นิทานคีตา กาลครั้งนั้น

        ตอนที่ 106 ร้านสมบัติวิเศษของเฮมดัล

        เขาเดินผ่านถนนหนทางด้วยภาพลักษณ์นักผจญภัยหญิงร่างบึกบึนผู้พาดร่มขนาดใหญ่สีแดงอ่อนไว้บนบ่า ด้านข้างเคียงข้างไว้ด้วยสัตว์อสูรคู่หูรูปร่างพยัคฆ์สีส้มอ่อน นักผจญภัยและโจรสลัดหลายคนชำเลืองมองมาทางเขาด้วยแววตาสงสัยเล็กน้อย หากเพียงมองผ่าน ๆ แล้วก็มองข้ามผ่านไปอย่างสิ้นเชิง

        นิทานสำรวจรอบตัวแล้วจึงยิ้มน้อย ๆ

        เหมือนว่าเรื่องเมื่อคืนจะค่อนข้างกระจายไปแล้ว การข่าวไวสมเป็นพวกที่ใช้ชีวิตด้วยการต่อสู้เลยแฮะ จมูกไวจริง ๆ นิทานคิด

        เขาสวมภาพลักษณ์มั่นใจและผ่อนคลาย มุ่งหน้าเข้าสู่ย่านการค้าโดยรอบ บริเวณนี้ดูจะเป็นที่สัญจรของเหล่าโจรสลัดและนักผจญภัยเป็นส่วนใหญ่ บริเวณอื่น ๆ ก่อนหน้านี้เขายังพอเห็นชาวเมืองและผู้คนสัญจรบ้างประปราย หากบริเวณนี้กลับน้อยลงจนสังเกตเห็นได้ง่าย

        ร้านรวงมากมายที่เปิดตั้งอยู่แม้จะไม่มีลูกค้ามากนักแต่ดูจากปริมาณของสินค้าที่ตั้งไว้ด้านหน้าร้านแล้ว นิทานก็พอเข้าใจได้ถึงระดับของร้านค้าเหล่านี้

        ไม่สูงเท่าในเขตค้าขายระดับสูงของนครรัตนะ แต่เหนือกว่าเมืองทั่ว ๆ ไป นิทานพึมพำ

        หากเทียบกับเมืองศิลาลัยแล้ว สมบัติระดับผู้เรียนรู้ในร้านสมบัติวิเศษสมควรมีเพียงไม่กี่ชิ้น อย่างร้านอุปกรณ์วิเศษของฮีดัลเองก็ไม่ปรากฏแม้แต่ชิ้นเดียว สมบัติระดับนักสลักเอกยังถือว่าเป็นของหายากที่ทั้งเมืองสมควรมีอยู่ไม่กี่ชิ้น และทั้งหมดอยู่ในการครอบครองของระดับสูงในเมือง

        ในนครรัตนะกลับสูงขึ้นมาอีกหลายระดับ สมบัติระดับนักสลักเอกไปจนถึงระดับอริยะสามารถหาซื้อได้ตามร้านค้าระดับสูง ระดับผู้เรียนรู้สามารถหาได้ตามร้านค้าสมบัติทั่วไป หากก็ไม่ได้มีวางขายโดยทั่วไปหรือสามารถหาได้โดยง่ายตลอดเวลา

        หากต้องการสมบัติที่สูงค่าและหายากยิ่งขึ้นไปอีก งานประมูลจะเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจที่สุดและหลากหลายที่สุด อย่างถ้านิทานต้องการหาซื้อสมบัติระดับเดียวกันกับร่มปกปักหทัยของเขา เขาอาจพอเจอบ้างในร้านค้าใหญ่ของกลุ่มการค้าอิสึกะหรือกลุ่มการค้าเชียนเป่า หากจำนวนที่มีให้เลือกย่อมไม่มากไปกว่า 2 หรือ 3ชิ้น ยังไม่นับรวมเรื่องความเข้ากันได้กับตัวเขาอีก

        ในเมืองท่าข้างสมุทรแห่งนี้ สมบัติระดับผู้เรียนรู้สามารถหาได้ทั่วไปเช่นเดียวกันกับนครรัตนะ หากสมบัติระดับนักสลักกลับไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นนัก นิทานเพียงเห็นได้บ้างจากสินค้าหน้าร้านที่เจ้าของร้านจงใจนำมาตั้งเพื่อล่อลูกค้า

        เพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ก็ทำให้เขาพอจะวิเคราะห์ข้อมูลคร่าว ๆ ของระดับนักผจญภัยและโจรสลัดที่แวะเวียนมายังเมืองแห่งนี้ได้ระดับหนึ่ง พวกเขาเหล่านั้นรวมอยู่ในระดับผู้เรียนรู้เป็นส่วนมาก ระดับสูงในเมืองสมควรอยู่เพียงนักสลักขั้นต้น คงมีอริยะไม่กี่คนทั่วทั้งเมือง แต่อย่างน้อย ๆ สมควรไม่ต่ำกว่าหนึ่งคน นั่นคือเจ้าเมืองผู้ที่ทางราชวงศ์ไฟกัลป์แต่งตั้งให้ดูแล จะอย่างไรเมืองที่มีโจรสลัดเพ่นพ่านเช่นนี้จะให้เจ้าเมืองอ่อนแอกว่าอริยะย่อมเป็นไปได้ยาก

        นิทานสังเกตร้านสมบัติเหล่านี้อย่างคร่าว ๆ จนในที่สุดก็มีร้านหนึ่งที่เตะตาของเขา

        'ร้านสมบัติวิเศษของเฮมดัล' ร้านนี้ถูกตกแต่งด้วยหมวกทรงสูงที่ถูกใช้แทนหลังคา แม้ตัวร้านจะดูค่อนข้างเก่า หากสินค้าหน้าร้านค่อนข้างระดับสูงเมื่อเทียบกับหลาย ๆ ร้าน

        หากสิ่งที่เตะตานิทานที่สุดคือชื่อร้าน ไม่ใช่สินค้าหน้าร้านแต่อย่างใด

        เฮมดัล? เกี่ยวอะไรกับฮีดัลมั้ยนะ? นิทานรู้สึกติดใจชื่อร้านเป็นอย่างมาก ไม่เพียงชื่อของเจ้าของร้านที่ค่อนข้างคล้าย แม้แต่รูปแบบของชื่อร้านก็ยังคล้ายกัน

        'ร้านสมบัติวิเศษของเฮมดัล'

        'ร้านอุปกรณ์วิเศษของฮีดัล'

        เพียงแค่นั้นนิทานก็เดินผลักประตูเข้าร้านไปทันที เป้าหมายหลักของเขาคือการสำรวจสมบัติและอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่เขาไม่เคยเห็น ของสำคัญส่วนใหญ่เขาเตรียมตัวมาเรียบร้อยแล้วจากนครรัตนะ

        บรรยากาศของร้าน การจัดวางของต่าง ๆ อย่างระเกะระกะ โต๊ะขายของที่ไม่มีผู้ใดยืนเฝ้าอยู่ แม้แต่เสียงกระดิ่งร้านยังเหมือนกันไม่มีผิด

        คีตามองรอบร้านอย่างตื่นเต้น มันนึกถึงวันวานที่ฮีดัลเคยส่งงานนิทานช้า นิทานจึงใช้ให้มันไปกัดของในร้านเล่นเพื่อลับฟัน เพียงมันเห็นการจัดวางร้านและบรรยากาศอันคุ้นเคยมันก็รู้สึกคันฟันไปหมด นิทานต้องลอบห้ามมันไว้เพราะปัจจุบันเขาคือแซฟไฟร์และคีตาคือเพซ ไม่ใช่นิทานกับคีตา

        ไม่ได้มีอะไรจำเป็นมากแฮะ พวกอุปกรณ์รักษาแผลกับฟื้นฟูก็มีแล้ว ยาแก้พิษหลัก ๆ ก็มีแล้ว โอ๊ะ ยาแก้พิษจากกะพรุนทะเล อันนี้ไม่มี ซื้อติดไว้หน่อยดีกว่า นิทานมองรอบร้านไปมาพลางเดินหยิบของที่ตนคิดว่าขาด เขาได้กระเป๋าบรรจุวังมาเพิ่มอีกใบจากการส่งมอบสินค้าประมูลในครั้งนั้น แม้จะมีขนาดไม่ใหญ่มากนักแต่ก็พอ ๆ กันกับกระเป๋าบรรจุวังอันปัจจุบันของเขา เขาจึงใช้ทั้งสองอัน 

        ยาพิษหอยเม่นแบนราบ ยาพิษที่ส่งผลกับนักสลักได้ น่าสนใจ เอามาทาปลายมีดสั้นดีกว่า เก็บไว้ในร่มน่าจะดี เต็นท์พกพาแบบของอินจันทร์นี่นา ที่นครรัตนะขายตั้งหมื่นไกอา ตัดใจซื้อไม่ลง แต่ที่นี่5พันไกอาเองเหรอ ติดไว้หน่อยก็ได้ นิทานคิดพลางหยิบของชิ้นนู้นชิ้นนี้ติดมือ

        หลังจากได้ของที่เขาต้องการครบแล้ว เขาจึงนำของทุกอย่างไปที่บริเวณจ่ายเงิน ตรงโต๊ะนั้นไม่มีใครอยู่แม้แต่น้อย นิทานนึกถึงตอนที่เขาเข้าร้านของฮีดัลใหม่ ๆ เขาเคาะโต๊ะน้อย ๆ ผ่านไปสักพักชายร่างสูงที่รูปร่างผอมแห้งราวกับโครงกระดูก ผิวสีซีดและใบหน้าอิดโรยก็เดินออกมาจากหลังร้าน

