Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่สี่สิบเจ็ด Small Talk 2

แต่เพราอย่างนั้นล่ะผมถึงเรื่องจักรวาลนี้เป็นเนื้อเรื่องหลักเพราะหากกาลเวลาหรือนาฬิกาผมที่บันทึกเวลาไว้ไม่ตรงกัน เราสามารถแก้ตัวได้ว่า

ความคลาดเคลื่อนของมิติเวลา

ว่าการเดินทางไปต่างมิติที่เวลาไม่ตรงกันเป็นเรื่องธรรมดา

“พวกคุณที่สามารถเดินทางข้ามดวงดาวแลกเปลี่ยนความรู้วัฒนธรรมระหว่างกดวงดาวและมิติได้สามารถทำในสิ่งที่คนในดาวของผมได้แต่ฝันถึงคืออะไรที่สุดยอดมากๆ”

ผมกล่าวจากใจจริง

กรื๊ซซ กรื๊ซ

เสียงดังมาจากอีกฟากฝั่งของโลกของดิจิตอล

“คุณนี่คือคนที่แปลกจริงๆนะ”

เสียงจากอีกฟากฝั่งกล่าว

ผมผงกศีรษะรับ

“อย่างที่บอกดาวของผมยังมีสงครามไม่หยุดอาจารย์ของผมเคยสอนเอาไว้ว่า Peace isfragile little thing สันติภาพคือสิ่งเล็กๆที่เปราะบาง ที่มีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยมันก็สูญสลายหายไปได้ดังนั้นเราจึงควรจะมีความสุขกับมันให้มากที่สุด ในช่วงเวลาน้อยนิดที่เรามีได้”

ผมทำท่ายกแก้วไวน์ไปทางเวทีอีกครั้ง

“เพราะเราอาจจะไม่มีโอกาสทำอย่างนี้กันในครั้งต่อไปก็ได้มันคือความน่ากลัวของคนที่มีอายุขัยสั้นแบบดาวด้อยพัฒนาอย่างดาวของผม”

กรี๊ซซ

ลูกแก้วที่ใช้สั่งการเลื่อนมาใกล้ๆตัวผมราวกับจะพยายามจ้องมองผมให้ชัดๆ

“เพราะอย่างนั้นหรือคุณถึงได้มาเดินทางกับขบวนรถไฟแห่งนี้เพื่อหลีกหนีจากสงครามบนดาวของคุณ”

ผมจิบไวน์และครุ่นคิดก่อนจะตอบ

“ผมว่าสุดท้ายแล้วผมไม่ได้คิดอย่างนั้นแค่คิดว่าชีวิตที่ผ่านมาผมคืออะไรเท่านั้น อาจจะเพราะว่าหลายคนมาจากกองทัพที่แพ้สงครามและหลบหนีมาส่วนตัวผมนั้น...จะกล่าวได้ว่ามาจากกองทัพที่ชนะก็ว่าได้ มุมมองของผมเลยไปในอีกทางหนึ่ง”

ผมทานพุดดิ้งร่วมกับไวน์

“และคนชนะมีอภิสิทธิ์พอสมควรไม่อย่างนั้นผมคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่หากทางกองทัพ รัฐบาลของผมยังคงต้องการตัวผมอยู่ว่าตอนนี้ผมมาอยู่ที่นี้เพราะผมเลือกเอง ไม่ได้ทำตามคำสั่งของใคร”

ผมกล่าวต่อสมองกลที่มีความสามารถจับโกหกต่อคนที่มาคุยด้วยได้