ขึ้นมาบนรถโดยสารประจำทางเที่ยวสุดท้ายเพื่อกลับเข้าไปยังในเมือง เฉินเฟยและหยูฮัวร์นั่งอยู่บนที่นั่งด้านหลังสุดของรถโดยสาร ทั้งสองนั่งอยู่ข้างๆกันแต่ก็ไม่ได้พูดจาอะไรกัน
หยูฮัวร์เธอนั้นรู้สึกแปลกๆ เธอรู้สึกว่าพี่ชายของเธอนั้นเปลี่ยนไปจนเธอนั้นรู้สึกกลัวขึ้นมา แต่ในความรู้สึกกลัวนั้นมันก็ยังมีบางอย่างแฝงอยู่ เธอนั้นรู้สึกเป็ห่วงเฉินเฟย และอยากจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เธอไม่คิดว่าเฉินเฟย พี่ชายของเธอจะอยู่ดีๆมีพลังที่แข็งแกร่งพอๆกับเ้าสำนักในหมู่บ้านหยางได้ มันจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เธอใช้เวลาอยู่กับเขามาเกือบครึ่งชีวิตของเธอ เธอแน่นอนว่าต้องรู้จักเขาดีที่สุด
หยูฮัวร์มองไปที่เฉินเฟย เธอพยายามที่จะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงออกมาจากปากของเธอ เธอกลัวว่าถ้าเธอถามไป มันอาจจะทำให้พี่ชายของเธอไม่อยากพูดกับเธออีกก็ได้ ใครบอกว่าที่ทั้งสองไม่พูดกันก่อนหน้านี้มีแต่เฉินเฟยเท่านั้นที่รู้สึกแย่ หยูฮัวร์เองก็รู้สึกแย่เหมือนกัน แต่เธอไม่อยากให้อภัยเฉินเฟยง่ายๆ เธอไม่อยากให้เขามาบงการชีวิตของเธอมากเกินไป เธอเองก็อยากมีอิสระที่จะตัดสินใจเองบ้าง
แต่เมื่อเธอมาเจอเหตุการต่างๆ เธอโดนกลั่นแกล้ง และโดนรังแก โดนปฏิเสธจากทุกคน เธอจึงรู้ว่ามีเพียงพี่ชายของเธอ และครอบครัวของเธอเท่านั้น ที่จะอภัยให้เธอเมื่อเธอทำผิด
เฉินเฟยรับรู้ได้ถึงสิ่งที่น้องสาวของเขาอยากจะถาม เขาคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมา
“ฮัวร์ น้องชอบเขียนนิยายใช่ไหม”
หยูฮัวร์ใเล็กน้อยที่พี่ชายของเธอนั้นเริ่มที่จะพูดกับเธอก่อน
“ฮัวร์ชอบเขียนนิยายที่สุด มันเหมือนกับเป็ส่วนหนึ่งของฮัวร์”
ฮัวร์ตอบด้วยความมั่นใจ เฉินเฟยยิ้มก่อนที่จะถามต่อไป
“แล้วฮัวร์เชื่อในเื่ของการถูกส่งไปยังต่างโลกไหม”
คิ้วน้อยๆของหยูฮัวร์ขมวดเข้าหากันเธอคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้น
“หากว่าโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าพลังชิอยู่ พลังที่ทำให้ผู้คนนั้นแข็งแกร่ง และ ก่อให้เกิดปฏิหารย์ต่างๆ ฮัวร์เชื่อว่าการไปยังต่างโลกคงไม่ใช่สิ่งที่เป็ไปไม่ได้”
เฉินเฟยพยักหน้าให้กับหยูฮัวร์ ก่อนที่จะตัดสินใจพูดสิ่งที่ควรจะเก็บเป็ความลับ
“ถ้าพี่จะบอกว่าก่อนหน้านี้หนึ่งวันที่ผ่านมา พี่ไปยังต่างโลกมา 20 ปี ฮัวร์จะเชื่อพี่ไหม”
หยูฮัวร์หันไปมองเฉินเฟย เธอนั้นไม่คิดว่าเฉินเฟยจะอธิบายสิ่งที่เธอสงสัย เธอคิดว่าเขาจะเก็บเป็ความลับเสียอีก เฉินเฟยที่เห็นสีหน้าของหยูฮัวร์ รับรู้ได้ทันทีเลยว่าเธอนั้นเชื่อว่าเฉินเฟยกลับมาจากต่างโลกจริงๆ
เฉินเฟยหัวเราะออกมาเล็กน้อย
“ฮัวร์เื่นี้ให้เป็ความลับของพวกเราสองคนนะ นอกจากฮัวร์แล้วไม่มีใครรู้เื่ของพี่ สัญญานะ”
เฉินเฟยยื่นนิ้วก้อยของเขาให้หยูฮัวร์ หยูฮัวร์ยิ้มออกมาก่อนที่จะยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเฉินเฟย เธอนั้นรู้สึกดีมากๆที่เฉินเฟยเชื่อใจเธอ
“ฮัวร์สัญญา”
ทั้งสองยิ้มให้กัน ก่อนที่หยูฮัวร์จะเอนหัวของเธอไปพิงที่แขนของเฉินเฟย เธอหลังจากที่พบเจอกับวันแย่ๆ อยากให้เฉินเฟยเอาใจเธอเหมือนกับวันวานที่ผ่านมา เฉินเฟยไม่มีทางที่จะสามารถปฏิเสธน้องสาวที่น่ารักของเขาได้ เขาลูบหัวของเธอด้วยความเอ็นดู หยูฮัวร์หลับตาลง และ ปล่อยตัวให้ััไปกับความอ่อนโยนของพี่ชายของเธอ
ทั้งสองหลังจากนั้นก็ราวกับเหมือนโลกทั้งใบมีกันเพียงแค่สองคน รถโดยสารประจำทางกลับมาถึงป้ายยังในตัวเมืองอย่างรวดเร็วโดยที่ทั้งสองนั้นยังคงรู้สึกไม่พอต่อการใช้เวลาร่วมกัน
เฉินเฟยพาหยูฮัวร์กลับมายังบ้าน หยูฮัวร์ที่มาถึงยังประตูหน้าบ้านแล้ว หันไปหาเฉินเฟยก่อนที่จะพูดขึ้น
“พี่เฟย… เื่วันนั้นฮัวร์ขอโทษที่ทำให้พี่เฟยรู้สึกไม่ดี ฮัวร์จากนี้ไปสัญญาว่าจะเป็น้องที่น่ารักของพี่เฟย แต่พี่เฟยต้องสัญญาจะใช้เวลากับฮัวร์เยอะๆเหมือนกับที่ผ่านมาด้วย”
เฉินเฟยสะดุดเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าหยูฮัวร์จะขอโทษเขาแบบนี้ แถมเธอนั้นยังอยากให้เขาสัญญาว่าจะใช้เวลากับเธอเยอะๆ นี่เป็อะไรที่เขา้าอยู่แล้ว เฉินเฟยยิ้มก่อนที่จะพยักหน้า
“แน่นอน”
ทั้งสองแรกเปลี่ยนสัญญากันอีกครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน
เฉินเฟยและหยูฮัวร์เมื่อเดินเข้าไปในบ้านแล้วก็ต้องตื่นตระหนกเพราะสิ่งที่เฉินเฟยและหยูฮัวร์เห็น ไม่คิดว่าจะเป็แบบนี้มาก่อน
“ที่รัก หยิงบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เล่นแค่สองชั่วโมง”
“แต่ว่าหยิง เกมมันสนุกมากๆจน…”
“ไม่ต้องแก้ตัว หยิงบอกแล้ว วันนี้ไม่ต้องนอนในห้อง”
“หยิงจ๋า พี่ผิดไปแล้ว ให้พี่เข้าห้องด้วยเถิด”
“หึม”
เฉินอิงกำลังร้องขอหยูหยิง เธอนั้นไม่ปล่อยให้เฉินอิงเข้าห้องนอน เฉินเฟยได้แต่ส่ายหัว เฉินอิงนำพาหายนะมาให้ตัวเอง สิ่งที่สัญญากันไว้แล้วควรที่จะทำตามสัญญา
เฉินอิงได้แต่คอตกเดินไปนอนยังห้องนั่งเล่น เฉินเฟยและหยูฮัวร์เห็นแบบนั้นแล้วได้แต่หัวเราะ ทั้งสองจากนั้นก็แยกย้ายกันไป เฉินเฟยบอกให้หยูฮัวร์นอนไวๆ พรุ่งนี้เขาจะสอนวิธีการรวบรวมพลังชิ และฝึกฝนร่างกาย
หยูฮัวร์ด้วยความตื่นเต้นเธอรีบเข้าห้องอาบน้ำและนอนในทันที เฉินเฟยยิ้มออกมา เขาเองก็ไปทำอะไรของเขา ก่อนที่จะรอให้ถึงวันพรุ่งนี้เหมือนกัน
3K
