Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังเก็บม้าและล้างตัวเรียบร้อย แม่ทัพโจ ซือเหยียน ออกมานั่งที่โต๊ะไม้หน้าบ้านพักคนงานในไร่

ข้างเขาคือแก้วน้ำเย็นวางบนผ้าเช็ดอย่างเป็นระเบียบ — แสงไฟจากตะเกียงหน้าบ้านทอแสงเหลืองนวลสะท้อนแผ่นไม้เงา ๆ

ลี่อินเดินตรงเข้ามาหาเหมือนตั้งใจรออยู่ก่อนแล้ว

“อากาศดีนะคะ ค่ำแบบนี้ ท่านแม่ทัพถึงได้ออกมานั่งพักแบบนี้?” เธอพูดพร้อมนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ก็...อยากพักสายตาเฉย ๆ” เขาตอบเรียบ ๆ แล้วเหลือบมองเธอนิดหนึ่ง

“หรือว่าแวะไปร้านน้ำชามาก่อนหรือเปล่าคะ? เห็นเงียบ ๆ แบบนี้ แต่ใจอาจจะมีคนรอก็ได้นะ” เธอแซวพร้อมยกคิ้วหยอก

แม่ทัพโจส่ายหน้าเบา ๆ “วันนี้ไม่ได้ไปทางนั้น ทุกคนต้องสลับหน้าที่กันบ้าง ข้าตรวจเขตฝั่งตะวันออกมา”

ลี่อินหัวเราะเบา ๆ “แปลว่าร้านชานั่นคงเสียใจที่ไม่มีคนมาเบลนด์ใจด้วยวันนี้”

เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้นข้างหลังทั้งสอง — **ซินอี๋** เดินเข้ามาพร้อมขวดน้ำในมือ “คุยอะไรกันน่ะ ข้าผ่านมาได้ยินคำว่า ‘เบลนด์ใจ’”

“ก็แค่คุยเรื่องชา...กับใจเล็กน้อย” ลี่อินหันไปยิ้มแหย ๆ

ทั้งสามนั่งด้วยกันรอบโต๊ะไม้กลางลาน พูดคุยเรื่องทั่ว ๆ ไป ทั้งการงาน การเก็บเกี่ยวที่จะมาถึง และแม้กระทั่งความต่างของรสชาในแต่ละแปลง

“ครั้งหนึ่งตอนข้าฝึกทหารใหม่ ๆ” โจพูดขึ้นกลางบทสนทนา “ข้าถูกส่งไปลาดตระเวนกลางป่า ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ หมาก็เห่าใส่ นกก็ไม่ร้อง ข้าเลยตะโกนเรียกชื่อแม่ออกมา”

ลี่อินหลุดหัวเราะออกมา “แม่ทัพยังมีมุมน่ารักด้วยหรือเนี่ย!”

ซินอี๋หัวเราะตาม “ถ้าข้าตะโกนเรียกแม่กลางป่า คงได้ฝูงลิงวิ่งมาหาแน่เลย”

แม่ทัพยิ้ม แต่ยังคงนิ่ง “ข้าไม่ได้กลัว...แค่ตอนนั้นรู้สึกว่า ไม่มีใครอยู่ข้างข้าเลยจริง ๆ”

ลี่อินชะงักนิดหน่อยก่อนจะพูดเบา ๆ “แต่คืนนี้...ท่านไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะ”

บรรยากาศเงียบลงเพียงครู่ — ก่อนจะกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะเรื่อย ๆ จากเพื่อนสามคนที่นั่งอยู่ใต้ตะเกียงนวล ราวกับค่ำคืนนี้...ไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าเสียงหัวใจที่ได้พูดออกมาบ้างแล้ว