เทพมังกรเหนือโลก

    บรรยากาศอันครึกครื้น!...ท้องฟ้าแจ่มใส!...รอบๆรายทางต่างก็แต่งแต้มไปด้วยผ้าผืนสวยสดมากมาย!...ดวงตะวันพลันสูงขึ้นมาที่ขอบฟ้าจนส่องสว่างเป็นแสงสีสวยงาม!...เสียงอึกกระทึกดังมาจากฝั่งใจกลางเมืองต้าหมิง!!

   ชายหนุ่มหญิงสาวต่างมาเยือนที่ใจกลางเมือง!...วันนี้เอง...เป็นวันประลองที่ทางอาณาจักรต้าหมิงได้จัดขึ้น!...ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างก็หลั่งไหลเข้ามาในเมืองเพื่อมาชมเหล่ารุ่นเยาว์ประลองฝีมือกัน....

   ณทิศทางของสำนักลมปราณ...ชายหนุ่มรูปงามกำลังมุ่งหน้ามาทางใจกลางเมืองแห่งนี้เพื่อมาชมงานประลองเช่นกัน!

“โอ้!...นั่นไป๋ชิงชิงกำลังประลองหนิ!”

ชายหนุ่มนามหยุนเฟยกล่าวอุทานออกมาเมื่อมองไปทางงานประลองแล้วพบเจอกับสิ่งที่น่าสนใจเข้า!...นั่นคือไป๋ชิงชิง!ฮูหยินรองของมันเอง!

   เมื่อมันเห็นดังนั้นมันจึงไม่รอช้า...มันรีบขับเคลื่อนวิชาเดินชมจันทร์มุ่งไปทางลานประลองทันที!...

อี๊ด.......!

เนื่องจากวิชาเดินชมจันทร์นั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก...ทำให้หยุนเฟยไม่สามารถหยุดฝีเท้าของมันได้โดยวิธีธรรมดาได้!...เมื่อมองไปใต้ฝ่าเท้าของมันตอนนี้...ก็จะเห็นเป็นรอยครูดตามรายทางจนมาประจบเข้ากับเท้าของมันทั้งสองข้าง!

   และเนื่องจากการมาของหยุนเฟยเอง!...ที่ทำให้ผู้คนในลานประลองต่างก็หันมามอง!...ไม่เว้นแม้แต่ไป๋ชิงชิงที่กำลังประลองอย่างสนุกสนานบนลานประลองเช่นกัน!

“เฟยน้อย?”

เมื่อนางเห็นการมาของชายหนุ่มรูปงาม!...นั่นจึงทำให้นางจำได้ว่าชายหนุ่มคนนี้คือหยุนเฟย!...เมื่อเห็นดังนั้นไม่เพียงแต่นางหยุดการโจมตีอย่างกระทันหันในงานประลองนี้เพียงเท่านั้น!...นางทำแม้กระทั่งกระโดดออกมาจากลานประลองและโผลเข้ากอดหยุนเฟยที่อยู่ห่างกันออกไปกว่าหลายสิบเมตรทันที!

“!!!”

หยุนเฟยพลันทำหน้านิ่วคิ้วขมวด!...เฟยน้อย?...ใยนางถึงเรียกข้าแบบนั้น?...หยุนเฟยพลันขบคิดเรื่องเมื่อครู่อย่างวิตก!...แต่มันก็ต้องหยุดคิดไป!...เพราะตอนนี้มีหลายตากว่าหลายพันคู่หมื่นคู่กำลังมองมาทางมันอย่างไม่วางตา!

“เอ่อ.....”

“ข้าคิดถึงเจ้า!”

“ข้า.....”

“ข้าคิดถึงเจ้าที่สุดเลยเฟยน้อย!”

“...”

หยุนเฟยพลันนิ่งเงียบ!...นางไม่ปล่อยให้ข้าได้พูดเลยด้วยซ้ำไป!...หยุนเฟยพลันขมวดคิ้วขึ้นมาคราหนึ่ง!...ก่อนจะมองไปยังรอบๆตัวของมัน!...สายตาหลายหมื่นคู่ต่างก็จ้องมองมาทางมันทั้งสิ้น!

   เมื่อมันเห็นดังนั้นมีหรือมันจะไม่ตระหนี่!...มันรีบผละไป๋ชิงชิงออกมาทันที!...ก่อนจะพูดกับนางอย่างเงียบเชียบว่า...

“ที่นี่คนเยอะ!...เจ้าอย่าทำให้ข้าหนักใจสิ!...เห้อ!......”

หยุนเฟยพลันถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ!...ในเมื่อนางทำไปแล้วมีหรือมันจะแก้ไขอะไรได้อีก!

“ฮึ!...เจ้าหายไปตั้งสี่เดือน!...จะไม่ให้ข้าคิดถึงเจ้าได้อย่างไรกัน?...ยังไงข้าก็เป็นถึงภรรยาในอนาคตของเจ้า!...เพียงแค่ข้ากอดเจ้า...เจ้ากลับบอกว่าเจ้าหนักใจ!...เหตุใดเจ้าถึงได้ใจร้ายกับข้าเยี่ยงนี้!”

ไป๋ชิงชิงบ่นพลางทำหน้ามุ่ยออกมาอย่างน่ารัก!...หยุนเฟยเองก็แปลกใจ!...นางมีอายุมากกว่ามันถึงเกือบ3 ปีเต็ม!แต่นางกลับสูงอยู่แค่เลยครึ่งตัวของหยุนเฟยมาเล็กน้อย!...นี่มันจะให้พูดว่าอย่างไรได้อีก?...

   รวมทั้งลูกแตงโมทั้งสองของนางเช่นกัน!...เหตุใดนางถึงโตมาแค่ส่วนนี้?...หรือว่าส่วนนี้ของนางพลันดูดซับสารอาหารไปหมดทำให้นางไม่โตงั้นรึ?

   แต่ขณะนี้เองที่ทุกคนในรอบๆลานประลองต่างก็แสดงสีหน้าหลากหลายออกมา!...เพราะประโยคทุกประโยคที่ไป๋ชิงชิงกล่าวออกมานั้น!...พวกมันได้ยินทั้งหมด!...ได้ยินทุกคำไม่มีตกเหลือ!

“อะ...อะไรนะ?นี่ข้าไม่ได้หูฝาดไปใช่หรือไม่?”

“ข้าก็เช่นกัน!...เมื่อครู่ข้าได้ยินแม่นางชิงชิงพูดว่าเป็นภรรยาของเจ้าหนุ่มนั่น!...นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

“เห้ย!...เจ้าบ้านั่นมันเป็นใครมาจากไหนกันถึงได้ชิงเอาหัวใจอันแสนจะบริสุทธิ์ของชิงชิงน้อยไปได้?”

“นี่เจ้าไม่ได้ยินมารึไงว่าเมื่อสี่เดือนก่อนมีเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งกล้าเรียกท่านผู้อาวุโสไป๋อี้ว่าท่านพ่อต่น่ะ!”

“ใช่ๆ...ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้นเหมือนกัน!...แต่หลังจากนั้นดูเหมือนว่าเจ้าหนุ่มนี่จะหายตัวไป!...ทำให้ผู้อาวุโสไปอี้ประกาศหาไปทั่ว!”

   เหล่าชาวเมืองต่างพากันพูดคุยเกี่ยวกับประเด็นนี้กันอย่างสนุกปาก!...พวกมันยทุกคนล้วนกล่าวไปต่างๆนาๆและเมื่อผ่านไปครู่หนึ่งพวกมันถึงได้บทสรุปว่าเจ้าหนุ่มรูปหล่อผู้นี้ก็คือ...ลูกเขยขอไปอี้!...

สายตาอันหลากหลายต่างก็จ้องมองมาทางหยุนเฟย!...ทั้งหลงใหลในความหล่อเหลาของมัน!...ทั้งคนที่ส่งสายตาริษยามาทางตัวมัน!...หรือแม้กระทั่งสายตาที่เยดแค้นในตัวมันก็เช่นกัน!

“เจ้าหนุ่มนี่เป็นใครกัน?...เหตุใดถึงได้มาขัดขวางงานประลองที่ทางอาณาจักรจัดขึ้น?”

พลันปรากฏเสียงของชายหนุ่มอายุราวๆ18-19 ปีพูดขึ้นมา!ทำให้ผู้คนต่างก็ได้สติคืนกลับมา!...ก่อนจะมองไปทางหยุนเฟยเชิงตำหนิ!...เพราะหยุนเฟยปรากฏตัวขึ้นมา...ทำให้งานประลองรอบที่น่าจับตามองนี้พลันโดนตัดจบลงไปเสียดื้อๆ!

   หยุนเฟยที่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมา...ก่อนจะมองไปทางไป๋ชิงชิงที่ทำหน้าเชิงไม่รับผิดอย่างเอาแต่ใจ!...เมื่อมันเห็นดังนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจออกมา!...ก่อนมันจะมองค้อนไปยังเสียงของชายหนุ่มผู้นั้น!

