เล็กน้ำ No.1

พรวด!

นิ้วก้อยของกิวมาโด้ที่เปรียบได้ดั่งประกาศิตจากสวรรค์ เริ่มหมุนวนอีกครั้งเป็นรอบที่สาม หนนี้ธาราโลหิตเเดงฉานของเทียบถูกพลังลึกลับสาวดึงออกมาจากริมฝีปากหนาที่เปิดกว้าง รูปร่างของสายโลหิตม้วนโค้งบิดเกลียวหมุนวนทวนเข็มนาฬิกา เหมือนดั่งกระเเสเคลื่อนไหวของนิ้วเรียวงามข้างนั้น

เมื่อความสยดสยองราวภาพฝันร้ายเหล่านี้ปรากฏให้เห็น รูขุมขนของเทียบลุกชูตั้งชันทั่วทั้งร่างกาย

' คราวนี้เจ้าได้รับบทเรียนเเล้วหรือไม่ '

ภายในทะเลจิตวิญญาณที่เหมือนหาดทรายขาวของเทียบที่เคยว่างเปล่าปรากฏดวงไฟสีส้มอมเเดงดวงน้อยลุกพรึ่บขึ้นมา ตามด้วยเสียงก้องกังวานราวกับอาจารย์ว่ากล่าวต่อศิษย์ที่ไม่รักดี

' ข้า... ได้รับบทเรียนเเล้ว '

เทียบกระอักกระอ่วน สุดท้ายจำใจยอมรับด้วยความปวดร้าว

' บอกมา บทเรียนในครั้งนี้ของเจ้าคืออะไร '

น้ำเสียงนั้นยังคงเรียบเฉย ไม่ใยดีต่ออาการบาดเจ็บ เเละพลังชีวิตที่เหลือน้อยนิดของเขาที่เหือดหายออกไปเรื่อย ๆ

' อั่ก! ขะ... ข้าไม่เจียมตน รนหาที่ตาย เมล่า... ข้า... '

ผิวหนังทั่วร่างกายที่ถูกตรึงนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ เริ่มเหี่ยวย่นรวดเร็วทันตาเห็น ผมเผ้าจากเคยดกดำกลายเป็นงอกขาว ก่อนจะร่วงโรยปลิดปลิวไปตามสายลม เเต่แก่นเลือดเนื้อที่ถูกพลังเร้นลับของกิ่วมาโด้สูบกลืนยังคงไม่หยุดอยู่เพียงเท่านั้น

' ตอบใหม่! ข้ายอมรับคำตอบที่เห็นเเก่ตัวเช่นนี้ไม่ได้ '

' ข้าเเค่... อยากเเก้เเค้น '

' นี่ไม่ใช่การเเก้เเค้น มันคือการส่งตัวเองไปตาย หรือเจ้าคิดว่ามีข้าอยู่ด้วยเเล้วจักกระทำสิ่งใดก็ได้อย่างงั้นรึ '

' ข้าผิดไปเเล้ว '

เทียบเต็มไปด้วยความขมขื่นเเละอับอาย

' โง่เง่า! ชีวิตของเจ้ายามนี้เหลือเพียงห้าอึดใจเท่านั้น บอกมาเจ้าได้เรียนรู้อะไรบ้าง ถ้าไม่มีคำตอบที่ดีให้กับข้าก็จงตายไปซะ '

' ข้า... '

อดีตศาลเตี้ยผู้ผ่านภารกิจเดือดมาเเล้วเเทบทุกรูปแบบถึงกับนิ่งงันอ้ำอึ้ง ประจุไฟฟ้าในกลีบสมองโลดเล่นวูบวาบ พยายามจดจำครุ่นคิดจนรู้สึกสับสน ทุกภาพเหตุการณ์ประหัตประหารก่อนหน้าเวียนมาฉายวนไปวนมาซ้ำเเล้วซ้ำเล่า

' สองลมหายใจสุดท้าย '

' ไม่.... ข้าไม่ยินยอม... '

เเก้วตาสีสนิมสั่นไหวหวาดกลัว เขาคล้ายดั่งคนบ้าที่พูดคุยพึมพำปรารภกับตนเองไม่หยุด ความกดดันที่มีชีวิตเป็นเดิมพันช่างหนักหน่วงเสียดเเทงหัวใจยิ่งนัก

' ลาก่อน '

น้ำเสียงเชือดเฉือนไพเราะที่เคยเย่อหยิ่งไร้หัวใจ ในยามนี้เต็มไปด้วยความจนใจเเละผิดหวัง

' ข้า... ตัวข้ามันเเสนอ่อนเเอดั่งมดปลวก เป็นเเค่เศษดินไร้ความหมายเหมือนที่เจ้าบ่นพร่ำบอก ขยะชิ้นนี้ปกป้องไม่ได้เเม้กระทั่งลูกของตัวเอง มีดีเเค่ความมุทะลุไร้หัวคิด ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจในทุกสิ่ง '

มือที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวกำเเน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เเววตาที่เคยหมองหม่นสิ้นหวังไหวสะท้านกลับมาควบเเน่นดังเดิมอีกครั้ง คล้ายความสับสนก่อนหน้าถูกปัดเป่าด้วยสภาวะความเข้าใจอันลึกซึ้งต่อตนเอง

' ........ ' เมล่า

' เเข็งเเกร่ง! เมล่า... ข้าต้องเเข็งเเกร่งมากกว่านี้ ข้าอยากปกป้องทุกคนที่ข้ารัก อยากเหยียบย่ำทุกสิ่งที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับข้า ขะ... ข้าอยากเป็น ' กฏ ' เป็นจักรพรรดิบัญญัติสูงสุดที่ทุกเผ่าพันธุ์ในสามโลกทัศน์ต้องก้มหัวเคารพ!! '

เทียบคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าเจ็บปวด คำตอบสุดท้ายที่ลอดออกมาจากริมฝีปากของเขาราวกับโลกทั้งใบไม่มีอยู่ในสายตา

' อิอิ ไม่คิดเลยว่าคนโง่อย่างเจ้ายังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง '

สิ้นเสียงใสกระจ่างราวกระฆังเเก้ว ยอดหญ้าคาที่เคยพลิ้วไหวลู่ลมดั่งถูกมนต์สะกดให้หยุดนิ่ง สายลมเคลื่อนม้วนล้วนถูกระงับดั่งโดนพลังยิ่งใหญ่ลึกลับเเช่เเข็ง ปลายนิ้วก้อยที่ชี้นำหมุนวนรวมทั้งมุมปากบางที่ยกยิ้มเย้ยหยันอย่างสุขสมของกิวมาโด้ ชะงักเเข็งนิ่งค้างคล้ายดั่งกาลเวลาหนีอำลาไปพักร้อน

' หะ... หา!!! '

เทียบดั่งคนลืมหายใจ เขาจ้องมองรูปร่างสง่างามสมบูรณ์เเบบที่ถูกจำกัดทุกการเคลื่อนไหว เเละใบหน้าคมคายดั่งฟ้าลำเอียงของกิวมาโด้ที่ชะงักงันจนตาไม่กระพริบ โดยเฉพาะดวงตาคู่งามที่เคยล้ำลึกเกินหยั่งถึง ยามนี้มันล่องลอยตื้นเขินเหมือนต้องมนต์มายาวิเศษครอบงำ!

ร่างกายบอบช้ำสาหัสที่ถูกพลังเหนือจินตนาการคุกคามทรมาน ความกดดัน ความเจ็บปวดรวดร้าวหายไปเป็นปลิดทิ้ง เสมือนถูกสายลมเย็นสบายชำระพัดผ่านในฤดูร้อนอันอบอ้าว

' บอกซิ จากนี้ไปจะเอาอย่างไรต่อ อย่าบอกนะว่าให้ข้าลดตัวไปเกลือกกลั้วลงในปลักโคลนโสมมเเอ่งนี้ '

' ไม่มีทาง! ปัญหาเล็กน้อยนี้ข้าย่อมต้องการสะสางเอง เพียงเเต่... '

เทียบอึกอัก ใบหน้าซีดเซียวฉายเเววประหม่าลังเล

' อะไร '

