ตำนานผู้วิเศษ

-----

- [เซี่ยซีหานผู้วิเศษระดับ 3 ขั้น 5 "นักวิจัยขั้น 5 พิเศษ", นักรบขอบเขตชุบร่างขั้นต่ำ 12.12%] -

- [จิตแห่งราชัน ระดับ 0 : 99.99%] -

- [ทักษะแห่งดิน ระดับ 6 : 15.14% / ทักษะแห่งไม้ ระดับ 3 : 5.19%] -

- [ทักษะปีศาจไร้หน้า ระดับ 1 : 19.99% / ทักษะวิหครุ่งอรุณ ระดับ 3 : 10.55%] -

- [ทักษะช่างหลอม ระดับ 5 : 80.49% ช่างหาตัวจับยาก] -

- [ทักษะวงจรเวทย์ ระดับ 2 : 32.87% วรจรเวทย์พื้นฐาน] -

- [ทักษะนักเล่นแร่แปรธาตุ ระดับ 1 : 10.11% ฝึกหัดแปรธาตุ] -

- [ทักษะกายอมตะ ระดับ 1 : 1.87% พื้นฐานวรยุทธ์] -

- [ลมปราณ : 50.5 หน่วย] -

- [โอน่า : 35,590.99 หน่วย "★✬☆☆☆ ความบริสุทธิ์ของโอน่าหนึ่งดาว : 25.95%"] -

- [องค์ปัญญา : 4110 หน่วย] -

- [ศักยภาพร่างกาย : 3444 หน่วย] -

- [อายุขัย: 82 ปี 14 วัน] -

-----

สิ่งพิเศษเพิ่มเติมขึ้นมา เซี่ยซีหานพบว่า หน้าจอระบบของมันเริ่มใหญ่โตและยาวขึ้นเรื่อยๆ วันหนึ่งเซี่สังเกตซีหานคิดว่า มันคงยาวจนไม่มีหน้าเปิดอ่านอีกต่อไป

...

เช้าตรู่

'ใครกำลังปลุกข้าด้วยน้ำอุ่น' เซี่ยซีหานบ่นกับตัวเอง ตลอดคืนมันนอนเปล่าเปลี่ยวบนกองเลือดพิษที่แข็งของตัวเอง ในสภาวะอากาศที่หนาวเหน็บซึ่งน่าจะมากกว่า -5 องศา ไม่มีใครสนใจมัน แม้แต่ผ้าห่มสักผืนก็ไม่มีใครเอามาให้มัน

นอกจากนั้นตัวมันก็ยังถูกตรึงอยู่กับโซ่ตรวนห้าเส้น ต่อให้พยายามดิ้น ก็ไม่อาจจะหลุดจากสายโซ่ที่หนาและใหญ่ได้

ตลอดค่ำคืน เซี่ยซีหานได้แต่คิดกับตัวเอง นี่คือการฝึกวรยุทธ์หรือมันคือนักโทษ ที่กำลังถูกทรมานให้ตาย

'สบายตัวจังแฮะ น้ำอุ่นๆ ในความหนาวเย็น มันช่างทำให้ข้ามีความสุขและผ่อนคลายเหลือเกิน' แต่ความคิดสุขใจนี่ก็อยู่กับเซี่ยซีหานได้ไม่นาน 'แต่ทำไมกลิ่นน้ำอุ่นนี้ช่างแปลกนัก กลิ่นมันฉุนๆ ทะแม่งทะแม่ง และให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด'

เซี่ยซีหานลืมตาตื่นขึ้นสู้กับแสงยามเช้า

ภาพเงาสีขาวใหญ่กับสายน้ำสีเหลืองทองกำลังอยู่ตรงหน้ามัน

และเมื่อสายตาของเซี่ยซีหานกระจ่างชัด ภาพโฟกัสได้ชัดเจน มันก็ตกตะลึง โกรธเกรี้ยวและรู้สึกอนาถใจ จนไม่รู้จะบรรยายมาเป็นคำพูดได้อย่างไร

โคตรกระบอกปืนของหมียักษ์ และสองตุ้มจิ๋วที่มาเป็นแพ็คคู่ อยู่ตรงหน้ามัน

กระบอกปืนใหญ่ของไอ้เวรหมียักษ์ ยิงสายน้ำสีทองทะลักราวเขื่อนแตกมาที่มันไม่หยุด

เซี่ยซีหานไม่รู้จะพูดหรืออธิบายความรู้สึกนี้ให้ใครฟังดี

"ตงตงทำไมเจ้าทำอย่างนั้น" เสียงผู้ฝึกสัตว์ดัง ก่อนจะรีบวิ่งมาทางเซี่ยซีหาน "นายช่างใหญ่ซีหาน ข้าขออภัยแทนตงตงของข้าด้วย มันยังเยาว์วัยจึงไม่รู้ความนัก หวังว่านายช่างใหญ่ซีหานจะให้อภัยมัน"