   ชายหนุ่มที่พูดขึ้นมามีนามว่า จินเจียง!มันเป็นรุ่นเยาว์มากความสามาถของอาณาจักรต้าหมิงแห่งนี้!...แน่นอนว่าหยุนเฟยต้องรู้จักมัน!...เพราะระหว่างทางที่มันออกเดินทางมายังเมืองต้าหมิง...ไป๋อี้ก็ได้บอกเรื่องราวเกี่ยวกับ 30 อันดับรุ่นเยาว์ของเมือง!

   ซึ่งจินเจียงก็ได้ติดอยู่เป็น 1 ใน 30 รายชื่อนั้น!...ไป๋อี้บอกทั้งสีหน้าค่าตาของเหล่า 30อันดับรุ่นเยาว์ของเมืองให้หยุน

เฟยอย่างละเอียด!...เพราะมันกลัวว่าหยุนเฟยจะเดินเข้าไปเหยียบหางเสือเข้า!

   จินเจียงนั้นอยู่ในลำดับที่ 26 ของอันดับรุ่นเยาว์ของเมือง!...ตัวมันตอนนี้มีอายุ 19 ปีเต็ม!...แต่ระดับพลังของมันนั้นมิได้ต่ำต้อย!...ถึงอายุมันจะแค่19 ปีแต่ระดับของมันกลับอยู่ที่ระดับปราณแท้จริงขั้นที่ 4!!

   นั่นจึงทำให้มันกล้าที่จะหยิ่งผยองต่อหน้าหยุนเฟยที่เป็นว่าที่เขยของไป๋อี้!...ตัวมันเองก็ริษยาไม่น้อย!เพราะมันก็หลงรักไป๋ชิงชิงเช่นกัน!...นั่นจึงทำให้มันกล่าวกระเทาะกระแทกหยุนเฟยออกมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนั้น!

   หยุนเฟยขมวดคิ้วขึ้นคราหนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงความริษยาในดวงตาของจินเจียง!...ตัวมันได้แต่ทำหน้าจำใจออกมาก่อนจะพูดกล่าวออกไปว่า...

“ต้องขออภัยนายน้อยจิน!...ตัวข้าเองก็ไม่นึกว่าชิงชิงจะวิ่งโผลเข้ามากอดข้าเช่นนี้!...ไม่เช่นนั้นนายน้อยจินคงไม่ต้องมาวิตกเช่นนี้!”

“เจ้า....”

จินเจียงที่ได้ยินคำกล่าวของหยุนเฟยก็พลันทำสีหน้าเคร่งขรึงขึ้นมากว่าเดิม!...นี่มิใช่ว่าหยุนเฟยดังใจจะยั่วยุมันหรอกหรือ?...เหตุใดหยุนเฟยถึงกล่าวราวกับว่ามันเป็นเรื่องของคนสองคน!...ไม่เกี่ยวกับมันกัน?...มันได้แค่ขบคิดในทางลบแบบนั้นซ้ำๆไปมา!...ก่อนมันจะหันหน้ามามองหยุนเฟยอีกคราหนึ่ง!

“ชิงชิงน้อย!...ใยท่านถึงได้รีบร้อนวิ่งมากอดข้าเช่นนี้กันล่ะ?...เห็นหรือไม่ว่าข้าเดือดร้อนนะ!”

หยุนเฟยกล่าวกับไป๋ชิงชิงเชิงอ่อนโยนระคนหยอกล้อ!

“ขะ...ข้าขอโทษ...ข้าคิดถึงเจ้าหนิ!...ฮึ!...ไม่รู้ล่ะ!ข้าไม่สนงานประลองแล้ว!....”

“ฮ่าฮ่า!...ถือซะว่าเป็นคำของโทษให้ข้าพาจ้าไปเดินเล่นไหมเล่า?”

หยุนเฟยพลันตอบกลับนางอย่างอ่อนโยน!...มันไม่รู้เลยว่าไป๋ชิงชิงจะคิดถึงมันได้ถึงเพียงนี้!...เมื่อนึกได้ดังนั้นมันจึงอาสาพานางไปเดินเล่น!

“อื้ม!!”

ไป๋ชิงชิงเองก็เห็นด้วยกับหยุนเฟย!นางจึงตอบยอบรับออกมาอย่างว่าง่าย!....แต่ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไป!ก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มขึ้นมาอีกครา!

