานานเธอเคยปรารถนาจะทดลองใช้อุปกรณ์นี้ั้แ่ตอนอยู่บนเรือแต่ครั้งนั้นถูกห้ามไว้เพราะเบื้องล่างเต็มไปด้วยอันตราย ‘ทูน่าดำ’ สัตว์ร้ายอันตรายที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ครั้งนี้ต่างออกไปไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้นได้อีกแล้ว ใบหน้าของวิลล์ฉายชัดถึงความตื่นเต้นแววตาเปล่งประกายจนยากจะซ่อนรอยยิ้มที่ผลิบานออกมา
เมื่อก้าวลงสู่สระน้ำร่างบางค่อย ๆ ดำลึกลงไปพร้อมกับเสียงหัวใจเต้นแรง โลกใต้น้ำเปิดเผยตัวตนต่อสายตา ผิวน้ำเหนือศีรษะพลิ้วไหวระยับแสงไฟส่องผ่านลงมาเป็ลำแสงสีเงิน สะท้อนเป็ประกายตามละอองฟองที่ลอยขึ้น
“ว้าว… ลึกมาก!”เสียงอุทานของเธอพร่ำลอดออกมาผ่านตัวหน้ากาก แม้จะพร่าเลือนแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “โลกใต้น้ำ… ฉันมาแล้ว!”
แขนขาของหญิงสาวโบกไหวอย่างเป็ธรรมชาติเธอแหวกว่ายไปด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสุข ความปรารถนาที่ถูกเลื่อนมานานในที่สุดก็ได้กลายเป็จริงตรงหน้านี้เอง
หลังจากที่ทดลองใช้อุปกรณ์ดำน้ำจนเสร็จเฟนริกก็เริ่มแนะนำอาวุธสำหรับใช้งานใต้น้ำให้กับวิลล์ได้รู้จัก
อาวุธใต้น้ำที่เฟนริกอยู่มีเพียงปืนยิงลูกดอกเท่านั้นส่วนอาวุธที่ทันสมัยอย่างพวกปืนยิงสัตว์น้ำที่มีะุสำหรับใช้งานในรูปแบบเฉพาะเฟนริกได้เปิดคลิปวิดีโอและแนะนำให้กับวิลล์ได้รู้จักเพียงเท่านั้น
“มันไม่ได้แพงเกินไปสำหรับพวกเราหรอกแต่ว่าอาวุธทันสมัยพวกนี้ พอเอาไปใช้ใต้น้ำไม่กี่ทีก็พังถึงแม้จะโฆษณาว่าป้องกันน้ำได้ แต่พอดำน้ำลงไปลึก ๆแรงดันอากาศใต้น้ำก็ทำให้ชิ้นส่วนภายในเกิดการขัดข้องได้อยู่ดี” เฟนริกอธิบาย
“หมอนี่เคยซื้อมาใช้แล้วแต่ใช้ไม่กี่ทีก็พัง เห็นอารมณ์ดีแบบนี้ ตอนนั้นหัวเสียไปหลายวันเลยเชียว”เซลิหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า “จนสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการนั่งหมกตัวทั้งวันทั้งคืนเพื่อออกแบบปืนยิงลูกดอกรูปร่างประหลาด ๆ อย่างที่เธอเห็นนี่แหละ”
“ประหลาดอะไรล่ะ!เท่ต่างหาก!” เฟนริกสวนทันควัน พร้อมยกอาวุธคู่ใจขึ้นมาโชว์อย่างภาคภูมิใจแววตาเปล่งประกายราวกับเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ “ไม่ใช่แปลกอย่างที่เธอพูด!ลูกผู้ชายเขาต้องมีอะไรแบบนี้ไว้สิ ถึงจะเรียกว่าเจ๋งจริง!”
เซลิหัวเราะพรืดออกมาโดยไม่คิดจะเก็บอาการ“ลูกผู้ชายงั้นเหรอ? บอกตรง ๆ นะ ตอนที่นายยกมันขึ้นมาครั้งแรกฉันยังกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหวเลย”
“ก็เพราะเธอตาไม่ถึงไงล่ะ!”เฟนริกยังคงแก้ต่างไม่ยอมแพ้ พร้อมกับทำท่าลูบปืนด้วยความรักใคร่ “นี่น่ะคือศิลปะกับวิทยาการที่รวมเป็หนึ่งเดียว!”
วิลล์สามารถผ่านการทดสอบการใช้ปืนยิงลูกดอกใต้น้ำได้ภายในวันเดียวซึ่งถือว่าน่าทึ่งไม่น้อย ทว่ากลับมีสิ่งหนึ่งที่ยังค้างคาใจเฟนริกอยู่ไม่หายนั่นคือท่าทางแปลกประหลาดของวิลล์เวลาที่ดำน้ำ
“พรุ่งนี้ช่วยฝึกโหดๆ เลยล่ะ เห็นท่าทางแบบนั้นแล้วมันขัดตาชะมัด”เฟนริกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังปนหงุดหงิด หันไปบอกกับภรรยาของเขา
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”เสียงหัวเราะสดใสของเอลฟ์ทั้งสามดังสะท้อนก้องไปทั่วสระน้ำพวกเขาพร้อมใจกันหัวเราะกับภาพที่เฟนริกบรรยายออกมาทิ้งให้ผู้โชคร้ายของวันพรุ่งนี้ ‘วิลล์’ ยืนเกาหัวงง ๆ ไม่เข้าใจว่าตัวเองทำผิดพลาดตรงไหน
...
วันต่อมา
เซลิอยู่ในชุดบิกินีสุดเซ็กซี่เตรียมพร้อมอยู่ในสระน้ำ
ผมสีขาวยาวกลางหลังกลมกลืนไปกับผิวที่ขาวเนียนของเธอ
วิลล์ที่พึ่งเดินทางมาถึงก็ต้องผงะและใเล็กน้อยกับการแต่งตัวที่เปลี่ยนไปจากเมื่อวานของอาจารย์ในวันนี้ของเธอ
“ฉันใส่บิกินีเพื่อที่จะได้เคลื่อนที่ในน้ำได้ช้าลง”เซลิหยอกล้อวิลล์ “ถ้าให้ฉันใส่ชุดดำน้ำแบบเธอวันนี้ทั้งวันเธออย่าหวังที่จะจับตัวฉันได้” กล่าวจบก็หายไปในน้ำก่อนที่จะมาปรากฏตัวอีกทีตรงบริเวณที่วิลล์ยืนอยู่
“เร็วมาก!”วิลล์ยืนอึ้งและอุทานออกมา
ลีน่ายิ้มเ้าเล่ห์แล้วกล่าวว่า“เอลฟ์สามารถดำน้ำได้นานมากเลยนะ เป็สิบ ๆ นาทีโดยที่ไม่ต้องพึ่งอุปกรณ์ใด ๆคอยช่วยเหลือ เป็รองก็แค่เผ่าพันธุ์เงือกกับเผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในน้ำเท่านั้น”
วันนี้ที่สระน้ำมีเพียงวิลล์ ลีน่าและเซลิเท่านั้น
เนื่องจากเป็การให้เกียรติและป้องกันวิลล์ที่ยังไม่มีคู่ครองหรือแต่งงาน ทารินกับเฟนริกจึงไม่ได้เข้าร่วมในครั้งนี้
เอลฟ์ชายทั้งสองคนอยู่ที่บ้านและกำลังวางแผนสำหรับใช้ทดสอบวิลล์ในขั้นตอนสุดท้าย
เซลิเริ่มสาธิตขั้นตอนการฝึกเบื้องต้นอย่างใจเย็น
เริ่มจาก การลอยตัวในน้ำเพื่อให้วิลล์คุ้นชินกับสภาพร่างกายเมื่ออยู่ใต้น้ำ จากนั้นจึงต่อด้วยการหายใจสลับจังหวะ ฝึกให้เขาควบคุมลมหายใจเข้า ออกอย่างสัมพันธ์กับการเคลื่อนไหว
“จำไว้นะลำตัวต้องตรง อย่าให้ไหล่เอียงหรือเอวหัก จะได้ลดแรงต้านของน้ำ”เธอพูดพลางยื่นแขนออกแล้วโชว์ท่าลากแขนไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวล
ต่อมาเซลิแสดงให้ดูถึง การเคลื่อนที่ของแขนและขา โดยเน้นการเตะขาให้เป็จังหวะต่อเนื่องสร้างแรงขับเคลื่อนไปข้างหน้า และให้แขนดันน้ำเป็เส้นตรงสอดรับกับการหายใจ
“จังหวะของการเตะขากับการหายใจต้องเป็หนึ่งเดียวกันเหมือนการเต้นรำกับน้ำ” เธอกล่าวพลางยิ้มอ่อน ก่อนจะทำให้ดูอย่างช้า ๆเพื่อให้วิลล์เข้าใจทุกขั้นตอน
เซลิและลีน่ารู้สึกพอใจกับการฝึกสอนเป็อย่างมาก
เพราะว่าแค่เพียงหนึ่งวันวิลล์ก็สามารถเข้าใจถึงวิธีการว่ายน้ำในขั้นตอนเบื้องต้นได้เป็อย่างดี
และเป็อีกครั้งที่วิลล์รู้สึกขอบคุณ‘วิลล์อีกคน’ ที่มีประสบการณ์การว่ายน้ำติดตัวอยู่
วันถัดมาหญิงสาวทั้งสามคนยังคงหมกตัวอยู่ที่สระน้ำและวันนี้เซลิก็ยังอยู่ในชุดบิกินีอีกเช่นเคย