เซี่ยซีหานมองไปที่หัวหน้าผู้ฝึกสัตว์ มันคุ้นเคยกับคนผู้นี้ดี เขาชื่อ 'ติงเชา' เป็นพี่น้องกับ 'ติงเชินฮุย' ที่ปัจจุบันกลายเป็นช่างหลอมระดับสองแล้ว

เซี่ยซีหานกับติงเชามีความสัมพันธ์ที่ดี อย่างน้อยๆ ในอดีต ชายผู้นี้ก็เคยเลี้ยงข้าวมันในตอนที่เซี่ยซีหานยังเด็กตอนอยู่ที่ป้อมนี้ใหม่ๆ แต่ตอนนี้เซี่ยซีหานเป็นหัวหน้าช่างแล้ว ดังนั้น เกียรติและฐานะของมันจึงไม่ธรรมดา แม้แต่หัวหน้าผู้ฝึกสัตว์เช่นติงเชายังไม่กล้าทำให้มันลำบากใจ

เซี่ยซีหานยิ้ม ในฐานะบุคคลที่ได้รับการอบรมให้มีความกตัญญู แม้ข้าวในอดีตจะเป็นจานเล็กๆ แต่เซี่ยซีหานก็ไม่มีวันลืม

มันก็แค่โดยหมียักษ์ฉี่ใส่หน้ามัน มันจะโกรธหัวหน้าผู้ฝึกสัตว์ติงเชาไปทำไม

เซี่ยซีหานฝืนยิ้ม แต่ในใจหมายหัวไอ้หมียักษ์ตงตงไว้แล้ว เซี่ยซีหานมันเป็นพวก 10 ปี แก้แค้นก็ยังไม่สาย แต่ถ้าหากเอ็งแข็งแกร่งกว่าบิดา ต่อให้มีเวลา 1000 ปี มันก็จะไม่ตามไปแก้แค้นและปล่อยวางความแค้นทั้งหมดลงอย่างง่ายดาย สายตาเซี่ยซีหานแอบประเมินความแข็งแกร่งของตงตง ด้วยที่ตงตงนั้นมีเอกลักษณ์พิเศษ ทำให้เซี่ยซีหานจำมันได้อย่างง่ายดาย มันคือไอ้หมียักษ์ตัวเมื่อวาน หนึ่งในสามที่เอาขาหน้ากระทืบเซี่ยซีหานมันไม่ยั้งเมื่อวาน

ตงตงมีเอกลักษณ์ ดวงตาข้างหนึ่งของมัน รอบดวงตามีขนเป็นสีน้ำตาลอ่อน มันไม่ได้เป็นมีขาวทั้งตัว

"ท่านหัวหน้าผู้ฝึกสัตว์ติงเชา เรื่องแค่นี้เองก็แค่ถูกหมียักษ์ฉี่ใส่ ไม่โกรธ ข้าไม่โกรธสักนิดเลยขอรับ อย่างน้อยๆ มันก็ไม่ได้ขี้ใส่หน้าข้า..."

ว่ากันว่า เดินเข้าป่าอย่าพูดถึงเสือ เดินเข้าป่าช้าบ้านผีสิงก็จงอย่าพูดถึงเรื่องผีสางและดวงวิญญาณ

แต่สำหรับเซี่ยซีหาน มันอาจจะต้องเพิ่มอะไรบางอย่างไปอีกหนึ่งข้อ

!ปูดดด

เสียงพร้อมกลิ่นมาเร็ว หัวหน้าผู้ฝึกสัตว์ติงเชาร่างนิ่งแข็ง

ส่วนเซี่ยซีหานที่ร่างนิ่งแข็ง ตอนนี้มันเริ่มขยับเร็ว ร่างเซี่ยซีหานกระตุกแรง เสียงสายโซ่ดังรัวไม่หยุด ดวงตาเซี่ยซีหานตอนนี้กำลังจ้องเขม็งไปยังจุดหลุมสยองขวัญโพรมีธีอุสของไอ้เวรหมียักษ์จังไรตงตง!!!

"!ไม่!ไม่!ไม่" เซี่ยซีหานแผดเสียงร้องน่าสังเวชและสะบัดหน้าไปมาไม่หยุด

โดยที่เสียงของหัวหน้าผู้ฝึกสัตว์ตงตงก็เช่นกัน เขาแผดเสียงร้องจนเจ็บลำคอ บอกให้ตงตงหมียักษ์ลูกรักของตัวเองหยุด

แต่ดูเหมือนว่าตงตงหมียักษ์จะไม่เข้าใจ

หลุมสยองขวัญโพรมีธีอุสของตงตงค่อยๆ มีก้อนอารยธรรมสยองขวัญปรากฏออก

!พรวด!เผละ!ปูด!ปูด!ปูด!พรวด!เผละ

...

