### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)
**Episode 8: ความจริงที่ซ่อนเร้น (Hidden Truths)**
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังเหตุการณ์ที่บ้านวิกรม ไอริณ พิธา และดร.ศิริพรขับรถลึกเข้าไปในหมู่บ้านเก่าแก่ริมแม่น้ำเ้าพระยาในอยุธยา หมู่บ้านที่ชื่อ “บ้านช่างหลวง” สถานที่ที่เอกสารโบราณระบุว่าเป็ต้นกำเนิดของขลุ่ยมรณะ บรรยากาศชื้นแฉะจากฝนตกข้ามคืน ต้นไม้ใหญ่ปกคลุมทางเดินลูกรัง ทำให้แสงแดดสาดส่องเข้ามาเป็หย่อมๆ เท่านั้น
ไอริณนำหน้า บู้ทหนังกระทบพื้นโคลนดังกึกก้อง แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มเปื้อนฝุ่น กางเกงยีนส์ตัวเก่ารัดรูป ผมดำขลับมัดหางม้าสูงแต่มีเส้นผมหลุดรุ่ยจากความเหนื่อยล้า ใบหน้าสวยคมยังคงดูมุ่งมั่น แต่ใต้ตาคล้ำชัดเจนจากคืนที่แทบไม่ได้หลับ
“ชายแก่คนนี้ชื่ออะไร” พิธาถามขณะเดินตาม
“นายสมาน ช่างหลวงรุ่นสุดท้าย” ศิริพรตอบเสียงเบา “เอกสารบอกว่าเขารู้ตำนานเต็มรูปแบบ แต่ชาวบ้านที่นี่กลัวเื่ขลุ่ยมาก ไม่ค่อยพูดถึง”
บ้านของนายสมานเป็กระท่อมไม้ยกสูง หลังคามุงจากเก่าแก่ ด้านหน้ามีต้นไทรใหญ่ที่รากงอกงามปกคลุมพื้นดินราวกับมือั์ ชายแก่ผอมแห้งวัย 80 กว่าปีนั่งสูบยาเส้นอยู่ใต้ต้นไทร สายตาเหม่อมองแม่น้ำไหลเอื่อย
ไอริณยื่นบัตรตำรวจ “คุณสมาน เรามาเื่ขลุ่ยมรณะ”
สมานหยุดสูบ มองทั้งสามอย่างหวาดระแวง “เื่นั้น... อย่าพูดถึงเลย มันสาปแช่ง”
ไอริณไม่ยอมแพ้ “เรามีคนตายสี่ศพแล้ว หัวใจหยุดเต้นเพราะเสียงขลุ่ย ช่วยบอกตำนานที่แท้จริงของมันหน่อยสิ...”
สมานถอนหายใจยาว มองไปรอบๆ เหมือนกลัวใครได้ยิน “ขลุ่ยชิ้นนั้นถูกสร้างโดยบรรพบุรุษฉัน ช่างหลวงสมัยอยุธยา เพื่อถวายกษัตริย์ แต่ถูกขุนนางคนหนึ่งในราชสำนักหักหลัง ใส่ร้ายว่าช่างหลวงสมคบศัตรู ครอบครัวถูกปะาทั้งหมด ช่างหลวงเลยสาปขลุ่ยก่อนตาย ผสมพิษโบราณเคลือบไม้ไผ่ และถ่ายทอดทำนองต้องห้ามให้ลูกหลาน ขลุ่ยนั้นไม่ใช่แค่อาวุธ มันคือคำสาปแก้แค้นใครก็ตามที่ทรยศครอบครัวช่างหลวง”
ศิริพรแทรกขึ้น “แล้วพิษนั้นทำงานยังไง”
สมานมองศิริพรอย่างรู้ทัน “เธอรู้ดีไม่ใช่เหรอ สาวน้อย พิษนั้นซึมเข้าิัหรือปากได้ง่าย ถ้าเป่าทำนองถูกต้อง คลื่นเสียงจะกระตุ้นพิษในร่างกายคนฟัง หัวใจหยุดเต้นราวกับถูกสาปจริงๆ แต่จริงๆ มันคือวิทยาศาสตร์โบราณผสมไสยศาสตร์”
พิธามองไอริณ “แล้วขลุ่ยหายไปไหนครับ”
สมานส่ายหน้า “ถูกขโมยไปนานแล้ว โดยคนที่้าแก้แค้นแทนบรรพบุรุษ อย่าถามฉันมากกว่านี้เลย พวกชาวบ้านกลัวจนไม่กล้าพูด ใครพูดถึงก็ตาย”
ไอริณสังเกตเห็นชาวบ้านที่เดินผ่านมองมาอย่างหวาดกลัว บางคนรีบเดินหนี บรรยากาศหมู่บ้านเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงเด็กเล่น ไม่มีเสียงสุนัขเห่า
เย็นย่ำ ทั้งสามเดินสำรวจรอบหมู่บ้าน ไอริณหยุดที่ป่าใกล้หมู่บ้าน ป่าที่เอกสารบอกว่าเป็ที่ซ่อนขลุ่ยในสมัยก่อน
“ฟังสิ” ศิริพรกระซิบ “ลมพัดผ่านไผ่... มันเหมือนเสียงขลุ่ย”
ไอริณฟัง เสียงลมผ่านโพรงไผ่ดังเบาๆ คล้ายทำนองเพลงเก่า แต่แล้วเสียงนั้นเปลี่ยนไป ชัดเจนขึ้น ต่ำลง ราวกับมีคนเป่าจริงๆ จากในป่า
หัวใจไอริณเต้นแรงผิดจังหวะ เธอล้วงปืนพกออกมา “ใครอยู่ที่นั่น!”
พิธาวิ่งตาม “พี่ไอริณ รอด้วย!”
ทั้งสามวิ่งเข้าไปในป่า ความมืดเริ่มปกคลุม ลมพัดแรงขึ้น เสียงขลุ่ยดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คล้ายลอยมาจากทุกทิศทาง
ไอริณหยุดยืน มือสั่นเล็กน้อย “มันไม่ใช่ลม... มีคนเป่าจริงๆ”
ศิริพรตัวสั่น “เราควรกลับดีกว่า”
แต่แล้วเสียงขลุ่ยหยุดลงกะทันหัน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสี
ไอริณเดินต่อไป จนเจอต้นไผ่ใหญ่ต้นหนึ่ง มีรอยแกะสลักเก่าๆ บนลำต้น: “คำสาปจะตามทรยศไปทุกชาติ”
ใต้ต้นไผ่ มีเศษไม้ไผ่สดๆ ตกอยู่หนึ่งชิ้น
ไอริณคีบขึ้นมา “คนร้ายเพิ่งมาที่นี่”
คืนนั้น ขณะทั้งสามกลับมาที่รถ เสียงขลุ่ยดังขึ้นอีกครั้ง จากไกลๆ ในป่า
ไอริณหันกลับมอง ความจริงที่ซ่อนเร้นเพิ่งเริ่มเปิดเผย
แต่คำสาป... มันใกล้ตัวเธอมากกว่าที่คิด
**End of Episode 8**
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
195
