เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

สวี่มั่วเงยหน้ามองรอบด้านพลางบ่นออกมา “ให้ฉันไปช่วยคน…ไม่สิ ช่วยหมา แล้วไม่มีคำใบ้อะไรให้เลยรึไงหมาตัวนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ”

        [ภารกิจนี้ไม่มีคำแนะนำเพิ่มเติมผู้ใช้ต้องหาด้วยตนเอง]

        “…” สวี่มั่วถึงกับพูดไม่ออก ทำได้เพียงคิดหาหนทางเอง

        จากประสบการณ์ของภารกิจก่อนๆภารกิจมักเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเช่นภารกิจช่วยเด็กตกน้ำเมื่อครั้งก่อน นั่นหมายความว่า เจ้าทิเบตันมาสทิฟที่ชื่อ 'ต้าเวย' ก็น่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่

        ถ้าอย่างนั้น…เสียงเมื่อกี้ที่ได้ยิน…อาจเกี่ยวข้องกับภารกิจนี้ก็ได้?

        สวี่มั่วคิดในใจ พลันหูของเขาก็กระดิก ได้ยินเสียงบางอย่างชัดเจน!

        มันคล้ายเสียงคราง ไม่ใช่ของมนุษย์ แต่เหมือน…ของสุนัข!

        “ตรงนั้น!”

        สวี่มั่วจ้องไปยังทิศทางหนึ่ง แล้วพุ่งตัวออกไปทันที

        เขาวิ่งฝ่าป่าไปเกือบร้อยเมตร ก็เจอกำแพงอิฐสูงนั่นคือกำแพงรอบหมู่บ้าน แท้จริงแล้วป่าละเมาะนี้ไม่ได้ถูกปลูกขึ้นใหม่แต่เป็นการล้อมบางส่วนของป่าธรรมชาติมาไว้ด้านในกำแพงอีกฝั่งยังคงเป็นป่าที่ยังไม่ได้พัฒนา

        “อิ๋ง…”

        สวี่มั่วได้ยินเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง เขาหยุดก้าวเงี่ยหูฟังก่อนสูดจมูกดมกลิ่น สายตาเป็นประกาย รีบวิ่งตรงไปทางด้านขวา

        ไม่นาน เขาก็มาถึงจุดหนึ่งใกล้กำแพง และเห็นร่างขนฟูหมอบอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งก็คือเจ้าทิเบตันมาสทิฟ 'ต้าเวย' ที่เจอกันเมื่อบ่ายนั้นเอง!

        ทว่ามันดูอาการไม่ดีนัก นอนหมอบอยู่กับพื้นไม่ขยับส่งเสียงครางอย่างทุกข์ทรมานและสิ้นหวังออกมา

        เมื่อสวี่มั่วก้าวเข้าไปใกล้ หูของทิเบตันมาสทิฟก็กระตุกเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาหวาดกลัว แต่พอเห็นว่าเป็นสวี่มั่วก็ถึงกับชะงักไป

        “เป็น...เป็นคุณ?!” ทิเบตันมาสทิฟตกใจมองสวี่มั่ว“ทำไม...คุณมาอยู่ที่นี่ได้!”

        สวี่มั่วเดินไปหาเจ้าทิเบตันมาสทิฟอย่างช้าๆ มองดูตัวมันอย่างตั้งใจพบว่าบนตัวเหมือนจะไม่มีบาดแผลชัดเจน จากนั้นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัวฉันมาช่วยนาย”

        “ช่วยผม?” มาสทิฟอ้าปากค้าง“ทำไมคุณถึงจะช่วยผมล่ะ”

        “ก็แค่บังเอิญน่ะ” สวี่มั่วตอบอย่างไม่คิดมาก “ไหวไหมไม่อยากให้ฉันช่วยหรือไง”

        “ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น!” มาสทิฟรีบค้าน “ขอบคุณ!ขอบคุณพี่ใหญ่! โปรดช่วยผมด้วย! มีคนจะฆ่าผม!!”

        สวี่มั่วถามอย่างสงสัย “ใครจะฆ่านาย เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

        มาสทิฟลังเลก่อนตอบช้าๆ “คือ...คือเจ้านายจะฆ่าผม...”

        สวี่มั่วงุนงง “ทำไมล่ะ”

        “เพราะ...เพราะตอนบ่ายผมกัดเขา ทำให้เขาอับอาย...”มาสทิฟพูดอย่างตะกุกตะกัก แล้วย้อนมองสวี่มั่วอย่างระมัดระวัง

        หือ... เรื่องนี้เกี่ยวกับฉันด้วยหรือเนี่ย

        “แล้วเกิดอะไรขึ้นกับนายล่ะ” สวี่มั่วยังคงถาม

        “ตอนบ่าย... หลังพวกคุณไปแล้ว...พอเจ้านายกลับมาบ้านก็โกรธมาก ผมรู้ว่าเขาต้องลงโทษผมแน่แต่ตอนนั้นคิดแค่ว่าคงโดนอดข้าวหรือไม่ก็ถูกตีบ้างเท่านั้น... แต่ไม่คาดคิดเลยว่าตอนเย็นผมได้ยินเขาคุยโทรศัพท์...เขาเรียกคนมาจับผมไปฆ่า!จะเอาไปต้มทำหม้อไฟเนื้อหมา!!”

        มาสทิฟเล่าด้วยน้ำเสียงสั่น โกรธและหวาดกลัว“ผมไม่คิดว่าเขาจะทำกับผมแบบนี้ จริงอยู่ที่ตอนบ่ายผมผิดเอง แต่ตอนนั้นมันเป็น...”

        มันหยุดพูดกลางคัน กวาดตามองสวี่มั่วด้วยความตื่นตัว ก่อนจะพูดต่อ“ไม่ว่าอย่างไรผมก็เคยช่วยเขาชนะสุนัขต่อสู้มาหลายครั้ง ได้เงินมามากแต่เขากลับจะฆ่าผม... ผมกลัวจนแทบสิ้นใจ เลยไปหลบอยู่บนระเบียงพอคนที่เขาเรียกมาจริงๆ ผมก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตอนเขาจะอุ้มผมลงถุงผมก็ดิ้นจนหลุดและวิ่งหนีมา... แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะตามจนเจอผมถูกยิงด้วยอะไรบางอย่างจนไม่มีแรง... วิ่งไม่ไหวแล้ว...”

        "อย่างนี้นี่เอง..."

        เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมดจากทิเบตันมาสทิฟสวี่มั่วก็เข้าใจขึ้นมาทันที

        เขาหันไปมองกำแพงไม่ไกลนัก เห็นตรงมุมกำแพงมีรูหมาอยู่หนึ่งรูแล้วเงยหน้ามองกำแพงอีกฝั่ง พลันนึกถึงเสียงที่ได้ยินก่อนหน้านี้

        พวกนั้นคงเป็นพวกที่ตามล่าทิเบตมาสทิฟอยู่ไม่ผิดแน่ดูเหมือนพวกนั้นจะเลือกเข้าทางประตู และอีกไม่นานก็คงหาที่นี่เจอ

        สวี่มั่วขมวดคิ้ว หันไปถามเจ้าทิเบตันมาสทิฟว่า“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง”

        มาสทิฟบ่นเสียงแผ่ว “ขยับไม่ไหว… รู้สึกชาไปทั้งตัวแถมตอนค่ำก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้หิวจนหมดแรงแล้ว…”

        น่าปวดหัวจริงๆ หรือว่าจะฉันต้องแบกเจ้านี่หนี?

        สวี่มั่วเหลือบมองขนาดร่างของมันที่ใหญ่กว่าเขาอยู่หนึ่งรอบถึงแม้ด้วยพละกำลังในตอนนี้จะพอแบกได้ไม่ยาก แต่การเคลื่อนไหวคงติดขัดแน่หากถูกพวกที่ถือปืนยาสลบไล่ตามมาก็คงลำบาก

        เขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนสายตาจะสว่างวาบ เขาเรียกหน้าจอระบบแล้วดึงเอาไอเท็ม ‘อาหารสุนัขเกรดพรีเมียม’ ออกมาหนึ่งถุง

        [ยืนยันคำสั่ง ดึงอาหารสุนัขเกรดพรีเมียม 1 ถุง]

        พร้อมเสียงแจ้งเตือนของระบบบนพื้นตรงหน้าสวี่มั่วก็ปรากฏถุงพลาสติกหนึ่งถุงคล้ายบรรจุภัณฑ์อาหารสุนัขที่ขายทั่วไป เพียงแต่ไม่มีตราสินค้า

        สวี่มั่วใช้เท้าเหยียบถุงไว้ ก่อนจะกัดมุมถุงฉีกออกเม็ดอาหารสุนัขสีทองกลมๆ กลิ้งออกมาหนึ่งเม็ด

        ทิเบตมาสทิฟเบิกตากว้าง จ้องมองอาหารสุนัขบนพื้นด้วยความตกตะลึง“นี่…นี่มันอะไรกัน คุณเอามาจากไหนน่ะ!”

        สวี่มั่วตอบสั้นๆ ว่า “นี่คืออาหารสุนัข เลิกพูดมาก! รีบกินเข้าไปเถอะดูซิว่าจะพอจะฟื้นแรงขึ้นมาไบ้างหรือเปล่า!”