และในระหว่างนั้นผู้คนมากมายและเหล่าขณะนักรบก็เดินมา

เจียตัวกับนักรบอาวุโสเหอหมิ่นเดินมาด้วยกันอย่างอารมณ์ดี

"เจียตัวข้ายินดีด้วย เมื่อวานซีหานลูกชายของเจ้าเขาบรรลุขั้นต้นของการชุบร่างอย่างง่ายดาย ข้าคิดว่าเขาอาจจะต้องใช้เวลานับเดือนหรืออาจจะเป็นปีซะอีก แต่ไม่คิดเลยว่า แค่เพียงวันเดียวเขาก็บรรลุได้ ข้านึกไปถึงครั้งแรกที่ข้าเดินบนเส้นทางแห่งนักรบ กว่าที่ข้าจะบรรลุการก่อร่างได้ ข้าใช้เวลาไปเกือบปี"

"ซีหานคือชายที่กล้าหาญ สมควรแล้วที่เขาจะทำสิ่งนี้ได้" เจียตัวตอบด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ในมือของเจียตัวมีตะกร้าอาหารที่ภรรยาสาวของเขาทำมาฝากเซี่ยซีหานด้วย

"เจ้าเด็กเซี่ยซีหานไปไหน เมื่อวานพวกเราตรึงเขาไว้ด้วยโซ่แถวนี่ไม่ใช่เหรอ"

เหอหมิ่นนักรบอาวุโสพูดจบก็หันไปมองรอบๆ เขาสังเกตเห็นหัวหน้าผู้ฝึกสัตว์และหมียักษ์ของตน แต่เขาลืมสังเกตกองภูเขาสีน้ำตาลเล็กๆ ที่ส่งกลิ่นแสนพิเศษ

เหอหมิ่นคิดหรือว่า... เซี่ยซีหานเด็กหนุ่มจะได้สติ และเมื่อวานก็มีคนปล่อยเขาจากหมุดและโซ่ตรวนไปแล้ว นักรบอาวุโสเหอหมิ่นคิดเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเลือกออกปากถามใครบางคน

"ติงเชา เจ้าเห็นเจ้าเด็กซีหานไหม เขาไปจากที่นี่แล้วรึ"

ติงเชาใบหน้าซีดขาว พร้อมรีบส่ายหน้า

เหอหมิ่นนักรบอาวุโสขมวดคิ้วทันที ติงเชาส่ายหน้ามันหมายความว่ายังไงกัน "..."

และในตอนนั้นเอง

ที่เนินเขาสีน้ำตาลเล็กๆ ที่มีกลิ่นอบอวลอันแสนพิเศษ ก็มีเสียงของชายคนหนึ่งดังลอดออกมา

"ท่านพ่อ ท่านลุงเหอ ซีหานอยู่นี่ขอรับ พวกท่าน... พวกท่านช่วยพาข้าออกไปจากที่นี่ที"

"ที่นี่คือที่ไหน" เหอหมิ่นถาม มันได้ยินแต่เสียงเซี่ยซีหาน แต่ทำไมไม่เห็นตัวเซี่ยซีหานเลย

"ก็ที่กองขี้!!! ตรงนี้นะขอรับ ข้าถูกไอ้หมีเวรตงตงขี้ส่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาย"

เจียตัวและเหอหมิ่นเงียบกริบ

ด้านหลังทั้งสองมีนักรบที่กล้าหาญนับร้อย

แต่ถึงอย่างนั้น...

เมื่อกองขี้ยักษ์เริ่มขยับ เหอหมิ่นก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ชินกับการช่วยคนในสถานการณ์แบบนี้ บนกองเลือดของมนุษย์และปีศาจ เหอหมิ่นไม่เคยกังวลที่จะเหยียบย่ำมัน

แต่นั่นไม่ใช่สำหรับกองขี้

"เจียตัวข้าไม่ถนัดงานแบบนี้" เหอหมิ่นมีสีหน้าลำบากใจมาก

เจียตัวหันไปตามเสียงของเหอหมิ่น ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแอ ราวกับคนป่วยใกล้ตาย "เหอหมิ่นข้าก็แค่คนตาบอด ข้าทำทุกสิ่งอย่างด้วยตัวเองไม่ได้ เจ้าช่วย..."

"ข้าช่วยไม่ได้..."

"เช่นนั้นก็ให้คนของเจ้า... ช่วยซีหานจากกอง..." เมื่อเจียตัวพูดแบบนี้ แต่เขายังไม่ทันพูดจบ ด้านหลังอาวุโสเหอหมิ่น คณะนักรบของป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวหายตัวกันไปอย่างรวดเร็ว ทั้งๆ ที่วันนี้ พวกเขาตั้งใจจะมาดูกรณีศึกษาของผู้ฝึกเคล็ดวิชากายอมตะอันแข็งแกร่งที่สุดในระดับต่ำกว่าห้าดาบของอาณาจักรชั้นสามที่หาดูยาก โดยพวกเขาคิดว่าหากเด็กเช่นเซี่ยซีหานฝึกได้ พวกเขาก็ควรจะลองฝึกบ้าง

แต่ตอนนี้ไร้คนสนใจแล้ว

...

'ให้มันได้อย่างนี้' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเอง