ณ ฝั่งตะวันออกของเมืองเยบีร่า
่เช้า
เลมอนเดินออกมาจากบ้านไม้หลังเก่า มันเดินไปตามถนนดินโคลน รอบข้างมีบ้านไม้เก่าๆ ตั้งเรียงราย มีผู้คนที่สวมชุดเก่าๆ เดินไปมา
"เฮ้อ!" เลมอนก้มหน้าถอนหายใจ
ถึงฉันจะได้เวทกำเนิดมาแล้วก็เถอะ แต่ก็ไม่รู้จะเอาไปใช้กับอาชีพอะไรดี ถึงจะะก็เถอะ แต่ถ้ามานาหมดก็ตายอยู่ดี จะให้ไปบวกกับอสูรเลยมันก็ไม่ใช่เื่ ตอนนี้คงจะต้องทำสิ่งที่เคยทำมาต่อไป รอให้อ่านออกเขียนได้ซ่ะก่อน
เลมอนก็ไปที่โรงเรียนสอนการเขียนอ่านมันยืนนอกกำแพงมองเข้าไปด้านในศึกษาทุกอย่างที่มันจะศึกษาได้ ่สายเลมอนก็ไปที่โรงเลื่อยต่อ ทำงานแบกไม้จนถึง่เย็น วันนี้เป็วันจ่ายค่าแรงของโรงเลื่อย ผู้คนมายืนรอกันที่หน้าโกดังโรงเก็บไม้ เลมอนเองก็เช่นกัน
ในขณะที่ทุกคนรอคนจ่ายค่าแรงอยู่ ก็มีกลุ่มคนหกคนเดินมา นำมาโดยชายอายุราวๆ 20 ปีมีผมสีน้ำตาล สวมชุดที่พวกคนมีเงินใส่กัน
"ทำไมไอ้ เลโอ มันมาที่นี้ว่ะ?" คนงานเริ่มคุยกัน
"ไม่รู้สิ แต่ชักสังหรใจไม่ดีแล้ว"
เลโอมันมองมาทางกลุ่มคนงาน
"วันนี้กูไม่จ่ายค่าแรงพวกมึงหรอกน่ะเว้ย ไสหัวกันกลับไปได้แล้ว"
พอได้ยินสิ่งที่เลโอพูดคนงานก็เริ่มเดือดด่าทอเลโอ
"ทำแบบนี้ได้ไงว่ะ ฉันทำงานมาสายตัวแทบขาด จะไม่จ่ายไม่ได้น่ะเว้ย"
เลโอขมวดคิ้วกัดฟันแน่น
"กูไม่ได้ง้อพวกมึงให้มาทำงานน่ะเว้ย" เลโอะโเสียงดัง "ว่าแต่เมื่อกี้ไอ้หมาตัวไหนมันพูดขึ้นมาว่ะ ไปลากตัวมันมาให้กูหน่อยดิ"
เมื่อได้ยินคำสั่งของเลโอ ลูกน้องมันก็ไปลากคนที่พูดออกมา เป็ชายวัย 40 เลมันไม่พูดพล่าม มันกระทืบใส่ชายคนนั้นจนสลบคาที่
"พวกมึงดูไอ้เวรนี้ไว้! อย่ามาซ่ากับกู! กูบอกว่าไม่จ่ายก็คือไม่จ่าย! ไสหัวกันกลับไปได้แล้ว!"
เลมอนที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่แถวหลังสุด มันก็เดินเอาตัวแซกเข้าไปตามเหล่าคนงานจนออกมาด้านหน้าสุดได้ มันยิ้มให้เลโอ
"คุณมีเหตุผลอะไรถึงไม่จ่ายค่าแรงเราเหรอ คุณเลโอ"
"โอ้... ผู้กล้าอีกคนเหรอ... ได้ เดียวกูบอกเหตุผลให้ วันนี้กูอารมณ์ไม่ดี กูก็เลยไม่อยากจ่าย เชิญพวกมึงไปฟ้องทางการได้เลย พวกนั้นอาจจะดำเนิดการให้ก็ได้ แต่อาจจะหลายปีหน่อยน่ะ" เลโอพูดจบมันก็ะเิหัวเราะออกมา "ฮ่าๆ" เลมอนมันก็ะเิหัวเราะออกมาเหมือนกัน แล้วมันก็สาวหมัดใส่เลโอ
"พัวะ" หมัดเข้าที่ใบหน้าเลโอ ล้มไปกองกับพื้นมันสลบคาที่ทันที หมัดของเลมอนมันต่างจากหมัดของคนธรรมดามาก
แต่เหตุการณ์มันยังไม่จบ ลูกน้องของเลโอถือไม้เข้ารุมตีเลมอนทันที เลมอนก็พยายามสู้กลับแต่ไม่เป็ผล ถึงเลมอนมันจะมั่นใจในร่างกายตัวเองและทักษะมวยที่ร่ำเรียนมาจากโลกก่อน แต่อีกฝ่ายมีห้าคน แถมทั้งห้าเป็มืออาชีพที่พ่อของเลโอจ้างมาคุมกันเลโอโดยเฉพาะ เลมอนเลยถูกรุมตีจนต้องนอนกองอยู่กับพื้น
ลูกน้องของเลโอคนหนึ่งเริ่มใช้เวทมนตร์รักษาให้เลโอ ไม่นานเลโอมันก็ฟื้นขึ้นมา
"อ้าา!" เลโอร้องออกมาด้วยความเ็ปบนใบหน้า
"แม่งเอ๋ย! ฆ่าแม่งทิ้งเลยสิวะ! แม่งเอ๋ย! เจ็บฉิบหาย!"
ลูกน้องของเลโอต่างก็มองหน้ากันด้วยความลังเล
"แต่ว่าน่ะครับ มันจะไม่เกินไปเหรอครับ"
"เกินไปห่าไรว่ะ! พ่อกูรู้จักคนของทางการเยอะแยะ! มึงคิดว่าฆ่าไอ้ห่านี้คนเดียวมันจะทำให้กูฉิบหายเหรอว่ะ!"
ลูกน้องของเลโอมองหน้าพวกมันต่างก็แสดงสีหน้าไม่ดีนัก
"ถ้าพวกมึงไม่ทำเดียวกูทำเอง! เอาไม้กายสิทธิ์มาให้กูเดียวนี้เลย!"
ลูกน้องของเลโอก็ยื่นไม้กายสิทธิ์ให้เลโอ เลโอเล็งไม้กายสิทธิ์ใส่เลมอนปลายไม้มีแสงสีขาวสว่างขึ้นมา
"ปังๆ!" เลโอยิงะุเวทเป็เส้นตรงยาวใส่เลมอน
ด้วยความเ็ปบนใบหน้าจึงทำให้เลโอแค้นหนัก มันรั้วะุเวทใส่เลยมันแบบไม่ยั้งมือ ยิงเสร็จมันหันไปทางคนงานที่กำลังกลัวตัวสั่นเพราะเห็นเลมอนนอนเืท่วมตัวไหลเจิงนองเต็มพื้น
"มีใครอยากเป็ผู้กล้าอีกไหมห่ะ! พวกมึงดูเอาไว้! ต่อต้านกูแล้วมันจะเป็ยังไง! พวกมึงควรจะไสหัวกันไปได้แล้ว!"
คนงานได้ยินดังนั้นก็รีบว่ิงกันจ้าละหวั่นออกจากหน้าโกดังเก็บไม้กันไปคนละทิศคนละทาง
"เอาศพมันไปทิ้งที่อื่นซ่ะ" เลโอพูดจบมันเดินหนีพร้อมเบามือลูบหน้าที่กำลังเจ็บอยู่
"แม่ง ทำไมฉันต้องมาดูแลไอ้เวรนี้ด้วยว่ะ" ลูกน้องของเลโอพูดคุยกัน
"เอาน่า พ่อของมันรู้จักพวกตำแหน่งใหญ่ๆ อยู่หลายคน เราคงไม่ซวยโดนอะไรหรอก"
พูดจบพวกมันก็แบกศพของเลมอนขึ้น
...
่ค่ำ ณ ตรอกแห่งหนึ่งไม่ไกลจากโรงเลื่อย
เลมอนที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ลุกขึ้นมานั้งกับพื้นแล้วเริ่มเช็กร่างกายตัวเอง ตอนนี้ทั้วร่างกายของมันไม่มีแม้แต่รอยขีดขวนใดๆ ทั้งสิ้น
สุดยอดไปเลยน่ะ ไอ้เวทะเนี้ย แผลขนาดนั้นรักษาให้หายเหมือนได้ร่างกายใหม่มาเลย แต่มันก็มีจุดอ่อนร้ายแรงมาก ตอนที่ฉันถูกพวกมันฟาด มันเ็ปมากจนต้องไปนอนกับพื้น ถ้าฉันเอาชนะความเ็ปที่เกิดขึ้นระหว่างปะทะได้ล่ะก็ มันคงจะเป็เวทมนตร์ที่ทรงพลังมากแน่ ต่อไปนี้ต้องฝึกสร้างความเ็ปให้ตัวเองจนกว่าจะชินกับมัน
เลมอนก็ลุกขึ้นยืน
ว่าแต่ไอ้พวกลูกน้องของไอ้เลโอมันเก่งกันจังว่ะ ไอ้เราก็นึกว่าเป็แค่อันธพาลธรรมดาสะอีก ถ้าตอนนั้นฉันต่อยโดนพวกมันจังๆ สักหมัดล่ะก็ พวกมันสลบคาที่แน่
"ตู้ม!" เกิดเสียงะเิไม่ไกลจากที่เลมอนอยู่นัก
เชี้ยไรอีกว่ะเนี้ย วันนี้มันวุ่นวายจริงๆ เลยเว้ย
"ตู้ม!ๆ" เสียงะเิดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
เลมอนเดินไปที่หัวมุมตรอก แล้วมันก็ชะโงกหน้าออกไปดูที่มาของเสียงะเิ ดวงตาของเลมอนเบิกกว้างออก
นั้น.. มัน.. ผู้ใช้เวทย์กำลังสู้กัน!?
สิ่งที่เลมอนเห็น คือชายหนุ่มผิวสีเข้มผมทองกำลังเสกบอลไฟแล้วยิงใส่ผู้หญิงสะพายกระเป๋าข้างที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอยกมือขึ้นมาบนอากาศ แล้วสร้างโล่สีใสขนาดใหญ่กว่าตัวเธอขึ้นมาตรงหน้า
“ตู้ม!!” บอลไฟปะทะเข้ากับโล่เวทมนตร์ของเธอจนแตกละเอียด ส่งผลให้เธอกระเด็นไปข้างหลังราวๆ 4 เมตร… เธอพยายามใช้สองมือพยุ่งตัวเองขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก เธอหันหน้าไปมองชายผิวเข้มด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว
“ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ” เธอร้องขอชีวิตขณะที่นั้งอยู่กับพื้นพูดออกมาอย่างยากลำบาก “ฉันจะไม่เอาไปบอกใคร… แผนการของพวกนาย… ฉันจะไม่ขวางการปลูกต้นไม้ของพวกนาย… ขอร้อง… ฉันจะรีบออกจากเมืองให้ไวเลย ปล่อยฉันไปเถอะ”
ชายหนุ่มผมทองผิวเข้มไม่ได้แยแสต่อคำร้องขอชีวิตของอีกฝ่าย เขาชักมีดสั้นที่เหน็บอยู่เอวออกมา แล้วง้างไปด้านหลัง ใบมีดปรากฏแสงสีส้มห่อหุ้มเอาไว้ เขาขว้างมีดเข้าใส่ผู้หญิงที่นั้งอยู่กับพื้น มีดพุ่งเสียบเข้ากลางกระบาลของเธอ ส่งผลให้ร่างของเธอล้มลงไปนอนกับพื้นตายคาที่ ร่างกายของเธอเกิดรอยปริแตกทั้วร่าง รอยแตกเปล่งแสงสีขาวออกมา ร่างกายของเธอแตกออก เผยให้เห็นร่างกายและใบหน้าของชายวัยกลางคน
ชายหนุ่มผิวเข้มเห็นภาพตรงหน้า เขาแสยะยิ้มออกมา เขาเดินเข้าใกล้ศพอย่างใจเย็นแล้วก้มลงดึงมีดออกมาจากหน้าผาก เขาดึงมีดออกมาแล้วหันหลังอย่างรวดเร็ว ในตาของเขาเบิกกว้างมองตรงไปที่ปลายถนน เขาเห็นชาย 2 คนวิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับไม้กายสิทธิ์ที่อยู่ในมือ พวกเขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินและสวมผ้าคลุมไหล่ยาวสีดำ มีลวดลายสีทองเป็รูปดวงอาทิตย์อยู่กลางหลัง
“ผู้ใช้เวทย์ของทางการเหรอ มาไวกันเหลือเกินนะ” ชายผมทองผิวเข้มมองไปที่ตรอกด้านข้าง แล้ววิ่งเข้าไปด้วยความรวดเร็ว
ผู้ใช้เวทของทางการเห็นเช่นนั้น พวกเขาทั้งสองโบกไม้กายสิทธิ์ในมือ ยิงะุเวทไล่หลังชายผมทองผิวเข้ม แล้ววิ่งตามเข้าไปในตรอก
เอาไงดีล่ะทีนี้ ฉันควรจะทำไงดีกับศพนั้นดี?
เลมอนมันมองไปที่ศพแล้วมันก็มองไปรอบๆ ซ้ายขวา เมื่อเห็นแล้วว่าไม่มีใคร มันรีบวิ่งไปหาศพที่นอนอยู่กับพื้น มันคว้ากระเป๋าสะพายข้างได้ มันรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันที เลมอนวิ่งไปเรื่อยๆ มันกลัวว่าผู้ใช้เวทย์ของทางการจะตามรอยมาได้ มันเลยใช้เวลาหลายชั่วโมงวิ่งไปรอบเมือง
...
่เทียงคืน
เลมอนวิ่งมาจนถึงเขตสลัม มันไม่ได้ตรงกับบ้านทันที มันวิ่งเข้าไปที่บ้านร้างเก่าๆ ที่ไม่มีใครอาศัยอยู่
”แฮ่! แฮ่! แฮ่!” เลมอนหอบเหนื่อยจากการวิ่งไกล มันมองออกไปข้างนอกบ้านเพื่อดูว่ามีใครตามมันมาไหม มันทำอย่างนั้นอยู่สักพัก จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง
“เฮ้อ~” เลมอนถอนใจยาวด้วยความโล่งใจ เมื่อไม่เห็นมีใครตามมันมาเพราะเวลาก็ผ่านมานานแล้ว เลมอนเลยเดินกลับบ้านตัวเอง
หลังจากที่มันกลับมาที่บ้านไม้เก่าๆ ของมัน เลมอนก็เดินไปหยิบตะเกียงจากในห้องนอนของมันออกมา เลมอนเดินไปที่โต๊ะกลางบ้านแล้วนั้งลงเก้าอี้ มันวางกระเป๋าสะพายข้างที่ขโมยมา แล้วเริ่มค้นกระเป๋า สิ่งที่เลมอนเจอคือหนังสือหนึ่งเล่มที่หน้าปกมีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า "พื้นฐานทางเวทมนตร์"
เลมอนอ้าปากค้างตาโต
เอาจริงดิ! หนังสือเวทมนตร์จริงๆ หรอ? นี้ฉันอ่านผิดหรือเปล่า? ถึงโลกนี้จะเป็โลกเวทมนตร์ แต่การจะหนังสือเวทมนตร์มันต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่าร้อยปอนด์แน่ๆ
เลมอนพยายามอ่านแล้วอ่านอีกเพื่อเช็กให้แน่ใจว่ามันอ่านถูกจริงๆ หลังจากสนใจหนังสือสักพักใหญ่ๆ เลมอนก็ค้นกระเป๋าต่อ ในกระเป๋ามี เหรียญและธนบัตรมูลค่าร่วมกันราวๆ สามสิบปอนด์ทองได้
เลมอนยิ้มกว้างออกมา
ไม่ต้องทำแล้วงานน่ะ สามสิบปอนด์มันก็มากพอที่ฉันรอดชีวิตไปได้อีกหลายเดือน
"ฮ่าๆ"
ชีวิตไม่ต้องเร่งรีบอะไรอีกแล้ว ฉันอยู่บ้านฝึกฝนเวทกำเนิดและฉันจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการศึกษาเวทมนตร์ในหนังสือ
709