“เดี๋ยว!...เจ้ายังไปไหนไม่ได้!...เพื่อเป็นการขอโทษที่เจ้ามาขัดจังหวะงานประลองครั้งนี้!...ข้าขอให้เจ้ารับบทแทนนาง!...ขึ้นมาประลองกับข้า!”

จินเจียงพลันพูดขึ้นมาขัดจังหวะของทั้งคู่ที่กำลังจะเดินจากไป!

“ใช่ๆเจ้าหนุ่ม!...ถ้าเจ้าเห็นแก่คนดูรอบๆก็จงขึ้นมาประลองกับนายน้อยจินเสียพวกข้าจะได้ไม่มาเสียเที่ยว!”

“ข้าเห็นด้วย!...ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าเขยของผู้อาวุโสไป๋อี้จะแข็งแกร่งซักเพียงใด?”

“ข้าว่าต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ!...เพราะแม้กระทั่งลูกชายของเจ้าสำนักที่ติด 1 ใน 3อันดับรุ่นเยาว์ของเมืองยังไม่สามารถทำให้ไป๋อี้ยอมรับได้!...เจ้าหนุ่มนี่ต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่!...”

   ต่างคนต่างพูดไปต่างๆนาๆเกี่ยวกับหยุนเฟย!...ชาวเมืองต่างก็ล้วนคิดไปตามๆกันว่าหยุนเฟยคงต้องแข็งแกร่งเป็นอย่างมากจนถึงขึ้นชนะใจไป๋อี้และไป๋ชิงชิงเป็นแน่แท้!

   หยุนเฟยที่ได้ยินดังนั้นสีหน้าของมันก็พลันยิ้มเย็นขึ้นมาทันที!...มันรู้อยู่แล้วว่าจินเจียงจะพูดออกมาแบบนี้!...และมันก็ได้ตรวจดูรอบๆแล้วว่าการประลองครานี้สามารถใช้อาวุธและศาสตราวุธได้!

   ตัวมันเองก็วิตกไม่น้อยเมื่อเห็นความต่างของระดับระหว่างมันกับจินเจียง!...แต่เมื่อมันเห็นว่าสามารถใช้อาวุธหรือศาสตราวุธได้...รอยยิ้มของมันก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าทันทีเพราะว่ามันมั่นใจในคู่หูของมันอย่างทวนก้าวเหนือสวรรค์เป็นอย่างมาก!

   เมื่อคิดได้ดังนั้นมันจึงยิ้มตอบจินเจียงไปด้วยสีหน้าอ่อนน้อมก่อนจะพูดตอบกลับไปว่า....

“ได้!...ข้ายอมรับคำท้า!...”

เมื่อได้ยินดังนั้นชาวเมืองก็พลันแสดงสีหน้าตื่นแต้นขึ้นมาทันที!...จินเจียงกลับแสยะยิ้มเย็นออกมา!เพราะมันได้ใช้จิตสัมผัสถามผู้อาวุโสตะกูลของมันถึงระดับของหยุนเฟย...ทำให้มันรู้ว่าระดับของหยุนเฟยยังอยู่แค่ระดับปราณจิตขั้น8 เพียงเท่านั้น!

   หลังจากที่หยุนเฟยตอบรับคำท้า!มันจึงทำสีหน้าเหี้ยมโหดขึ้นมา...มันคิดจะทำให้หยุนเฟยอับอายจนถึงที่สุดและมันยังต้องการทำลายใบหน้าอันแสนหล่อเหลาของหยุนเฟยอีกด้วย!

   เมื่อคิดได้ดังนั้น...ควบคู่กับระดับของคู่ต่อสู้ของมันมันจึงได้แต่รอคอยการประลองครั้งนี้อย่างตั้งใจ!

   หยุนเฟยเองก็พลันรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังตรวจพลังของมัน!...มันจึงหันไปมองต้นตอของผู้นั้นก่อนจะพบว่าชายผู้นั้นคือชายชราที่สวมอาภรณ์ที่เขียนไว้ตรงหน้าอกข้างซ้ายกว่าตระกูลจิน!

   มันจึงรู้ได้ทันทีว่าทำไมจินเจียงถึงได้กล้าท้ามันประลอง!...แต่หยุนเฟยหากลัวไม่?...มันไม่เพียงแต่ไม่กลัว!มันยังกล่าวออกมาอีกว่า....

“แต่ข้าคิดว่าแค่การประลองแบบนี้มันน่าเบื่อเกินไป!...เรามาพนันอะไรกันซักหน่อยดีไหมนายน้อยจิน!?”

To be continue……