        นิทานกลั้นหัวเราะน้อย ๆ ในใจ เฮมดัลคนนี้คล้ายกับฮีดัลที่เมืองศิลาลัยราวกับแกะ หากจะให้นิทานสังเกตความต่าง ก็คงเป็นที่ทรงผมและสีหน้าท่าทางที่เฮมดัลดูจะเหนื่อยและอดนอนกว่า

        เฮมดัลไม่แม้แต่จะทักทายลูกค้าแม้แต่น้อย เพียงก้มหน้าลงมามองนิทานและคีตาน้อย ๆ แล้วจึงหันลงไปมองสินค้าทั้งหมดที่นิทานเลือกมา

        “2หมื่น2พันไกอา” เฮมดัลพูดอย่างไร้อารมณ์ เขาเพียงกวาดตามองคร่าว ๆ ก็คำนวณราคาของทั้งหมดได้ แม้นิทานจะซื้อของเล็กน้อยค่อนข้างเยอะแต่มูลค่าของแต่ละชิ้นไม่ได้แพงขนาดนั้น เพียงชิ้นละไม่กี่พันเท่านั้น เทียบกับการสร้างวัตถุเสริมอาคมอย่างถุงมือหนังต่อไฟฟ้าครั้งนั้นที่กินเงินเขาชิ้นเดียว 3หมื่นไกอาแล้ว ของใช้แล้วทิ้งเหล่านี้จะมูลค่าต่ำกว่า

        “ลดหน่อยไม่ได้รึไง ฉันซื้อตั้งเยอะนะ” นิทานหัวเราะบางเบา เธอมองเฮมดัลอย่างตรงไปตรงมา สีหน้าของเธอยังคงผ่อนคลายเช่นเดิม

        เฮมดัลหันไปมองสตรีร่างกำยำตรงหน้าด้วยสีหน้าเฉยเมย หางตาเหลือบมองพยัคฆ์ตัวใหญ่ทางด้านข้าง เขาเงียบไปราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรเล็กน้อย นิทานสังเกตเห็นว่าเฮมดัลขยับมือที่ซุกอยู่ในเสื้อยุกยิกเล็กน้อย ไม่ทราบว่าซุกซ่อนอะไรไว้ หากทางด้านหลังนิทานเห็นเงาร่างหนึ่งในความมืดผ่านพลังอาณาเขต เงาร่างนั้นจับจ้องไปที่ร่มปกปักหทัยบนบ่าของเขา ปากขมุบขมิบเล็กน้อย

        ผ่านไปชั่วครู่ เฮมดัลจึงเอ่ยปากออกมาเบา ๆ โดยสบตากับแซฟไฟร์ตรง ๆ แต่ร่างกายกลับเอียงไปด้านหลังเล็กน้อย

        “2หมื่นไกอา ไม่เอาก็ไม่ต้องซื้อ” เฮมดัลจ้องมองที่แซฟไฟร์อย่างไม่เกรงกลัว

        “ใจเย็นน่า เห็นฉันเป็นคนบ้าเลือดขนาดนั้นเลยรึไง 2หมื่น1พันไกอาก็ได้ค่ะ” แซฟไฟร์อมยิ้มน้อย ๆ

        เฮมดัลได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาจับจ้องไปที่เพซทางด้านข้างราวกับสงสัยในอะไรบางอย่าง ผ่านไปชั่วครู่เขาจึงพยักหน้าน้อย ๆ

        ขี้ระแวงเป็นบ้าเลยแฮะ ไม่งั้นคงทำธุรกิจในย่านแบบนี้ไม่รอดละมั้ง นิทานพึมพำ ขนาดตอนที่เขาประนีประนอมเขายังเห็นว่าเงาร่างสีดำทางด้านหลังส่งสัญญาณบางอย่างให้เฮมดัล

        นิทานกล้าทดลองเช่นนี้ หนึ่งในเหตุผลก็คือมันเหมาะกับนิสัยของแซฟไฟร์ที่เขาตั้งไว้ อีกอย่างหนึ่งคือเขามั่นใจว่าเฮมดัลต้องพอได้ข่าวเรื่องของแซฟไฟร์มาบ้าง ถึงแม้เรื่องจะเกิดเพียงเมื่อคืน แต่หากโจรสลัดทั่ว ๆ ไปยังรู้ เฮมดัลก็สมควรรู้

        เขามั่นใจยิ่งขึ้นเมื่อเห็นเงาร่างสีดำนั้นโผล่มาอย่างแนบเนียนทางด้านหลัง เฮมดัลคงประเมินแล้วว่าแซฟไฟร์สมควรแข็งแกร่งกว่าตนจึงเรียกกำลังเสริม