“เอาล่ะ!”เซลิปรบมือเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ “วันนี้ฉันจะสอนเธอดำน้ำอย่างจริงจัง!”เซลิยิ้มมุมปากโดยที่เธอได้เน้นย้ำไปที่คำว่า ‘จริงจัง’ โดยเฉพาะ
เซลิสาธิตการดำน้ำด้วยการคลื่อนไหวอย่างช้าๆ และลื่นไหล เธอทำตัวให้ลู่ไปกับน้ำและอยู่ในแนวนอนก่อนที่จะเริ่มเตะเท้าอย่างช้า ๆ เป็วงกว้าง
เซลิปรากฏตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำแล้วกล่าวว่า“ต้องควบคุมการหายใจให้ช้าและสม่ำเสมอ เพื่อเป็การประหยัดแรงและอากาศรวมไปถึงการลอยตัวด้วยการหายใจเข้าและออก” เซลิสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดก่อนที่เธอจะหายลงไปในน้ำอีกครั้ง
“และจำเอาไว้ว่าต้องเคลื่อนไหวช้า ๆ และหลีกเลี่ยงการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็ซึ่งมันจะช่วยให้เธอสามารถควบคุมร่างกายได้ง่ายขึ้นและยังประหยัดอากาศให้กับตัวเธออีกด้วย”
วิลล์ใช้เวลาหลายวันเต็มไปกับการฝึกและปรับตัวใต้น้ำกว่าที่ร่างกายจะคุ้นชินกับแรงกดดันของน้ำและสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเป็ธรรมชาติในท่วงท่าที่ถูกต้อง
จนกระทั่งวันที่เธอมีความพร้อมที่สุดการทดสอบสำคัญก็เริ่มต้นขึ้น ‘การไล่จับเซลิใต้น้ำ’
ทันทีที่สัญญาณเริ่มดังขึ้นเซลิก็พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็ว พร้อมกับท่าทางยั่วยุและกวนประสาทตามสไตล์ของเธอวิลล์รีบออกแรงไล่ตาม แขนและขาเคลื่อนไหวไปตามจังหวะที่ฝึกมาอย่างต่อเนื่อง
ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไปแม้ว่าวิลล์ยังไม่สามารถไล่ตามทันความเร็วและความพริ้วไหวของเซลิได้แต่ก็เริ่มมีหลาย่ที่ระยะห่างลดลงอย่างเห็นได้ชัดท่าทางเคลื่อนไหวของเธอเริ่มมั่นคงขึ้นมาก และเกือบจะััตัวเซลิได้ในบางจังหวะ
รอยยิ้มพึงพอใจเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซลิ แม้จะยังไม่ยอมง่าย ๆ แต่ก็ยอมรับในใจแล้วว่าความพยายามของวิลล์กำลังคืบหน้าไปทีละก้าว
“ถ้าเธอตามเซลิทันก็แปลกน่ะสิ”ลีน่าหัวเราะชอบใจ “ขนาดฉัน ทารินหรือแม้แต่เฟริกยังไล่ตามไม่ทันเซลิเลยนับประสาอะไรกับเธอล่ะ ‘วิลล์’” เน้นที่ชื่อของวิลล์โดยเฉพาะ
วิลล์ชะงักและหน้าเหวอไปเล็กน้อย“พวกเธอรวมหัวกันแกล้งฉันใช่ไหม?”
“ไม่!”เอลฟ์ทั้งสองคนกล่าวเสียงดัง “ไม่เหลือ!” กล่าวจบก็หายวับลงไปในน้ำ
…
การทดสอบสุดท้ายของวิลล์จะไม่เกิดขึ้นในน้ำ
แต่เป็ใน ผืนป่ากว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้ มันคือการทดสอบประสาทััและการเอาชีวิตรอด โดยมีกฎเหล็กเพียงข้อเดียว คือเธอห้ามนำเอาอาหารหรือใช้เทคโนโลยีใดๆ มาช่วยเหลือ
เมื่อเซลิอธิบายกติกาให้ฟังสีหน้าของวิลล์ก็เปลี่ยนไปทันที จากความซุกซนและขี้เล่นกลับกลายเป็ความจริงจังดั่งนักรบที่เตรียมตัวเข้าสู่สนามรบเธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เกมฝึกซ้อมแต่คือการพิสูจน์ว่าเธอคู่ควรกับการฝึกแบบเอลฟ์หรือไม่
เกณฑ์ที่ถูกใช้กับเธอไม่ต่างอะไรกับที่เซลิหรือลีน่าเคยเผชิญ
การเผชิญความหิวความกระหาย การเฝ้าระวังภัยเงียบและการรับรู้ทุกสิ่งรอบตัวราวกับเป็ส่วนหนึ่งของป่า หากเธออ่อนแอเพียงนิดเดียวป่าก็จะเป็ฝ่ายกลืนกิน
944