' เพียงเเต่ครั้งนี้ข้าอยากขอยืมพลังต้นกำเนิดของเจ้า '

' ชิชะ! หวังหยิบยืมพลังของข้าเพื่อจัดการเจ้านี่งั้นเรอะ ทำไมข้าต้องสนองให้เจ้าด้วย บอกเหตุผลดี ๆ มาซิ '

เทียบมองลึกเข้าไปในดวงไฟที่ลอยตัวเหนือทะเลวิญญาณใสกระจ่าง เขาคลับคล้ายเห็นใบหน้าน้อยนั้นเชิดสูง เเถมน้ำเสียงยังสุดเเสนประชดประชันเอาเเต่ใจ

' ข้าหวังเพียงเเค่ยืมพลังที่เท่าเทียมกับเจ้าหน้าหล่อนี่เท่านั้น อาจจะเป็นเรื่องยากที่จะฆ่ามันได้ เพราะตัวตนไม่ธรรมดาเช่นนี้ย่อมมีไม้ตายก้นหีบอันทรงพลังเพื่อใช้รักษาชีวิต '

' เป็นไปไม่ได้! '

' เจ้ากำลังหมายความว่า... '

ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบประโยค

' นะ... นี่เจ้าเริ่มฉลาดขึ้นเเล้ว! '

ลูกไฟน้อยส่ายไหวไปมาอย่างรุนเเรง ดวงตาคริสตัลสีฟ้าสุกใสที่ประดับอยู่ในนั้นถึงกับเบิกกว้างดูงดงามแปลกตายิ่งนัก ผิดกับเทียบที่ตัวชาเหมือนถูกฟ้าผ่าดังเปรี้ยงเข้ากลางกระบาล

' โธ่... ' เทียบใจหายวูบ พลางกล่าวต่อ ' เหตุผลนี้ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือไม่ เเต่ข้าคิดว่าเราสองต่างมีหัวใจเดียวกัน เอ่อ... เเบบว่า เจ้าคือข้า ข้าก็คือเจ้า ' (*_*!)

' ไอ้ทุเรศ!!! อย่ามาขี้ตู่นะ ใครจะโง่ไปใช้หัวใจเน่าเหม็นดวงเดียวกันกับเจ้า ไอ้ขยะ! ไอ้ขี้หมาเห็บเเมว! ถ้าไม่อยากตายต่อไปอย่าได้กล่าววาจาพล่อย ๆ เช่นนี้ต่อหน้าข้าอีก '

เมล่ามุ่ยหน้า ถึงเเม้ทุกถ้อยคำที่เอ่ยออกมาเปี่ยมไปด้วยความหมายทับถมเหยียบย่ำ เเต่ไม่รู้เพราะเหตุใดลึกลงไปกลางใจดวงน้อยที่เย็นชาดั่งหินผาหมื่นปี ได้เกิดระลอกคลื่นความถี่สุดพิเศษกระเพื่อมไหวขึ้น

' ข้าไม่กล้าเเล้ว ' เทียบหน้าเจื่อน

' เอาหล่ะ เห็นเเก่เจ้าเด็กโข่งไม่ยอมโตสองคนนี้ ที่เคยมอบความรื่นรมย์ในครั้งนั้นให้เราเจ้าหญิง เเต่เเค่ครั้งนี้ครั้งเดียวจะไม่มีครั้งต่อไปเด็ดขาด เจ้าจงสลักบทเรียนครั้งนี้ให้ขึ้นใจ '

' ขอบใจเจ้ามากเมล่า '

ภายในทะเลวิญญาณ มิติเอกภาพของผู้บำเพ็ญตนในร่างกายที่มีเขาเป็นเจ้าของ ดวงตาจิตสัมผัสของเทียบเพ่งมองดวงไฟลุกโชนที่ลอยตัวหันหลังหลบสายตาเขาจนต้องยิ้มกริ่มเเละส่ายหัว

' มหาเวทย์ปกรณัม ' นัยน์ตามารวิญญาณเชื่อมชีวิต ' ขึ้นอยู่กับเจ้าเเล้ว พลังสนับสนุนภายนอกเช่นนี้มีระยะเวลาเพียงสามนาทีเท่านั้น! '

ในหัวของเทียบอื้ออึงไปด้วยบทสวดสรรเสริญอันเก่าเเก่ ท่วงทำนองลอยล่องขับขานพร้อมจังหวะเร้นลับกังวานก้องจนเขาต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ทะเลวิญญาณที่เคยสงบราบเรียบ ปรากฏระลอกคลื่นสีขาวสว่างสาดซัด มันเริ่มกระหน่ำรุนเรงขึ้น จนเขาสัมผัสได้ถึงร่องรอยปริร้าวบริเวณชั้นผนังในทะเลวิญญาณ

" อ๊ากกกกก!!!!! "

เบื้องบนระลอกคลื่นกระจ่างใสที่โหมกระหน่ำราวพายุคลั่ง ดวงเนตรบรรพกาลสีเพลิงลึกลับได้ปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบงัน ริ้วสีม่วงทองลวดลายก้นหอยมหัศจรรย์ภายในหมุนวนอย่างรวดเร็ว เกลียวคลื่นที่ซัดสาดรุนเเรงถูกพลังไร้สภาพบังคับม้วนเป็นงวงพุ่งสูงสู่เบื้องบน ให้เนตรลึกลับดวงนั้นสูบกลืนเข้าไปทั้งหมด พร้อมกับเสียงขับกล่อมทำนองเก่าเเก่โบราณถี่เร็วไม่มีสิ้นสุด

พื้นที่ในทะเลวิญญาณที่เเตกระเเหงเเละเหือดเเห้ง สุ้มเสียงคำรามจากพายุที่บ้าระห่ำก่อนหน้าถูกเเทนที่ด้วยความรกร้าง เงียบสงัดเกินบรรยาย ประดุจดั่งความอ้างว้างว่างเปล่าเป็นเพียงนิจนิรันดร์ที่คงอยู่

เเต่ความสงบอุบัติขึ้นได้ไม่นาน...

มวลเปลวเพลิงร้อนเเรงถูกคายออกมาจากเนตรประหลาดราวกับม่านน้ำตกมหึมาจากสรวงสวรรค์ มันเทกระหน่ำลงมาจนท่วมทุกพื้นที่ในทะเลวิญญาณของเขา

เมื่อคายเปลวเพลิงเเดงฉานทั้งหมดจนสิ้น ดวงเนตรก้นหอยลึกลับเลือนรางละลายหายไป พร้อมกับเเม่น้ำเพลิงในทะเลวิญญาณของเทียบที่เริ่มหมุนวน ก่อนจะระเบิดอย่างรุนเเรงเป็นเสาลำเเสงม้วนขึ้นสู่เบื้องบนตรงจุดศูนย์กลางของทะเลวิญญาณ...

ร่างกายยับเยินไม่เหลือชิ้นดีของเทียบที่ถูกพลังล้ำลึกของกิวมาโด้ตรึงค้างอยู่กลางอากาศสั่นกระตุกไม่หยุด ดวงตาเเดงก่ำคู่นั้นของเขามีโลหิตหลั่งรินลงมาน่าหวาดกลัวยิ่งนัก ริมฝีปากที่เปรอะคราบโลหิตขบกัดกันจนฟันกรามเเตกร้าว บริเวณกึ่งกลางหน้าผากปรากฏเส้นขีดปริศนาคล้ายกับรอยมีดกรีดเฉือนเเนวตั้งตรง เมื่อมันเปิดอ้าออกประกายเเสงจ้าสว่างบาดตาทะลวงออกมา ก่อนจะกลายเป็นนัยน์ตาดวงที่สามที่มีวังวนก้นหอยเคลื่อนอยู่ภายใน

เรื่องราวพิศดารเหนือล้ำทั้งหมดที่เกิดขึ้นในชั่วอึดใจ ' บุรุษชุดขาวผู้ย่ำนรก ' ยังคงโง่งมนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นตั้งเเต่เเรกเริ่มราวกับหินอ่อนสลัก...