        นิทานยิ้มหวาน เธอล้วงเงินมาจ่ายเฮมดัลอย่างว่าง่าย เมื่อเห็นเฮมดัลรับเงินทั้งหมดไปแล้วเขาจึงเริ่มเก็บของที่เขาซื้อมา

        นิทานและคีตาหันหลังเดินกลับอย่างตรงตัว ไม่มีท่าทีจะทำอะไรที่แปลกแยกแม้แต่น้อย หากเฮมดัลยังคงจ้องมองจากทางด้านหลัง เงาร่างสีดำก็ยังไม่จากไปไหน

        นิทานพลันนึกสนุกเล็กน้อย เธอหันหลังกลับไป จ้องมองเฮมดัลด้วยรอยยิ้ม เธออ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่วินาทีนั้นเองเธอเห็นเฮมดัลร่างกายแข็งเกร็ง ถอยหลังไปเล็กน้อย เงาร่างสีดำทางด้านหลังก็แผ่พลังออกมาเตรียมรับมือ

        “รู้จักกับฮีดัลมั้ยคะ” แซฟไฟร์ยิ้ม

        พอได้ยินเช่นนั้น เฮมดัลก็แข็งค้างไป แล้วสีหน้าพลันกลายเป็นความโกรธขึ้นมาแทน เขาล้วงขวดยาชนิดหนึ่งขึ้นมาถือไว้พร้อมกับชี้ไปทางแซฟไฟร์ด้วยสายตาอาฆาต เงาร่างสีดำทางด้านหลังก็ปรากฏกายให้เห็นทางด้านข้าง มันคือกิ้งก่าสีดำขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง

        “แซฟไฟร์ แกทำอะไรน้องชายฉัน! คิดว่าแค่เอาชนะพวกลูกเรือของกะโหลกไขว้ได้แล้วจะกร่างที่ไหนก็ได้หรือไง!” เฮมดัลกระชากเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว

        นิทานได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ ดูเหมือนว่าเธอจะประเมินความขี้ระแวงของเฮมดัลผู้นี้ต่ำไปมากเลยทีเดียว

        นิทานไม่ได้ตอบอะไร เขาหันไปมองคีตาน้อย ๆ คีตาก็หยิบกระเป๋าบรรจุวังอันเก่าที่เคยใช้ออกมาสวมข้างกาย คีตาถอดเก็บไว้เพราะกระเป๋าที่มีตราสลักไว้ชัดเจนเช่นนี้อาจทำให้คนโยงไปถึงตัวตนจริงของพวกเขาได้ 

        นิทานเพียงชี้นิ้วของตนไปทางกระเป๋าห้อยอันเล็กที่คีตาในร่างพยัคฆ์สนธยาพึ่งจะห้อยไว้ข้างกาย เฮมดัลหันไปตามนิ้วมือนั้นแล้วจึงได้เห็นว่าทางด้านข้างของกระเป๋านั้นมีชื่อร้านอุปกรณ์วิเศษของฮีดัลปักไว้อย่างสวยงาม

        “ลูกค้าประจำค่ะ” นิทานตอบอย่างนิ่งเฉย หากเขายังคงท่าทีคุกคามไว้เล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับนิสัยของแซฟไฟร์ที่ควรจะเป็น

        บรรยากาศพลันกลายเป็นอึดอัดเล็กน้อย เฮมดัลเห็นว่าแม้สตรีตรงหน้าจะมีท่าทีคุกคามตอบสนองแต่ไม่ได้ตั้งท่าโจมตีหรือชักอาวุธแต่อย่างใดเขาจึงเบาใจลงได้บ้าง

        “เหอะ ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าแกไม่ได้โกหก” เฮมดัลยังคงระแวง

        นิทานกลอกตาไปมาเล็กน้อยอย่างรำคาญก่อนจะพูดรายละเอียดเล็ก ๆ น้อยเกี่ยวกับฮีดัล

        “ขี้งก ตัวสูง ผิวซีด กลัวสุนัข อยู่ที่เมืองศิลาลัย เป็นนักรังสรรค์ระดับต้น” นิทานอธิบายจุดต่าง ๆ อย่างชัดเจน

        เฮมดัลได้ยินเช่นนั้นก็มีท่าทีผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกน้อย ๆ

        “น้องชายฉันเอง ขอโทษที่เสียมารยาท” เฮมดัลตอบอย่างแผ่วเบา กิ้งก่ายักษ์ทางด้านข้างก็หดร่างลง ไต่กลับขึ้นไปเกาะบนเพดานอีกครั้ง

        เมื่อนิทานเห็นว่าคุยกันได้ เขาจึงยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะถามต่อ

        “ฉันมีอะไรอยากจะถามหน่อยค่ะ”