หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

วันเลาผ่านไป ภายในบ่อหยางจื่อนั่งหลับตาอย่างสวบ พลังปราณจำนวนมากหมุนวนรอบ ๆร่างกายหยางจื่อ พลังปราณของหยางจื่อในตอนนี้หน้าแน่นอย่างมากซึ่งแตกต่างจากหนึ่งเดือนก่อนจนเหมือนคนละคน"ยอดเยี่ยม ไม่คิดว่าเจ้าจะสามารถทะลวงสู่ปราณจักรพรรดิสวรรค์ได้รวดเร็วเช่นนี้" เสียงของชายชราดังขึ้นหยางจื่อลืมตาขึ้นมาและตรวจสอบสภาพร่างกายของตนอย่างพึงพอใจ หยางจื่อโคจรพลังปราณของตนเองพลังปราณที่ทรงพลังปะทุขึ้นจนน้ำในบ่อสั่นใหว เกิดรอยร้าวที่บ่อราวกับมันจะพังทะลาย"ปราณจักรพรรดิสวรรค์ขั้นที่ 1 !!!!!" หยางจื่อกล่าวอย่างพึงพอใจ"ในตอนนี้พลังของเจ้าเพิ่มขึ้นมากเเล้วเจ้าควรจะฝึกและทำความเข้าใจเกี่ยวกับทักษะที่ข้าให้ไป" ชายชรากล่าว"ตกลง" หยางจื่อกล่าวอีก 1 เดือนผ่านไปหยางจื่อสามารถทำความเข้าใจเกี่ยวกับการควบคุมเปลวเพลิงเทวะทั้งสองชนิดได้อย่างราบรื่นและหยางจื่อยังสามารถรับรู้ได้ว่าเปลวเพลิงเทวะที่ตนครอบครองอยู่เปนเปลวเพลิงเทวะที่พึ่งวิวัฒนาการมาได้ไม่กี่ร้อยปี ต่างจากเปลวเพลิงเหมันต์ที่อยู่มานานมากเเล้ว"เอาละในเมื่อเจ้าพร้อมเเล้ว ข้าก็จะช่วยเจ้าดูดซับเปลวเพลิงเหมันต์" ชายชรากล่าวหยางจื่อรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง หยางจื่อและชายชราเดินมาถึงปากถ้ำที่เปลวเพลิงเหมันต์ถูกผนึกอยู่ ไอความเย็นทำให้ร่างกายของหยางจื่อสั่นสะท้าน ชายชราโบกสะบัดมือออกไปทำให้ม่านพลังสีดำครอบคุมร่างของหยางจื่อ หยางจื่อยืนสั่นก็หยุดลงและไม่ได้รู้สึกถึงความหนาวอีก"ม่านพลังของข้าจะช่วยป้องกันไอพลังเย็นของเปลวเพลิงเหมันต์ให้กับเจ้าได้แค่ภายนอก แต่เมื่อไหร่ที่เจ้าดูดซับเปลวเพลิงเหมันต์ได้เจ้าต้องอดทาต่อความเย็นด้วยตนเองและข้าไม่สามารถช่วยเจ้าได้มากนัก" ชายชรากล่าว"ข้าเข้าใจเเล้วข้าจะพยายาม" หยางจื่อกล่าวหยางจื่อและชายชราเดินเข้าไปในถ้ำ ภายในถ้ำมีแท่นดอกบัวสีครามบริสุทธิ์และข้างบนแทนดอกบัวมีเปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์กำลังแผ่กระจายความเย็นอันไร้ที่สิ้นสุดออกมาและข้างล่างแท่นดอกบัวมีชายชราและหญิงสาววัยกลางคนนั่งอยู่ ร่างกายของทั้งสองถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งที่หนาวเย็น"ท่านปู่ ท่านย่า !!!!!!!!!" หยางจื่อตะโกนออกมา"หืม ทั้งสองคนคือคนในครอบครัวของเจ้างั้นรึ" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกใจ"ใช่เเล้ว ผู้อาวุโสทั้งสองคนยังปลอดภัยอยู่หรือไม่" หยางจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน"ไม่จำเป็นต้องห่วง ทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเจ้ายังเรียกสิ่งที่เห็นว่ามันคือการมีชีวิตละนะ" ชายชรากล่าวหยางจื่อมองไปยังทั้งสองด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะจ้องไปยังเปลวเพลิงเหมันต์ที่ส่ายไปมา ในตอนนั้นเองเสียงของหญิงสาวที่เย็นชาก็ดังขึ้น"แกเข้ามาทำไมเจ้าสารเลว บังอาจมาผนึกข้าไว้ในสถานที่แบบนี้ คอยดูเถอะถ้าข้าออกไปได้เมื่อไหร่ข้าจะสังหารครอบครัวและชาติตระกูลของเจ้าให้หมด ข้าจะเปลี่ยนพวกมันให้เป็นน้ำแข็งและบดขยี้พวกมัน" เปลวเพลิงเหมันต์กล่าวขึ้นหยางจื่อรู้สึกตื่นตะลึงเมื่อได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของเปลวเพลิงเหมันต์"เรื่องแบบนั้นมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกเปลวเพลิงเหมันต์ เพราะเจ้าจะต้องถูกสยบโดยเด็กคนนี้" ชายชรากล่าวเปลวเพลิงเหมันต์มองมาที่หยางจื่อด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะเค้นเสียงเย้ยหยัน"เด็กน้อยที่พึ่งทะลวงสู่ปราณจักรพรรดิสวรรค์งั้นรึ นี่เจ้าสมองฟั่นเฟืองหรืออย่างไร ขนากเจ้าสองคนนั้นอยู่ระดับเซียนสวรรค์ยังไม่สามารถทำอะไรข้าได้เลย" เปลวเพลิงเหมันต์กล่าว"เเล้วเจ้าจะได้รู้ " ชายชรากล่าว"ย่อมได้ในเมื่อเจ้ากล้ามาท้าทายข้า ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าจะทนได้สักกี่น้ำ" เสียงเย็นชาของเปลวเพลิงเหมันต์ดังขึ้นเปลวเพลิงเหมันเปลี่ยนเป็นริ้วแสงสีขาวและเข้ามาในตัวหยางจื่ออย่างรวดเร็ว หยางจื่อรุ้สึกตกตะลึงเขาไม่คิดว่าเปลวเพลิงเหมันต์จะเป็นฝ่ายเข้ามาในร่างของตนแทนความหนาวเย็นอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของหยางจื่ออย่างรวดเร็ว หยางจื่อโคจรพลังปราณเพื่อต่อต้านความเย็นและพยายามควบคุมเปลวเพลิงเหมันต์ไปด้วย เปลวเพลิงเทวะสีทองลุกโชนขึ้นออกมาจากร่างของหยางจื่อเพื่อช่วยยับยั้งความหนาวเย็นแต่ก็ไม่สามารถทนได้นานนัก ความหนาวเย็นของเปลวเพลิงเหมันต์คอนบุกลืนกินเปลวเพลิงสีทองไปทีละนิดหยางจื่อแสดงสีหน้าเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดออกมา ร่างกายของหยางจื่อเริ่มถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง"อดทนไว้เด็กน้อย เจ้าจะต้องทำให้ได้" ชายชรากล่าวชายชราส่งพลังของตนเองเข้าไปในร่างกายของหยางจื่ออย่างต่อเนื่อง ร่างที่เกิดจากจิตวิญญาณของชายชราเริ่มอับแสงลงราวกับว่าจะหายไปได้ทุกเมื่อ"ช่วยไม่ได้ต่อให้ต้องดับสูญข้ากจะะต้องช่วยเด็กคนนี้ให้ได้ " ชายชรากล่าวชายชรายิ่งส่งพลังของตนเพื่อช่วยหยางจื่อต่อต้านความเย็นมากยิ่งขึ้น เวลาผ่านไปหลายวันจิตวิญญาณของชายชราเริ่มอ่อนแอจนถึงขีดสุดและใกล้จะแตกดับได้ทุกเมื่อ"เด็กน้อยข้าคงไม่สามารถช่วยเจ้าได้อีกจ่อไปเเล้ว แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะทำสำเร็จและนี่คือทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดที่ข้าสร้างขึ้น จงรับมันไว้ถ้าเกิดเจ้าสามารถรอดไปได้มันจะมีประโยชน์ต่อเจ้าอย่างมาก" ชายชรากล่าวก่อนจิตวิญญาณของชายชราจะหายไปหยางจื่อที่อดทนและต่อสู้กับเปลวเพลิงเหมันต์มาหลายวัน ในตอนนี้เองที่เปลวเพลิงเหมันต์บุกเข้าไปในโลกของจิตวิญญาณหยางจื่อ ภายในโลกของจิตวิญญาณหยางจื่อเปลวเพลองปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ที่หญิงสาวชุดขาวนั่งหลับตาอยู่"เป็นไปไม่ได้ เจ้าคือจิตวิญญาณของราชันมังกรสวรรค์" เปลวเพลิงเหมันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงหาดกลัวหญิงสาวชุดขาวที่ไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้น ก็ลืมตาขึ้นมาและมองไปที่เปลวเพลิงเหมันต์ด้วยสายตาเย็นชา เปลวเพลิงเหมันต์ที่ถูกจ้องราวกับว่าจนางกำลังเผชิญหน้ากับพลังที่ไม่สามารถต้านทานได้ เปลวเพลิงเหมันต์เตรียมตัวจะหลบหนีออกจากร่างของหยางจื่ออย่างรวดเร็ว"ในเมื่อเจ้าเข้ามาเเล้ว ใเจ้าคิดจะจากไปเร็วเช่นนี้เล่า " หญิงสาวชุดขาวกล่าวพลังปราณที่ทรงพลังพุ่งไปยังเปลวเพลิงเหมัน๖ืและทำการสพกดข่มมันอย่างสมบูรณ์ ภายในโลกจิตวิญญาณนี้หญิงสาวชุดขาวสามารถใช้พลังของดาบมังกรสวรรค์ได้อย่างเต็มที่ ถ้าเป็นการต่อสู้ข้างนอก นางอาจจะไม่สามารถต่อสู้กับเปลวเพลิงเหมันต์ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้เปลวเพลิงเหมันต์ดิ้นไปมาอย่างสุดแรงและพยายามจะหลบหนี ความหนาวเย็นพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง หยางจื่อที่พยายามอดทนต่อความหนาวเย็นมาโดยตลอดและใกล้จะถึงขีดจำกัด แต่ในตอนนั้นเองที่พลังความเย็นของเปลวเพลิงเหมันต์ก็ลดลงอย่างมาก"หืมเกิดอะไรขึ้นทำไมความหนาวเย็นถึงได้ลดลง แต่ก็ถือว่าดีสำหรับข้า" หยางจื่อกล่าวหยางจื่อรีบใช้พลังทั้งหมดของตนมุ่งไปที่การดูดซับเปลวเพลิงเหมันต์อย่างต่อเนื่อง เปลวเพลิงเหมันต์ที่ถูกหญิงสาวชุดขาวสะกดข่มอยู่ทำให้ไม่สามารถปลดปล่อยความหนาวเย็นออกมาเพื่อทำร้ายหยางจื่อ ทำให้หยางจื่อสามารถดูดซับเปลวเพลิงเหมันต์ได้อย่างราบรื่น------------------------------------------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ดูดซับเปลวเพลิงเหมันต์

คล้ายกับเรื่องหยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์ ที่คุณอ่าน

หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ดูดซับเปลวเพลิงเหมันต์

คล้ายกับเรื่องหยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้